பிரிவு 86: ரோங்ஜி புதுக்கிராமத்தின் கதை

ரோங்ஜி (Ladang Geddes) புதுக்கிராமத்தின் கதை

1967-ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில், ரோங்ஜி எஸ்டேட் அதிகாரப்பூர்வமாகப் பல பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு விற்கப்பட்டது. மலேசியாவின் மிகப்பெரிய எஸ்டேட் என்று அழைக்கப்பட்ட டன்லப் எஸ்டேட் இவ்வாறு துண்டு துண்டாக விற்கப்பட்டது அக்காலத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. தொழிலாளர்கள் தங்களின் தொழிற்சங்கங்கள் மூலம் இதனைத் தடுக்கப் போராடிய போதிலும், இறுதியில் எஸ்டேட் நிலங்கள் சிறு சிறு பகுதிகளாக விற்கப்பட்டன.

ரோங்ஜி எஸ்டேட் 13,747 ஏக்கர் பரப்பளவைக் கொண்டிருந்தது, இது இரண்டு பெரிய நிலப் பட்டாக்களைக் (Geran) கொண்டிருந்தது; ஒன்று 5,000 ஏக்கருக்கும் அதிகமானது, மற்றொன்று 8,000 ஏக்கருக்கும் அதிகமானது. 90-களில்தான் இவற்றுக்குத் தனித்தனி சிறு நிலப் பட்டாக்கள் வழங்கப்பட்டன.

எஸ்டேட் விற்கப்பட்டபோது, அங்கிருந்த ரப்பர் தொழிலாளர்களின் எதிர்காலம் என்னவாகும் என்பது சமூகத்தின் கவலையாக இருந்தது. அவர்களுக்கு ஆதரவான சக்திகள் ஒன்றிணைந்து விற்பனைக்கு எதிராகப் போராடினர்; சாலைகள் மறிக்கப்பட்டன. அசம்பாவிதங்களைத் தவிர்க்கப் பெருமளவிலான காவல்துறையினர் அங்கே குவிக்கப்பட்டனர், சூழல் மிகவும் பதற்றமாக இருந்தது.

57 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பெரிய எஸ்டேட்டிலிருந்து புதுக்கிராமமாக மாறியுள்ள ரோங்ஜியில் என்ன மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன? தொழிலாளர்கள் சிறு நிலவுரிமையாளர்களாக (smallholders) மாறிய பிறகு அவர்களின் வாழ்க்கை எப்படி மாறியுள்ளது?

அந்தக் கொந்தளிப்பான காலப்பகுதியில், விற்பனைக்கு ஆதரவாக இருந்தவர்களுக்கும் எதிராக இருந்தவர்களுக்கும் இடையே பல மோதல்கள் நடந்தன. அப்போதைய நெகிரி செம்பிலான் மாநில மந்திரி பெசார் டாக்டர் சையத் மற்றும் தொழிலாளர் துறை அமைச்சர் துன் சம்பந்தன் ஆகியோர் இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க ஹெலிகாப்டர் மூலம் ரோங்ஜிக்கு வந்தனர். அந்தச் சந்திப்பின் முடிவில், எஸ்டேட் தொழிலாளர்களுக்கு அந்த நிலங்களை வாங்குவதில் முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்று டன்லப் நிறுவனத்தை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ள வைத்தனர். ரோங்ஜி எஸ்டேட் விற்பனை என்பது மலேசியாவில் புதிய காலனித்துவ நலன்களின் முடிவின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது.

ரொம்பின் (Rompin) தொகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருந்த திரு. டான் ஜியான் ஷெங் (Tam Jian Seng), தொழிலாளர்களுக்கு ஆதரவாக நின்று எஸ்டேட்டை விற்க வேண்டாம் என்று டன்லப் நிறுவனத்திடம் கோரிக்கை விடுத்தார். மகா (MCA) தலைமை அவரது நிலைப்பாட்டை ஏற்காததால் அவர் கட்சியிலிருந்து விலகினார். அதே நேரத்தில் மற்றொரு மகா உறுப்பினரான யு கோக் சுன் (Yee Kok Chen) விற்பனைக்கு உதவி செய்து வந்தார். இறுதியில் 1969 பொதுத் தேர்தலில் இருவரும் நேருக்கு நேர் மோதினர், அதில் யு கோக் சுன் வெற்றி பெற்றார்.

ரோங்ஜி எஸ்டேட்டின் 13,000 ஏக்கர் நிலம் அக்கால மலேசியாவின் மிகப்பெரிய எஸ்டேட்டாக இருந்தது. இவ்வாறு நிலத்தைப் பிரித்து விற்பனை செய்வது எஸ்டேட் வரலாற்றிலேயே முதல் வணிக ரீதியான முயற்சியாகும். தொழிற்சங்கங்கள் கடுமையாக எதிர்த்த போதிலும், உரிமையாளர்கள் அனைத்து நிலங்களையும் பிரித்து விற்பனை செய்தனர்.

1990-களில்தான் நிலத்தை வாங்கியவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட நிலப் பட்டாக்கள் வழங்கப்பட்டன. நிலத்தை வாங்கியவர்களில் பெரும்பாலானோர் அக்கம் பக்கத்திலிருந்த சீனத் தொழிலாள வர்க்கத்தினர் மற்றும் பகாவூவைச் சேர்ந்த வணிகர்கள் ஆவர். இன்று எண்ணெய் பனைத் தோட்டங்களுக்கு மத்தியில் அமைந்துள்ள இந்தச் சீனப் புதுக்கிராமத்தைப் பார்க்கும்போது, இது ஒரு காலத்தில் டன்லப் நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமான பிரம்மாண்டமான ரப்பர் எஸ்டேட்டாக இருந்தது என்பதை நம்புவது கடினம்.

பெரிய எஸ்டேட்டைப் பிரித்து விற்கும் அந்தச் செயல்முறையின் போது, மகா கட்சியிலும் பெரும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. பெரும் எதிர்பார்ப்புகளுடன் இருந்த வோங் செங்ஜியு (Wong Chengjiu) முதலில் ரொம்பின் தொகுதியின் வேட்பாளராகக் கருதப்பட்டார். ஆனால் கட்சித் தேர்தலுக்குப் பிறகு அரசியல் சூழல் மாறியது. மகா கட்சியின் மூத்த உறுப்பினர் ராவ் ஜின்ஜியான் (Rao Jinjian) அவர்களின் நினைவுகளின்படி, வோங் செங்ஜியு நெகிரி செம்பிலான் மாநிலத் தலைவராகவும், பின்னர் செனட்டராகவும் துணைப் போக்குவரத்து அமைச்சராகவும் நியமிக்கப்பட்டார். இதனால் ரொம்பின் தொகுதிக்குப் புதிய வேட்பாளரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருந்தது.

இந்த மாற்றத்தால், பகாவு மகா-வில் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த சாய் தெக் ஃபூ (Chua Tek Fu) முன்னணியில் வந்தார். அவர் ரொம்பின் வேட்பாளராக வேண்டும் என்று அனைவரும் கருதினர். சாய் தெக் ஃபூ ரொம்பினில் போட்டியிட்டிருந்தால் ரொம்பின் தேர்தல் வரலாறே மாறியிருக்கும். பகாவு மகா தொண்டர்களும் அவருக்குப் பெரும் ஆதரவை வழங்கினர். இருப்பினும், மகா-வின் கணிக்க முடியாத அரசியலால், கல்வித் துறை ஆய்வாளராக இருந்த யு கோக் சுன் (Yu Guozhen) ரொம்பின் தொகுதியில் மகா சார்பில் போட்டியிட மேலிட உத்தரவைப் பெற்றார். இது ஏற்கனவே மகா-விலிருந்து விலகியிருந்த முன்னாள் ரொம்பின் சட்டமன்ற உறுப்பினர் டான் ஜியான் ஷெங் உடன் நேரடி மோதலுக்கு வழிவகுத்தது.

தேசியப் பொதுத் தேர்தல் மே 10, 1969 அன்று நடைபெற்றது. அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, 1967-இல் ரோங்ஜி எஸ்டேட் பிரிக்கப்பட்டு விற்கப்பட்டது. இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளுக்கும் நேரடித் தொடர்பு இல்லையென்றாலும், அது ரோங்ஜி சம்பவத்திற்கு ஒரு சிறப்பு வரலாற்று முக்கியத்துவத்தைச் சேர்த்தது. ரோங்ஜி நில விற்பனை ரொம்பின் தேர்தலில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாக ராவ் ஜின்ஜியான் கூறினார்.

முழுச் சம்பவத்திலும் ரொம்பின் தொகுதியில் யு கோக் சுன் அவர்களை ஆதரித்த முக்கியக் குழுவில் லாய் சகோதரர்களான லாய் ரோங்மேய் (Lai Rongmei), லாய் ரோங்சாவ் (Lai Rongchao) மற்றும் லிம் ஜின்வாங் (Lin Jinwang) ஆகியோர் இருந்தனர். இவர்கள் எஸ்டேட் பிரித்து விற்கப்படுவதை எதிர்த்த டான் ஜியான் ஷெங் அவர்களை எதிர்த்துப் பிரச்சாரம் செய்தனர். இறுதியில் எஸ்டேட் விற்கப்பட்டதுடன், யு கோக் சுன் பெரும் வெற்றியடைந்தார். அதனைத் தொடர்ந்து 1974, 1978 மற்றும் 1982 ஆகிய ஆண்டுகளில் நான்கு முறை அவர் ரொம்பின் சட்டமன்ற உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1978-இல் மாநில ஆட்சிக்குழு உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்ட அவர், ரோங்ஜி படிப்படியாகப் புதுக்கிராமமாக மாறவும், அங்குத் தண்ணீர் மற்றும் மின்சார வசதிகள் கிடைக்கப் பெறவும் பெரும் பங்களிப்பை வழங்கினார்.

ரோங்ஜி எஸ்டேட் விற்பனை நடந்து நீண்ட காலம் ஆகிவிட்டாலும், டான் ஜியான் ஷெங் மற்றும் யு கோக் சுன் இடையிலான அரசியல் பகை குறித்து இன்றும் கிராமவாசிகள் உற்சாகமாகப் பேசுகின்றனர். தற்போது 70-களின் இறுதியில் இருக்கும் டான் ஜியான் ஷெங், ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை இதில் அடங்கியிருந்ததால் தான் அவர்களுக்கு ஆதரவாக நின்றதாக நினைவு கூர்ந்தார். 1967-இல் எஸ்டேட் பிரிக்கப்படுவதைத் தவிர்க்கத் தன்னால் இயன்ற வரை முயன்றதாகக் கூறினார். அத்துடன அந்தப் போராட்டத்திலிருந்து தான் விலகிக் கொள்ள தனக்கு "30 ஏக்கர் ரப்பர் தோட்டமும் ஒரு பங்களாவும்" லஞ்சமாக வழங்க முன்வந்ததாகவும், ஆனால் தான் அதற்கு மயங்கவில்லை என்றும் அந்த ரகசியத்தை இன்றும் அவர் கூறுகிறார்.

மலேசிய வரலாற்றிலேயே எஸ்டேட் நிலத்தைப் பிரித்து விற்பனை செய்த முதல் நிகழ்வு இது என்பதால், நிலத்தை வாங்கிய சிறு நிலவுரிமையாளர்களுக்குத் தங்களுக்குத் தனிப்பட்ட நிலப் பட்டாக்கள் கிடைக்குமா என்பது ஒரு தெரியாத அச்சமாக இருந்தது. சமூகம் எளிமையாக இருந்த அக்காலத்தில் பலர் ஒரு காத்திருப்பு மனப்பான்மையையே கொண்டிருந்தனர். ஆனால் ரப்பர் பால் எடுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கு இது ஒரு பொன்னான வாய்ப்பாக அமைந்தது. பலர் தங்களின் அனைத்துச் சேமிப்புகளையும், ஊழியர் சேம நிதியையும் (EPF) எடுத்து மூன்று அல்லது ஐந்து ஏக்கர் நிலத்தை வாங்கினர். எதிர்காலம் நிச்சயமற்றதாக இருந்தாலும் அவர்கள் துணிந்து முதலீடு செய்தனர். இன்று ரோங்ஜி ஒரு புதுக்கிராமமாக மாறியுள்ளதுடன், நிலப் பட்டாக்களும் வெற்றிகரமாக வழங்கப்பட்டுள்ளன. 47 ஆண்டுகாலப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் பலனைப் பெற்றுள்ளனர்.

ஆரம்பக்கால ரப்பர் தொழிலாளர்கள் கோழி கஞ்சி வாங்குதலும், பிற்கால சிறு நிலவுரிமையாளர்கள் கரும்பு வெட்டுதலும் ரோங்ஜி பகுதி மிகவும் பரந்தது மற்றும் பல இடங்களில் சூழல் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். வேறு இடங்களிலிருந்து வரும் வியாபாரிகள் மலைப் பகுதிக்குள் நுழைந்துவிட்டு, இரவில் திரும்புவதற்குப் பாதை தெரியாமல் தடுமாறி கிராமவாசிகளின் உதவியை நாடிய நிகழ்வுகளும் உண்டு.

நிர்வாக வசதிக்காக ஆங்கிலேயர்கள் ஒப்பந்தக்காரர்களை அனுமதித்து அவர்கள் மூலம் ரப்பர் தொழிலாளர்களைப் பணியமர்த்தினர். ஒவ்வொரு ஒப்பந்தக்காரரிடமும் டஜன் கணக்கான தொழிலாளர்கள் இருப்பார்கள். அவர்கள் தங்குவதற்குத் தனித்தனியாகக் கிராமங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. ரோங்ஜியில் இத்தகைய பத்து கிராமங்கள் இருந்தன.

மத்தியப் பகுதியிலிருந்து மிகத் தொலைவிலுள்ள (6 கி.மீ) C3 கிராமத்தின் ஒப்பந்தக்காரராக முதலில் யாப் ஜின் (Yap Jin) என்பவரும் பின்னர் லீ போ (Lee Bo) என்பவரும் இருந்தனர். இந்தக் கிராமம் அடர்ந்த காட்டை எல்லையாகக் கொண்டிருந்ததால், சாலைகள் அமைக்கப்படுவதற்கு முன்பு அங்கு அடிக்கடி காட்டு யானைகள் வரும்.

தற்போது 88 வயதாகும் திரு. கியூ யாவ் ஹுவா (Qiu Yao hua), ரோங்ஜியில் 81 ஆண்டுகளாக வசித்து வருகிறார். அவர் தனது 7 வயதில் மலாக்காவிலிருந்து இங்கு வந்ததை நினைவுகூர்கிறார். அப்போது மெயின் ஸ்ட்ரீட்டில் ஒரே ஒரு வரிசை கடைகள் மட்டுமே இருந்தன, ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் போதுதான் இரண்டாவது வரிசை கடைகள் கட்டப்பட்டன.

ஒப்பந்தக்காரர்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பால், இன்றும் சில கிராமங்கள் அந்த ஒப்பந்தக்காரர்களின் பெயராலேயே அழைக்கப்படுகின்றன. உதாரணமாக, 'கம்பனி டி' (Company D) என்பது "சென் சியாங்" (Chen Xiang) என்றும் அழைக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அதுதான் அன்றைய ஒப்பந்தக்காரரின் பெயர்.

C1 கிராமத்தின் ஒப்பந்தக்காரராக லியாவ் மேய் (Liao Mei) இருந்தார், C2 கிராமத்திற்கு முதலில் சாய் பியாவ் (Chai Biao), பின்னர் து ஜின் (Du Jin) மற்றும் டத்தோ லீ சின் ஹுவா (Dato' Lee Xin hua) ஆகியோர் இருந்தனர்; ஷாவ் கம்பனிக்கு ஹோ பிங் (Ho Ping), லான் யான் (Lan Yan) மற்றும் ஸியே தான் (Xie Tan) இருந்தனர்; கம்பனி ஏ-விற்கு செங் கி மற்றும் ஸியே ஜியான் (Xie Jian) இருந்தனர்; கம்பனி பி-விற்கு ஸியே ஃபா (Xie Fa) இருந்தார். தென்னந்தோப்புகளுக்கு ஹுவா சியாங் (Hua xiang) மற்றும் லீ சின் ஹுவா (Lee Xin hua) ஒப்பந்தக்காரர்களாக இருந்தனர்; இவர்கள் அனைவரும் அன்றைய ரோங்ஜியின் பிரமுகர்களாவர்.

அக்காலத்தில் 49-வது மலைப் பகுதிக்கும் சிட்ரஸ் தோப்பிற்கும் இடையே ஒரு தெளிவான எல்லை இருந்தது. வெவ்வேறு ஒப்பந்தக்காரர்கள் என்பதால் தொழிலாளர்கள் எல்லையைத் தாண்ட அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை மிகவும் எளிமையாக இருந்தது; வேலை முடிந்ததும் மாஜோங் (mahjong) விளையாடுவார்கள் அல்லது மைதானத்தில் பந்து விளையாடுவார்கள். இரவு நேரங்களில் எஸ்டேட் நிர்வாகம் சார்பில் இலவசத் திறந்தவெளித் திரைப்படங்கள் திரையிடப்படும். ஆனால் எஸ்டேட் பிரிக்கப்பட்ட பிறகு இதற்குப் பணம் வசூலிக்கப்பட்டது.

தொழிலாளர்கள் பணம் செலவழிக்க இருக்கும் ஒரே இடம் 28 கி.மீ தொலைவிலுள்ள பகாவு நகரம் மட்டுமே. அவர்கள் பேருந்து மூலம் செல்வார்கள். சம்பளம் வழங்கப்படும் நாட்களில் பேருந்துகளில் கூட்டம் அலைமோதும்; மக்கள் பேருந்தின் முன் பக்க பம்பரில் (bumper) கூட நின்று கொண்டு பயணம் செய்வார்கள்.

1950-கள் மற்றும் 60-களில் ரோங்ஜி மக்கள் தொகை உச்சத்தில் இருந்தது. கம்பனி ஏ, பி மற்றும் ஷாவ் ஆகிய குடியிருப்புகள் மக்களால் நிறைந்திருந்தன. அப்போது அங்கிருந்த சீனப்பள்ளியில் 600-க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் இருந்தனர். ஆனால் இன்று அந்த மூன்று பகுதிகளும் வரலாறாகிவிட்டன, மாணவர் எண்ணிக்கை 100-க்கும் குறைவாகக் குறைந்துவிட்டது.

ரோங்ஜியில் பிறந்த 76 வயது திரு. சூ ஹோங்வென் (Xu Hongwen) நினைவு கூர்ந்தபடி, அன்று ரப்பர் தொழிலாளர்களின் அடிப்படை ஊதியம் 2.35 ரிங்கிட் மட்டுமே, மற்ற வருமானங்களுடன் சேர்த்து மாதம் 60 முதல் 100 ரிங்கிட் வரை சம்பாதிப்பார்கள்.

1966-இன் இறுதியில் எஸ்டேட் விற்பனை வதந்திகள் பரவியபோது பிரிட்டிஷ் மேலாளர் மிகவும் கோபமடைந்தார். வதந்திகளைப் பரப்புபவர்கள் எஸ்டேட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவார்கள் என்று எச்சரித்தார். ஆனால் அடுத்த ஆண்டே விற்பனை முகவர் ஜே.டி (JD) என்பவருடன் மேலாளர் எஸ்டேட்டைச் சுற்றி வந்து ஆய்வு செய்தது விற்பனையை உறுதிப்படுத்தியது.

விற்பனை காலத்தில் தொழிலாளர்கள் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். சிலர் சாலைகளில் மறிப்புகளை ஏற்படுத்திப் போராடினர். உணர்ச்சிகள் கொந்தளிப்பாக இருந்த போதிலும், நல்வாய்ப்பாக இரத்தக் களரி எதுவும் ஏற்படவில்லை.

சிறு நிலவுரிமையாளரான ஸியே தெக்சிங் (Xie Dexing) முதன்முதலில் ரோங்ஜி தோட்டத்திற்குள் நுழைந்த போது, அங்குப் பெருகிக்கிடந்த கொசுக்களைத் தன்னால் மறக்க முடியாது என்கிறார். எஸ்டேட் விற்பனைக்காகத் தொழிலாளர்கள் ஒரு ஆண்டாகப் பணியை நிறுத்தியிருந்ததால் காடு போலப் புதர்கள் மண்டியிருந்ததுடன், ரப்பர் கப்களில் மழைநீர் தேங்கியிருந்ததால் கொசுக்கள் பெரும் கூட்டமாக இருந்தன. கொசுக்களை விரட்ட அவர்கள் கையில் ஒரு புகைபோக்கியைச் சுமந்து கொண்டுதான் பால் எடுப்பார்கள்.

1970-களில் ரோங்ஜி மக்களுக்கு மற்றொரு மறக்க முடியாத நினைவு கரும்பு அறுவடை காலம். மலேசிய மற்றும் இந்திய அரசாங்கங்கள் இணைந்து ஆயர் ஈத்தாமில் ஒரு சர்க்கரை ஆலை நடத்தின. அதற்காகக் கரும்பு பயிரிடப்பட்டிருந்தது. ரப்பர் விலை குறைந்திருந்த காலங்களில் சிறு நிலவுரிமையாளர்களுக்கு இது ஒரு கூடுதல் வருமானமாக அமைந்தது. ஸியே தெக்சிங் நினைவு கூர்ந்தபடி, அவர்கள் மோட்டார் சைக்கிள்களில் சென்று கரும்பு வெட்டும் பணியில் ஈடுபடுவார்கள். அடர்ந்த கரும்புத் தோகைகளை அகற்ற முதலில் தீ வைக்கப்படும். கரும்புத் தோட்டம் எரியும்போது தீப்பிழம்புகள் வானை முட்டும்; அந்தத் தீயில் பெரிய மலைப்பாம்புகள் கூட எரிந்து போவதுண்டு. கரும்பு வெட்டிய பிறகு தொழிலாளர்கள் உடல் முழுவதும் கரியினால் கருப்பாக மாறி ஆப்பிரிக்கர்களைப் போலத் தோற்றமளிப்பார்கள். வேலை முடிந்ததும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரித்துக் கொள்வது இன்றும் பசுமையான நினைவாக உள்ளது.

ரோங்ஜி எஸ்டேட் பிரிப்பு மற்றும் விற்பனை - தொடர் 4: பொதுக் குளியல், கூட்டு வாழ்க்கை; பொதுச் சமையலறையில் 10 அடுப்புகள் ஒரே நேரத்தில் எரியும்

ரோங்ஜி எஸ்டேட் பிரிக்கப்பட்ட காலத்தின் சுகதுக்கங்களை "குளிர்காலத்தில் தண்ணீரைக் குடிப்பவருக்கே அதன் குளிர்ச்சி தெரியும்" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப விவரிக்கலாம். 57 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல நினைவுகள் ஏக்கத்தைத் தருகின்றன.

அன்று ரோங்ஜியில் நடப்பட்டிருந்த ரப்பர் மரங்கள் அதிகப் பாலைத் தரக்கூடியவை என்றாலும், சந்தையில் ரப்பர் விலை மிகவும் குறைவாக இருந்தது. ஒரு பவுண்டு ரப்பர் 20 காசுகளுக்கு மட்டுமே விற்கப்பட்ட காலங்கள் உண்டு. நிலம் வாங்கக் கடன் வாங்கியவர்கள் அந்தக் கடனைத் திருப்பிக் கட்ட முடியாமல் வாழ்வாதாரத்திற்காக மிகவும் சிரமப்பட்டனர்.

அவர்கள் முதலில் வந்தபோது ரோங்ஜியில் தண்ணீர் அல்லது மின்சார வசதி இல்லை. டன்லப் காலத்தில் C3 கிராமத்து ஆற்றிலிருந்து நீர் எடுக்கப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்பட்டது. மக்கள் மண்ணெண்ணெய் விளக்குகளையே நம்பியிருந்தனர். 1980-களில்தான் கிராமவாசிகள் இணைந்து ஒரு மின்னாக்கியை (generator) வாங்கிப் பயன்படுத்தினர். தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் இரவு 7 மணி முதல் 10 மணி வரை 3 மணிநேரம் மட்டுமே பார்க்க முடியும். விறுவிறுப்பான நிகழ்ச்சிகள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது திடீரென மின்சாரம் துண்டிக்கப்படுவது எல்லோருக்கும் வருத்தத்தைத் தரும்.

1900-இல் டன்லப் நிறுவனம் ரோங்ஜி எஸ்டேட்டைத் தொடங்கியபோது தொழிலாளர்கள் ஆற்று நீரையே குடித்தனர். 1930-களில்தான் நீர் இறைக்கும் நிலையம் கட்டப்பட்டது. ஆற்று நீர் வடிகட்டப்பட்டு ஒவ்வொரு கிராமத்திற்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டது. இருப்பினும் தனிப்பட்ட வீடுகளுக்குத் தண்ணீர் குழாய்கள் இல்லை; பொதுக் குழாய்களிலிருந்து தான் மக்கள் பிடித்துச் செல்ல வேண்டும். எஸ்டேட் பிரிக்கப்பட்ட பிறகு பொது வசதிகள் பல பாழடைந்தன. சிறு நிலவுரிமையாளர் என்ற பெருமையை விடத் தொடக்க காலக் கஷ்டங்களையே மக்கள் அதிகம் அனுபவித்தனர்.

பொதுக் கழிவறைகள் வீடுகளுக்கு வெளியே ஒதுக்குப்புறமான இடங்களில் இருந்தன. பகலில் பரவாயில்லை, ஆனால் நடுநிசியில் வயிறு சரியில்லாமல் போனால் மிகவும் கஷ்டம். மின்சாரம் இல்லாததால் மண்ணெண்ணெய் விளக்கு அல்லது மெழுகுவர்த்தியை ஏந்திக்கொண்டு தான் செல்ல வேண்டும். ஒரு வரிசையில் நான்கு ஐந்து கழிவறைகள் இருக்கும். தெரிந்தவர்கள் ஒரே நேரத்தில் கழிவறைக்கு வந்தால் பக்கத்துப் பக்கத்து அறையிலிருந்து அரட்டை அடித்துக் கொள்வார்கள்.

பொதுச் சமையலறை மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. உள்ளே பத்து பதினைந்து அடுப்புகள் இருக்கும்; ஒரு குடும்பத்திற்கு ஒரு அடுப்பு. காலை மற்றும் மாலை வேளைகளில் சமையலறையில் காய்கறி நறுக்கும் சத்தம், அரிசி கழுவும் சத்தம் எனப் பரபரப்பாக இருக்கும்.

1960-களில் ரோங்ஜியில் "ஸி ஹுவா" (Zi Hua) எனப்படும் ஒரு வகை லாட்டரி சூதாட்டம் பிரபலமாக இருந்தது. மக்கள் சமைத்துக் கொண்டே அந்தப் புதிர்களுக்கான விடைகளை விவாதிப்பார்கள். விடை தெரியும்போது யாராவது வென்றிருந்தால் சமையலறையே ஒரு சந்தை போல உற்சாகமாகிவிடும்.

ஷியாவ் வென்ஷெங் (Xiao Wensheng) தனது குழந்தைப் பருவ நினைவுகளைப் பகிரும்போது, குளிப்பதுதான் மிகவும் சவாலான விஷயம் என்கிறார். பொதுக் குழாயிலிருந்து ஒரு குழாய் மூலம் தனது தற்காலிகக் குளியலறைக்குத் தண்ணீர் கொண்டு வருவார். ஆனால் குளித்துக் கொண்டிருக்கும்போது யாராவது வெளியில் சமையலுக்காக அந்தக் குழாயைக் கழற்றிவிட்டால் தண்ணீர் நின்றுவிடும். சோப்பு நுரையுடன் தவிப்பார். வெளியே கத்திச் சொன்னாலும் தண்ணீர் வாளிகள் நிரம்பும் சத்தம் மட்டுமே கேட்கும். சில நேரங்களில் மழைக்காலத்தில் ஆற்று நீர் வடிகட்டப்பட்டாலும் தேநீர் நிறத்தில்தான் இருக்கும். மக்கள் குடிக்கத் தண்ணீர் எடுக்க வெகுதூரம் செல்வார்கள்.

ஷியாவ் வென்ஷெங் பின்னர் ஜெம்போல் மாவட்ட உறுப்பினரானார். அவர் ரோங்ஜி சீனப்பள்ளிக்குச் செல்லும்போது தனது வெள்ளைச் சட்டை மஞ்சள் நிறமாக மாறிவிடும் என்கிறார். ரோங்ஜி சாலைகள் அனைத்தும் மஞ்சள் மண் சாலைகள் என்பதால், பள்ளிப் பேருந்து செல்லும்போது எழும் புழுதி சட்டையை நிறம் மாற்றிவிடும்.

சென் ஷுய்மு (Chen Shuimu) அவர்களின் கூற்றுப்படி, பொதுக் குளியலறைகள் பெண்களுக்குச் சற்றுச் சங்கடமாக இருக்கும்; குறிப்பாகக் கதவுகள் உடைந்திருந்தால் கஷ்டம். இருந்தாலும் வேறு வழியின்றி அங்கேயே குளிப்பார்கள். வேலை முடிந்து வரும் தொழிலாளர்கள் வாளிகளுடன் பொதுக் குளியலறைக்குச் செல்வார்கள். கூட்டம் அதிகமாக இருந்தால் பலரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்துதான் குளிப்பார்கள்.

கடந்த 57 ஆண்டுகளில் ரோங்ஜி பெரும் முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. 1981-இல் தண்ணீர் வசதி, 1987-இல் மின்சார வசதி மற்றும் 1992-இல் நிலப் பட்டாக்களைப் பிரிப்பதற்கான குழு அமைக்கப்பட்டது. முதல் முறையாகத் தண்ணீர் குழாயில் வந்தபோது மக்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை. மின்சாரம் வந்தபோது ரோங்ஜி ஒரு நாகரிக உலகிற்குள் நுழைந்தது போல இருந்தது. மின்சாரத்தின் வருகையால் குளிர்சாதனப் பெட்டிகள், வண்ணத் தொலைக்காட்சிகள் கிராமத்திற்குள் வரத் தொடங்கின.

டன்லப் யுகம் வரலாறானது. நிலப் பட்டாப் பிரிப்புக் குழு அப்போதைய செனட்டர் ஜுவாங் கிசியாங் தலைமையில் செயல்பட்டது. டன்லப் காலத்தில் 5,000 மற்றும் 8,000 ஏக்கர் என இரண்டு பெரிய பட்டாக்களாக இருந்த நிலங்கள், சுமார் எட்டு ஆண்டுகால உழைப்பிற்குப் பிறகு ஒவ்வொரு சிறு நிலவுரிமையாளருக்கும் தங்களின் நில அளவிற்கு ஏற்பத் தனித்தனி பட்டாக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டன. இது தொழிலாளர்களின் சட்டப்பூர்வ நிலையை உறுதிப்படுத்தியதுடன் அவர்கள் அங்கேயே தங்கி வாழும் தன்னம்பிக்கையை அளித்தது. டன்லப் யுகம் முடிந்து ரோங்ஜி இருளிலிருந்து ஒளிக்கு வந்தது.

திமிர் பிடித்த பிரிட்டிஷ் மேலாளரும் ரப்பர் தொழிலாளர்களும்

85 வயதான ஓய்வுபெற்ற உணவகம் நடத்திய லீ ஃபூ (Lee Fu), எஸ்டேட் காலத்தில் இருந்த பிரிட்டிஷ் மேலாளரின் திமிர் பிடித்த போக்கை இன்றும் நினைவில் வைத்துள்ளார். ஒருமுறை அவரது கடைக்கு முன்னால் இருந்த சாக்கடை அசுத்தமாக இருப்பதாகக் கூறி 50 ரிங்கிட் அபராதம் விதித்தார். 50 ரிங்கிட் என்பது அன்று ஒரு தொழிலாளரின் ஒரு மாத சம்பளம். வேறு வழியின்றிப் பணத்தைக் கொடுத்தபோது, அந்த மேலாளர் லீ ஃபூவின் தந்தை முன்னாலேயே அந்தப் பணத்தை எரித்தார்.

மேலாளரைக் கண்டாலே தொழிலாளர்கள் பேய் பிசாசைக் கண்டது போலப் பயப்படுவார்கள். அவர் வரும்போது தலையைக் குனிந்து கொண்டு செல்வார்கள். ஒரு இந்திய மேலாளர் ஒரு பெண்ணைச் சவுக்கால் அடித்ததையும் லீ ஃபூ நேரில் கண்டுள்ளார். அந்த மேலாளர் கவ்பாய் (cowboy) தொப்பி அணிந்து, கையில் பிரம்புடனும், வாயில் சுருட்டுடனும் வலம் வருவார்.

சிங்கப்பூரில் எஸ்டேட்கள் பிரிக்கப்பட்ட பிறகு சில தொழிலாளர்கள் நிலம் வாங்கி அங்கேயே தங்கினர். இருப்பினும் அவர்கள் எஸ்டேட் சாலைகளைக் கடக்க சுங்கக் கட்டணம் (toll) செலுத்த வேண்டியிருந்தது; சிறிய வாகனங்களுக்கு 50 காசுகள், பெரிய வாகனங்களுக்கு 1 ரிங்கிட். ஒருமுறை லீ ஃபூ வேகமாக வாகனம் ஓட்டியதற்காகப் பிரிட்டிஷ் துணை மேலாளர் அவரைத் தடுத்துத் திட்டினார். அப்போது லீ ஃபூ ஆவேசமாக, "என்னிடம் இப்போது வீடு, நிலம் மற்றும் கார் உள்ளது. நான் இனி உங்கள் தொழிலாளி இல்லை. யாரையாவது அவமதிக்க வேண்டும் என்றால் உங்கள் நாட்டிற்குச் சென்று செய்யுங்கள்" என்று பதிலடி கொடுத்தார். மற்றொரு முறை மேலாளரின் வாகனத்தை முந்திச் சென்றதற்காக அவர் அழைக்கப்பட்டபோது, சத்தமாகத் திட்டாமல் கவனமாக ஓட்டும்படி மட்டும் மேலாளர் அறிவுறுத்தினார்.

பின்னுரை: 1930-களில் சீனத் தொழிலாளர்கள் வந்தபோது ஆங்கிலம் தெரியாததால் பிரிட்டிஷ் மேலாளரைத் தங்களுக்குள் "குய்லாவ் மேலாளர்" (பேய் மேலாளர்) என்று அழைப்பார்கள். இன்றும் நாம் "லாவோவா" (laowai) என்ற சொல்லை வெளிநாட்டவர்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்துகிறோம்.

அக்காலத்தில் "கார்க்கு" (cai ku) என்று அழைக்கப்பட்டவர் இன்றைய எழுத்தர் அல்லது கணக்காளர் (clerk) ஆவார். அந்தப் பதவி அதிகாரம் மிக்கதாகக் கருதப்பட்டது; அவர்கள் மேலாளருக்கு உதவியாக ஆவணங்களைக் கவனிப்பதுடன் சம்பளமும் வழங்குவார்கள். 'யாலன்' (Yalan) என்பது நிலப் பட்டாவைக் (Geran) குறிக்கும்.

ரோங்ஜி எஸ்டேட் நிலம் வெற்றிகரமாகப் பிரிக்கப்பட்டு விற்கப்பட்டது மக்களுக்குப் பல நன்மைகளைத் தந்தது. பழைய குடியிருப்பாளர்கள் சிலர் கூறுகையில், கடந்த காலத்தில் சிலர் எதிர்த்தாலும், பலரும் ஆதரித்தனர்; ஏனெனில் அதன் மூலமே தங்களுக்குச் சொந்தமாக நிலம் கிடைக்கும் வாய்ப்பு உருவானது.

57 ஆண்டுகளில் மனிதர்கள் மாறினாலும் ரோங்ஜியின் பல காட்சிகள் மாறவில்லை. குறிப்பாக எஸ்டேட் காலத்தில் இருந்த பல கட்டிடங்கள் இன்றும் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஒருமுறை துரியன் தோப்பிற்கு அருகில் உள்ள ஒரு வீட்டின் பின்னால் "ஜெனரல்" (General) என்று ஆங்கிலத்தில் செதுக்கப்பட்ட ஒரு பிரிட்டிஷ் கல்லறைக் கல் கண்டெடுக்கப்பட்டது. இருப்பினும் அடியில் சவப்பெட்டியோ அல்லது உடலோ எதுவும் இல்லை என்பது ஒரு மர்மமாகவே உள்ளது.

ரோங்ஜி டி மண்டலத் தலைவர் பான் பாக்கிங் (Pan Baqing) கூறுகையில், இன்று ரோங்ஜியில் 100% சாலைகள் தார்ச் சாலைகளாக உள்ளன. மின்சாரம், தண்ணீர் மற்றும் தொலைபேசி வசதிகள் முழுமையாக உள்ளன. தெருவிளக்குகள் மற்றும் ஆறுகளைச் சுத்தம் செய்யும் பணிகள் தொடர்ந்து நடப்பதால் வெள்ள அபாயம் குறைந்துள்ளது.

1971-ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட பெருவெள்ளம் C3 கிராமத்தைக் கடுமையாகப் பாதித்தது. ஆற்றின் நீர் மட்டம் உயர்ந்து வீடுகளின் கூரைகள் மட்டுமே தெரிந்தன. மக்கள் உணவு இன்றித் தவித்தனர். இது ரோங்ஜி வரலாற்றில் ஒரு முக்கியச் சம்பவமாகும்.

ரோங்ஜி எஸ்டேட் பிரிக்கப்பட்டது மலேசிய வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல். அது ஒரு பெரிய நிறுவனத்தால் வாங்கப்பட்டிருந்தால் இன்று ரோங்ஜி இத்தகைய நிலையில் இருந்திருக்காது; மக்களின் தலையெழுத்தும் மாறியிருக்கும்.

ரோங்ஜி பி மண்டலத் தலைவர் லியோங் குவாங் யான் (Leong Kwong Yan) கூறுகையில், எஸ்டேட் பிரிக்கப்பட்டது ஒருபுறம் நல்லது என்றாலும், தோட்டத்தை மட்டுமே நம்பியிருந்த பல தொழிலாளர்கள் வேலை இழந்தனர் என்றார். தொழிலாளர் சட்டப்படி தோட்டங்களை இஷ்டத்திற்கு விற்கக் கூடாது, இல்லையெனில் மக்கள் வேலையிழப்பார்கள்.

கொள்கைகள் நியாயமாக இருக்க வேண்டும், நிர்வாகம் சமமாக இருக்க வேண்டும். சமூகத்தில் ஏழைகளே பெரும்பான்மையாக உள்ளனர் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. வளர்ச்சி அவசியம் என்றாலும் அது அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் சமூக அமைதி பாதிக்கப்படும்.

ரோங்ஜி எஸ்டேட் விற்பனை என்பது பிரிட்டிஷ் காலனித்துவத்தின் வீழ்ச்சியையும், சீனக் குடியேறிகள் இந்த மண்ணில் தங்களின் உழைப்பால் எத்தகைய பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர் என்பதையும் காட்டும் ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாகும். தொழிலாளர்கள் எத்தகைய வேலையில் இருந்தாலும் அவர்களின் கடின உழைப்பை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

ரோங்ஜி எஸ்டேட்டில் இருந்த 12 நிறுவனங்கள் (divisions): கம்பனி ஏ, பி, சி1, சி2, சி3, டி, ஈ, சவுத் (South), மத்தியப் பகுதி, தென்னந்தோப்புப் பகுதி, சென் கிராமப் பகுதி மற்றும் பெரிய ரப்பர் தொழிற்சாலைப் பகுதி.

இந்தத் தொழிற்சாலையில் தயாரிக்கப்படும் ரப்பர் தாள்கள் ஏ, பி, சி என மூன்று தரங்களாகப் பிரிக்கப்படும். தரம் ஏ தாள்கள் இங்கிலாந்திற்கு அனுப்பப்படும், பி மற்றும் சி உள்ளூர் பயன்பாட்டிற்கு வைக்கப்படும். ஆங்கிலேயர்கள் எமது நாட்டின் சிறந்த வளங்களைச் சுரண்டித் தங்களின் நாட்டிற்கு எடுத்துச் சென்றதற்கு இது ஒரு சான்றாகும்.

ரோங்ஜி சி கிராமத் தலைவர் ஸியே ஜாங் லாய் குறிப்பிடுகையில், ரப்பர் தொழிலின் வீழ்ச்சியால் சீனப்பள்ளியின் மாணவர் எண்ணிக்கை ஆண்டுதோறும் குறைந்து வருகிறது என்றார்.

1958 அவசரகாலச் சட்ட காலத்தில் மக்கள் பொதுச் சமையலறையையே நம்பியிருந்தனர். ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் உணவுச் செலவும் அவர்களின் சம்பளத்திலிருந்து கழிக்கப்பட்டது.

மின்சார வசதி குறித்துப் பேசுகையில், 1980-களின் தொடக்கம் வரை ரோங்ஜியில் மின்சாரம் இல்லை. இரவு நேரங்களில் மண்ணெண்ணெய் விளக்கு ஒளியில் மக்கள் அனுபவித்த கஷ்டங்களை இன்றைய தலைமுறையினர் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியாது.

தலைவர்கள் ஹே ஜிங் தா மற்றும் லிம் தேக் ஹுவா கூறுகையில், விக்கிப்பீடியா தகவல்கள் மூலம் தங்கள் ஊரின் பெருமைகளைத் தெரிந்துகொண்டதாகக் கூறினர். 1966 விற்பனைக்குப் பிறகு பல மேலாளர் வீடுகள் இடிக்கப்பட்டன. உயர்மட்ட கிளப் 1970 முதல் துப்பாக்கி சுடும் கிளப்பாக உள்ளது.

அங்கு ஒரு மருத்துவமனையும் இருந்தது, அதில் மூன்று மருத்துவர்கள் மற்றும் ஐந்து செவிலியர்கள் இருந்தனர். அந்த மருத்துவமனையின் தரம் இங்கிலாந்திலுள்ள மருத்துவமனைகளுக்கு இணையாக இருந்தது வியக்கத்தக்க விஷயம்.

C3 கிராமத்திலுள்ள மின் உற்பத்தி நிலையம் தண்ணீர் விநியோகத்தைக் கவனித்தது. 1937-இல் தொடங்கப்பட்ட சுங் ஹுவா (Chung Hua) சீனப்பள்ளி, பிழைப்பு தேடி வந்த சீனத் தொழிலாளர்களின் பிள்ளைகளுக்குக் கல்வியளித்தது. பல பொறியாளர்களும் கணக்காளர்களும் இந்தப் பள்ளியிலிருந்து உருவாகியுள்ளனர்.

1930 முதல் 1966 வரையிலான ரப்பர் உற்பத்தி உச்சக்காலத்தில் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் 200 முதல் 300 தொழிலாளர்கள் இருந்தனர். 1966-இல் டன்லப் எஸ்டேட் விற்கப்பட்டபோது "உலகின் மிகப்பெரிய எஸ்டேட்" என்ற அந்தப் பெருமை முடிவுக்கு வந்தது.

அந்தப் பிரம்மாண்டம் மறைந்தாலும், ரோங்ஜி புதுக்கிராமம் இன்றும் தனது ரப்பர் பால் மூலம் தொழிலாளர்களைக் காத்து வருகிறது. மறைந்த லியோங் சியான் விங், மறைந்த டான் ஜு சோங், லியோங் லூ சாங், லியோங் குவாங் யான், லியூ நான் சாங் எனப் பல தலைவர்கள் இவ்வூரை வழிநடத்தியுள்ளனர்.

இன்று புதிய தலைமுறையைச் சேர்ந்த நான்கு இளைஞர்கள் ரோங்ஜி புதுக்கிராம மேலாண்மைக் குழுவின் தலைவர்களாக உள்ளனர்: ஏ கிராமத்திற்கு லிம் தேக் ஹுவா (Lin De Hua), பி கிராமத்திற்கு முருகேசன் (Murugan), சி கிராமத்திற்கு ஸியே ஜாங் லாய் (Chey Kum Loy) மற்றும் டி கிராமத்திற்கு ஹே ஜிங் தா (He Jing Da). இவர்கள் தங்கள் ஊரைத் தூய்மையாகவும் அழகாகவும் மாற்ற உறுதியெடுத்துள்ளனர்.

ரோங்ஜி என்ற பெயர் நாட்டின் வரலாற்றில் ஒரு கனமான பெயர்; அங்குள்ள முதியவர்களுக்கு ரப்பர் பால் எடுக்கும் வாழ்க்கையோடு ஒரு பிரிக்க முடியாத உணர்வுப்பூர்வமான பிணைப்பு உள்ளது. அவர்கள் அனுபவித்த கஷ்டங்களும் உழைப்பும் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத தடங்களாக எஞ்சியிருக்கும்.

ரோங்ஜி மகா (MCA) பாலர் பள்ளி மூடல்: ஒரு பொக்கிஷமான வரலாறு முடிவுக்கு வருகிறது

சுமார் 40 ஆண்டுகால வரலாற்றைக் கொண்ட ரோங்ஜி மகா பாலர் பள்ளி அதிகாரப்பூர்வமாக மூடப்பட்டது. பெருந்தொற்றின் பாதிப்பு மற்றும் பாலர் பள்ளிகளின் தரம் மற்றும் சட்டப்பூர்வத் தன்மை குறித்த அரசாங்கத்தின் கடுமையான விதிகள் காரணமாக 2020 இறுதியில் இப்பள்ளி மூடப்பட்டது.

பள்ளி வாரியத் தலைவர் லியோங் குவாங் யான் மற்றும் இயக்குநர் லியூ நான் சாங் கூறுகையில், தற்போது ஒரு பாலர் பள்ளியை நடத்தக் கல்வி அமைச்சு, சுகாதார அமைச்சு எனப் பல துறைகளிடமிருந்து அனுமதி பெற வேண்டும்; மேலும் நிலப் பட்டா இல்லாததால் இந்த அனுமதி பெறுவது மிகவும் கடினமாக உள்ளது என்றனர். விதிகளை மீறினால் விதிக்கப்படும் அபராதத் தொகையைத் தாங்க முடியாது என்பதால் இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டது.

2020-இல் கடைசித் தொகுதி மாணவர்கள் வெளியேறியதுடன் இந்தப் பள்ளியின் 40 ஆண்டுகாலப் பயணம் முடிந்தது. ஜெம்போல் மாவட்டத்தில் மகா பெயரில் தொடங்கப்பட்ட ஒரே பாலர் பள்ளி இதுவாகும். ரோங்ஜியிலுள்ள பல நடுத்தர வயதினர் இந்தப் பள்ளியின் முன்னாள் மாணவர்கள் ஆவர்.

ஜூலை 1982-இல் மறைந்த மாநில ஆட்சிக்குழு உறுப்பினர் யு கோக் சுன் அவர்களால் இப்பள்ளி திறந்து வைக்கப்பட்டது. 80-களில் இங்கு 60-க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் இருந்தனர். ஆனால் மக்கள் வெளியேற்றம் காரணமாக 90-களில் 30-ஆகக் குறைந்து, சமீப காலங்களில் 10-க்கும் குறைவாகவே மாணவர்கள் இருந்தனர்.

தொடக்கத்தில் இதற்கென்று ஒரு கட்டிடம் இல்லாததால் ஒரு மண்டபத்தில்தான் வகுப்புகள் நடந்தன. ரோங்ஜியில் இந்தப் பள்ளி இல்லாத காலத்தில் மக்கள் பிள்ளைகளைப் பகாவிற்கு அனுப்ப வேண்டியிருந்தது. இப்பள்ளி வந்த பிறகு மக்களின் அந்தப் பிரச்சினை தீர்ந்தது.

கால மாற்றத்திற்கு ஏற்ப மதிய நேர அமர்விலிருந்து காலை நேர அமர்விற்கு இப்பள்ளி மாற்றப்பட்டது. இந்தப் பள்ளியின் மூடல் ஒரு யுகத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. இருப்பினும் ரோங்ஜி மக்களின் மனதில் இந்தப் பள்ளியின் நினைவுகள் என்றும் நிலைத்திருக்கும்.