பிரிவு 05: ஒரு சிறு நகரத்தின் கதை

சிறு நகரத்தின் கதை

முன்னோர்கள் சீனாவிலிருந்து பகாவிற்கு வந்தபோது, "செல்வத்தை ஈட்டுவோம்" என்ற லட்சியத்துடன்தான் தங்கள் தாயகத்தைத் துறந்து வந்தார்கள். ஆனால் இலக்கை அடைந்த பிறகுதான் நிலைமை அவர்கள் எதிர்பார்த்தபடி இல்லை என்பதையும், சில சமயங்களில் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருப்பதையும் உணர்ந்தார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் எதையும் பொருட்படுத்தவில்லை. பலர் "வந்தாச்சு, இனி இங்கேயே தங்கிவிடுவோம்" என்ற மனநிலையுடன் இருந்தனர். சிலர் ஒரு ஒரு அடியாக எடுத்து வைத்தனர், இன்னும் பலர் தாயகம் திரும்பினாலும் அதே கஷ்டமான வாழ்க்கைதான் இருக்கும், அதற்கு இங்கே தங்கி அதிர்ஷ்டத்தை முயற்சிக்கலாம் என்று நினைத்தனர். முரண்பட்ட உணர்வுகளுடன், முன்னோர்கள் பகாவூவின் கடினமான வளர்ச்சிப் பணிகளில் தங்கள் இரத்தம் மற்றும் வியர்வையைச் சிந்தி உழைத்தனர்.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்தில், பகாவு ஒரு எளிமையான சமூகமாகவும், ஒரே மாதிரியான தொழில்களைக் கொண்ட இடமாகவும் இருந்தது. ரப்பர் தோட்டங்களில் பால் எடுப்பதே முக்கியத் தொழிலாக இருந்தது. எஸ்டேட் ஒப்பந்தக்காரர்களே சமூகத்தில் மிகவும் மதிக்கப்பட்டார்கள், அதில் ஒரு மேற்பார்வையாளராக (Kangani) உயருவதே பெரிய சாதனையாகக் கருதப்பட்டது.

காலனித்துவ காலத்தில், அனைத்துத் துறைகளும் ஆங்கிலேயர்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன. அத்துடன் ஒப்பந்த முறை (Contract system) நடைமுறையில் இருந்ததால், அதிகாரம் மற்றும் செல்வாக்கு உள்ளவர்களே ஆதிக்கம் செலுத்தினர். பாதுகாப்பும் செல்வாக்கும் உள்ளவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியைத் தங்கள் வசப்படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது. ரப்பர் பால் எடுப்பவர்கள் எண்ணிக்கையில் பெரும்பான்மையாக இருந்தாலும், அவர்களே சமூகத்தின் பலவீனமான பிரிவினராக இருந்தனர். அடுக்கடுக்கான சுரண்டல்களால் அவர்கள் மிகவும் ஏழ்மையான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். இதனால் செல்வந்தர்கள் மேலும் செல்வந்தர்களாகவும், ஏழைகள் மேலும் ஏழைகளாகவும் மாறும் சமூக நிலை உருவானது.

ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் மூன்று ஆண்டுகள் மற்றும் எட்டு மாத காலப்பகுதியில், பகாவூவின் பழைய தபால் நிலையம் ஜப்பானிய இராணுவக் காவல் தலைமையகமாகவும், உளவு மையமாகவும் செயல்பட்டது. அங்கே கைது செய்யப்பட்டவர்களின் நிலைமை மிகவும் கவலைக்கிடமானது. அப்போது பகாவூவின் தெருமுனைகளிலும் சந்துகளிலும் ஜப்பானிய வீரர்கள் காவல் நின்றார்கள். அவர்கள் இராணுவச் சீருடை, பீக் தொப்பி (peaked cap), பளபளப்பான இராணுவ பூட்ஸ்கள் அணிந்து, துப்பாக்கிகளை ஏந்தியிருப்பார்கள். அவர்களைக் கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு குடியிருப்பாளரும் நின்று தலைவணங்க வேண்டும், இல்லையெனில் அறையப்படவோ அல்லது உதைக்கப்படவோ நேரிடும்.

யாரோ ஒருவர் ஜப்பானிய எதிர்ப்புப் படையைச் சேர்ந்தவர் அல்லது அவர்களுக்கு உதவுகிறார் என்ற தவறான தகவல் ஜப்பானிய இராணுவத்திற்குக் கிடைக்கும்போது நிலைமை இன்னும் பயங்கரமாக இருக்கும். அவ்வாறு அநியாயமாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள், தகவல்களைப் பெறுவதற்காக ஜப்பானிய இராணுவத்தால் மனிதாபிமானமற்ற முறையில் சித்திரவதை செய்யப்பட்டனர். இதன் விளைவாகப் பலர் சித்திரவதை தாங்காமல் உயிரிழந்தனர்.

ஒருமுறை பகாவூவில் ஜப்பானிய எதிர்ப்புப் படைகள் இருப்பதாக ஜப்பானிய இராணுவத்திற்குத் தவறான தகவல் கிடைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இதனால் பகாவு முழுவதும் பயங்கரமான சூழல் நிலவியது, மக்கள் அனைவரும் மரண பயத்தில் இருந்தனர். நல்வாய்ப்பாக, இறுதி நேரத்தில் ஒரு சீனத் தலைவர் முன்வந்து ஜப்பானிய இராணுவத்திடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியதால் அந்தப் பெரும் ஆபத்து தவிர்க்கப்பட்டது. இல்லையெனில், சுங்கை லூய் (Sungai Lui) சம்பவத்தைப் போன்ற ஒரு பெரும் படுகொலை பகாவூவிலும் நடந்திருக்கக்கூடும்.

அக்கால மக்கள் ஒவ்வொரு நாளும் அச்சத்திலும் நிச்சயமற்ற நிலையிலுமே வாழ்ந்தனர். அடுத்த நாள் என்ன நடக்கும் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. எந்நேரமும் ஜப்பானிய இராணுவத்தால் கைது செய்யப்படலாம் அல்லது ஜப்பானிய எதிர்ப்புப் படையினர் எனக் குற்றம் சாட்டப்படலாம் அல்லது தாய்லாந்து-பர்மா எல்லையில் 'மரண இரயில் பாதை' அமைக்கக் கட்டாய உழைப்புக்கு அழைத்துச் செல்லப்படலாம் என்ற பயம் எப்போதும் இருந்தது. நிம்மதியான நாட்கள் என்பதே அவர்களுக்கு இல்லை.

பகாவூவை ஆட்சி செய்த ஜப்பானிய இராணுவ அதிகாரி ஜெனரல் சயேகி (General Saeki) என்று கூறப்படுகிறது. அவர் ஒருமுறை கம்போங் ரத்தா (Kampung Rata) கிராமத்தில் வசித்ததாகவும், அந்த கிராமத்தின் நான்காவது சந்தின் முனையில் உள்ள சரிவின் உச்சியில் அவரது வசிப்பிடத்தின் எஞ்சிய பகுதிகள் இன்றும் இருப்பதாகவும் சிலர் கூறுகின்றனர்.

1945 ஆகஸ்ட் மாத அமைதித் தீர்வுக்குப் பிறகு பகாவு விடுவிக்கப்பட்டது, ஆனால் ஆங்கிலேயப் படைகள் இன்னும் திரும்பி வரவில்லை. பகாவூவின் முன்னாள் ஜப்பானிய இராணுவக் காவல் நிலையம் சுமார் 10 பேரைக் கொண்ட மலாயா கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. 1946-இல் ஆங்கிலேயர்கள் மீண்டும் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய பிறகே கம்யூனிஸ்டுகள் அங்கிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். இருப்பினும், அதன்பிறகு சிறிது காலத்திலேயே ஆங்கிலேய அரசாங்கம் கம்யூனிஸ்ட் கிளர்ச்சியாளர்களின் அச்சுறுத்தலை எதிர்கொண்டது, சூழல் தொடர்ந்து கொந்தளிப்பாகவும் நிலையற்றதாகவும் இருந்தது.

1948-ஆம் ஆண்டில், கம்யூனிஸ்ட் கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு யாரும் உதவாமல் தடுப்பதற்கும், மக்கள் நடமாட்டத்தைக் கண்காணிக்கவும், சிதறி வாழ்ந்த மக்களை ஒரே இடத்தில் திரட்ட அவசரகாலச் சட்டத்தை ஆங்கிலேய அரசாங்கம் கொண்டு வந்தது.

தற்போதைய பகாவூவின் கம்போங் இண்டா (Kampung Indah - முன்பு கம்போங் சீனா என அழைக்கப்பட்டது), பத்து பாக்கார் (Batu Bakar) மற்றும் சுக்கு (Chu Ward) ஆகியவை அந்தச் சிதறிய குடியிருப்பு காலத்தில் உருவான குடியேற்றங்களாகும். அவை தொடங்கப்பட்டபோது, அந்தக் கிராமங்களில் 30-க்கும் குறைவான வீடுகளே இருந்தன, ஆனால் அவை படிப்படியாக விரிவடைந்து இன்று நாம் காணும் மக்கள் நெருக்கம் மிகுந்த பகுதிகளாக மாறியுள்ளன.

பத்து பாக்கார் (Batu Bakar) என்ற பெயரின் பின்னணி என்னவென்றால், போருக்கு முன்பு அந்தப் பகுதியில் ஒரு சிறிய செங்கல் சூளை இருந்தது, அதனால்தான் "கல் எரித்தல்" என்ற பொருள்படும் பத்து பாக்கார் என்ற பெயர் வந்தது. சுக்கு (Chu Ward) என்ற பகுதி, அக்காலத்தில் புகழ்பெற்ற நில உரிமையாளரான சூ வென்பிங் (Zhu Wenbing) என்பவருக்குச் சொந்தமான நிலமாக இருந்ததால் அந்தப் பெயரைப் பெற்றது.

50-களில் பகாவு மிகவும் பின்தங்கிய மற்றும் பாழ்நிலமாக இருந்தது. அப்போது குழாய் நீர் வசதி கூட இல்லை, ஆற்று நீரும் கிணற்று நீருமே மக்களின் வாழ்வாதாரமாக இருந்தன. சமூகம் மிகவும் எளிமையாக இருந்தது, மக்கள் சூரிய உதயத்தில் வேலைக்குச் சென்று சூரிய அஸ்தமனத்தில் வீடு திரும்பினார்கள். இரவு வேளையில், ஒவ்வொரு வீட்டிலும் மண்ணெண்ணெய் விளக்குகள் ஏற்றப்படும். மங்கலான வெளிச்சத்தில் அமைதியான இரவுப் பொழுதில், பெரியவர்கள் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்து அரட்டை அடிப்பார்கள், சிறுவர்கள் வீட்டின் அருகிலுள்ள காலியிடங்களில் விளையாடுவார்கள். இது ஒரு அமைதியான மற்றும் இணக்கமான சூழலைப் பிரதிபலித்தது.

அக்காலத்தில் ஹோக்கியன் மக்கள் தற்போதுள்ள பிரதான வீதியில், அதாவது கே.எஃப்.சி (KFC) மற்றும் ஹான் கீ (Han Kee) புத்தகக் கடை இருக்கும் வரிசையில், பசி திருவிழா (Hungry Ghost Festival) கொண்டாட்டங்களை மிகவும் விமரிசையாக நடத்துவார்கள். இது அக்கால பகாவு மக்களின் விருப்பமான பண்டிகைகளில் ஒன்றாக இருந்தது.

1958-ஆம் ஆண்டில்தான் பகாவிற்கு மின்சார விநியோகம் கிடைத்தது, அதே ஆண்டில்தான் முதல் வங்கியும் திறக்கப்பட்டது. இந்த இரண்டு நடவடிக்கைகளும் பகாவூவின் வளர்ச்சிக்கு அஸ்திவாரமாக அமைந்தன. அதன்பின்னர், காலப்போக்கிலும் சூழல்களுக்கும் ஏற்ப பல்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு வளர்ச்சிப் பாதைகளை பகாவு கடந்து வந்துள்ளது.

முதியவர்களின் நினைவுகளின்படி, போருக்கு முன்பு பகாவூவின் பிரதான வீதி 5-ஆம் எண் கட்டிடத்தின் கீழ் தளத்தில் ஒரு விபச்சார விடுதி இருந்தது, அதில் ஜப்பானைச் சேர்ந்த பல விபச்சாரிகள் இருந்தனர். இந்த விடுதியும் சென் ஹப் (Sen Hap) பகுதியிலிருந்த மற்றொரு விடுதியும் ஒரே உரிமையாளருக்குச் சொந்தமானவை என்றும், அந்த உரிமையாளருக்கு உள்ளூர் அதிகாரிகளுடன் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்ததாகவும் வதந்திகள் இருந்தன.

"பகாவு வரலாற்றின் கடினமான தருணங்கள்: ஜப்பானிய ஆட்சி மற்றும் கம்யூனிஸ்ட் கால நினைவுகள்" பகாவூவின் வளர்ச்சி வரலாற்றில், ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்புக் காலமே மிகவும் பயங்கரமான காலமாகும். அதேபோல, 1946-இல் போர் முடிந்து அமைதி திரும்பிய பிறகு கம்யூனிஸ்ட் சீர்குலைவு ஏற்பட்ட காலமே மிகவும் குழப்பமான தருணமாக இருந்தது.

அக்காலத்தில், புகழ்பெற்ற கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் ஆவ் ஜின் ஃபூ (Au Jin Fu) ஆங்கிலேய இராணுவத்திற்குப் பெரும் தலைவலியைத் தந்த ஒரு நபராக இருந்தார். இருப்பினும், இறுதியில் தாமான் ஜெயா (Taman Jaya) காட்டில் ஆங்கிலேய இராணுவக் குழுவினர் ரகசியத் தகவலின் அடிப்படையில் அவரைச் சுற்றிக்களைந்து அழித்தனர். இந்தச் சம்பவம் சமூகத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

அக்காலகட்டத்தில், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினர்களைக் காவல்துறையினர் அடிக்கடித் தாக்கினர். சில நேரங்களில் ஒருவர், சில நேரங்களில் ஆறு அல்லது ஏழு பேர் வரை கொல்லப்படுவார்கள். அவர்களின் உடல்கள் காவல் நிலையத்திற்குக் கொண்டு வரப்படும்போது, ஏராளமான பொதுமக்கள் கூடி வேடிக்கை பார்ப்பது வழக்கமாக இருந்தது.

ரப்பர் தொழிலாளர்கள் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு உதவுவதைத் தடுப்பதற்காக, ஆங்கிலேய இராணுவம் அவர்கள் பால் எடுக்க வெளியே செல்லும் நேரத்தைக் கட்டுப்படுத்தியதுடன், சோதனைச் சாவடிகளில் அவர்களின் உணவை மிகவும் தீவிரமாகப் பரிசோதித்தது. சோதனைச் சாவடிகள் பொதுவாக பழைய பி.பி (BP) பெட்ரோல் நிலையத்திற்கு அருகில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். அங்குக் கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படுவார்கள்; அவர்களின் தலையில் இருக்கும் தொப்பியைக்கூடக் கழற்றிச் சோதித்த பின்னரே அவர்கள் அனுமதிக்கப்படுவார்கள்.

அந்தக் காலத்தில் ரப்பர் தொழிலாளர்கள் பெரும் அச்சத்திலேயே வாழ்ந்தனர். ஒருபுறம் கம்யூனிஸ்டுகளுக்குத் தேவையான உணவை வழங்க முடியவில்லையென்றால் அவர்கள் தண்டிப்பார்கள் என்ற பயம், மறுபுறம் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு உதவியதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டு ஆங்கிலேயர்களால் கைது செய்யப்படுவோம் என்ற பயம். அந்த வரலாற்றைக் கடந்து வந்த பல முதியவர்களின் நினைவுகளில் அந்த நாட்கள் இன்றும் பசுமையாக இருக்கின்றன.