பிரிவு 13: மரம் வெட்டும் தொழில் துறையின் எழுச்சி

மரம் வெட்டும் தொழில் துறையின் எழுச்சி: பகாவூவின் பொருளாதார மாற்றமும் பரிணாமமும்

வாய்மொழித் தகவல்கள்: லி குவான் ஷெங் (Lee Guan Sheng), ஜியாங் வென் ஃபெங் (Jiang Wen Feng)

காலம் மிக வேகமாக ஓடுகிறது. 1960-களுக்குச் சென்றால், பகாவூவின் பொருளாதார மாற்றத்துடன் மரம் வெட்டும் தொழில் துறை செழிப்படைந்ததையும், வன வளங்களை மேம்படுத்துவதில் அது ஆற்றிய முக்கியப் பங்கையும் காணலாம்.

மலைக் காடுகளை ஆய்வு செய்து, மரம் வெட்டுவதற்கு ஏற்ற இடங்களைக் கண்டறிவதே வனத்துறை ஒப்பந்தக்காரர்களின் முதன்மையான பணியாகும். மரம் வெட்டும் பணியைத் தொடங்குவதற்கு முன், ஒப்பந்தக்காரர்கள் தங்கள் சார்பில் இப்பணிகளை நிர்வகிக்க ஒரு மேற்பார்வையாளரை நியமிப்பார்கள், உள்ளூர் மக்கள் அவரை "காபாலா" (Kapala) என்று அழைப்பார்கள். மேற்பார்வையாளர் மனித வளங்களை ஒதுக்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், மரங்களின் வகைகளைக் கண்டறிந்து, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மரங்களை மட்டும் வெட்டுதல், மரங்களை வெட்டும் முறையைத் திட்டமிடுதல், முன்னுரிமை அளித்து வெட்டப்பட வேண்டிய இடங்கள் மற்றும் மர வகைகளைத் தீர்மானித்தல் மற்றும் எந்த மரங்களை வெட்டாமல் விட வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானித்தல் போன்ற பணிகளையும் செய்வார். அனுபவம் வாய்ந்த மேற்பார்வையாளர்கள் மரம் வெட்டும் இடங்களைச் சுற்றி வந்து, தொழிலாளர்கள் மரங்களை வெட்டாமல் விடுவது அல்லது வேண்டுமென்றே கவனக்குறைவாக இருப்பது போன்ற பிரச்சினைகளை மேற்பார்வையிட வேண்டும். இதுதவிர, இயந்திரங்களைப் பராமரித்தல், உணவுப் பொருட்களைக் கொள்முதல் செய்தல், தொழிலாளர்களின் ஊதியக் கடன் மற்றும் வழங்கல்களைக் கையாளுதல் போன்ற பல்வேறு பணிகளுக்கும் அவர்களே பொறுப்பாவார்கள்.

காடுகளில் மரம் வெட்டும் முறை 1960-களில், சாலைகளை அமைப்பதாக இருந்தாலும் சரி அல்லது மரம் வெட்டும் பணியாக இருந்தாலும் சரி, இரண்டும் முற்றிலும் மனித உழைப்பையே நம்பியிருந்தன. பயன்படுத்தப்பட்ட கருவிகள் மிகவும் எளிமையானவை, அவற்றில் கோடரி, பெரிய கத்தி (பாராங் கத்தி என்றும் அழைக்கப்படும்) மற்றும் ஒரு நீண்ட எஃகு ரம்பம் (Steel saw blade) ஆகியவை முக்கியமானவை. நீண்ட எஃகு ரம்பத்தை இயக்க இருவர் தேவைப்படுவார்கள். பல பத்து அடி உயரம் கொண்ட மரங்களை வெட்டுவதற்கு மர ஏணிகள் கட்டப்பட்டு, அதன் மீது நின்று மரங்கள் வெட்டப்படும். மரங்களை வெட்டிய பிறகு, அவை மாட்டு வண்டிகள் மூலம் கொண்டு செல்லப்படும். மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்களுக்கு இது மிகவும் கடினமான பணியாகும்.

போக்குவரத்து வசதிகள் குறைவாக இருந்ததால், பெரும்பாலான மரம் வெட்டும் பகுதிகள் ஆற்றங்கரைகளுக்கு அருகிலேயே அமைந்திருந்தன. இதனால் வெட்டப்பட்ட மரங்களை நீர் எருமைகள் மூலம் ஆற்றுக்குள் இழுத்துச் சென்று, பின்னர் அவற்றை ஒன்றாகக் கட்டி நீரோட்டத்திலேயே மிதக்க விட முடிந்தது. இரும்பு மரம் (Merbau) மற்றும் செங்கால் (Cengal) போன்ற 50 முதல் 60 அங்குல விட்டம் கொண்ட அதிக மதிப்புள்ள மரங்களை வெட்டினால், அதிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானம் அரை மாத ஊதியத்திற்குச் சமமாக இருக்கும்.

1965-ஆம் ஆண்டிலிருந்து பகாவூவின் பொருளாதாரம் செழிக்கத் தொடங்கியது, மரம் வெட்டும் தொழில் வேகமாக வளர்ந்து பகாவிற்குச் செழுமையான வாய்ப்புகளைக் கொண்டு வந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், ஏராளமான வேலைவாய்ப்புகளையும் வழங்கியது. இக்காலகட்டத்தில் பகாவு "சின்னத் தங்க மலை" என்று போற்றப்பட்டதுடன், பல கோடீஸ்வரர்களையும் உருவாக்கியது.

70-களில் மின்சார ரம்பம் (electric saw), புல்டோசர்கள், லாரிகள் மற்றும் அறுவடை இயந்திரங்கள் போன்ற நவீனக் கருவிகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதால், வேலை செய்யும் முறையில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டது. தொழிலாளர்கள் ராட்சத மரங்களைத் துண்டுகளாக வெட்டினர், புல்டோசர்கள் அந்தத் துண்டுகளை மலைச் சரிவுகளிலிருந்து கீழே இழுத்து வந்து, காட்டின் குறிப்பிட்ட இடங்களில் சேர்த்தன. அங்கே மலை போலக் குவிக்கப்பட்டிருக்கும் மரங்கள் காட்டிலிருந்து வெளியே கொண்டு செல்லப்படுவதற்குக் காத்திருப்பதை மக்கள் காண முடிந்தது.

மரம் வெட்டும் தொழில் துறையின் எழுச்சி: பகாவூவின் பொருளாதார மாற்றமும் பரிணாமமும்

வாய்மொழித் தகவல்கள்: ஏ.கே. லீ (AK LEE), ஜியாங் வென் ஃபெங் (Jiang Wen Feng)

காலம் மிக வேகமாக ஓடுகிறது. 1960-களுக்குச் சென்றால், பகாவூவின் பொருளாதார மாற்றத்துடன் மரம் வெட்டும் தொழில் துறை செழிப்படைந்ததையும், வன வளங்களை மேம்படுத்துவதில் அது ஆற்றிய முக்கியப் பங்கையும் காணலாம்.

மலைக் காடுகளை ஆய்வு செய்து, மரம் வெட்டுவதற்கு ஏற்ற இடங்களைக் கண்டறிவதே வனத்துறை ஒப்பந்தக்காரர்களின் முதன்மையான பணியாகும். மரம் வெட்டும் பணியைத் தொடங்குவதற்கு முன், ஒப்பந்தக்காரர்கள் மரம் வெட்டும் ஒரு மேற்பார்வையாளரை (Foreman) நியமிப்பார்கள், உள்ளூர் மக்கள் அவரை "காபாலா" (Ka-Pa-La) என்று அழைப்பார்கள். மேற்பார்வையாளர் மனித வளங்களை ஒதுக்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், மரங்களின் வகைகளைக் கண்டறிந்து, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மரங்களை மட்டும் வெட்டுதல், மரங்களை வெட்டும் முறையைத் திட்டமிடுதல், முன்னுரிமை அளித்து வெட்டப்பட வேண்டிய இடங்கள் மற்றும் மர வகைகளைத் தீர்மானித்தல் மற்றும் எந்த மரங்களை முன்னுரிமை கொடுத்து வெட்ட வேண்டும் அல்லது தவிர்க்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானித்தல் போன்ற பணிகளையும் செய்வார். அனுபவம் வாய்ந்த மேற்பார்வையாளர்கள் மரம் வெட்டும் இடங்களைச் சுற்றி வந்து, தொழிலாளர்களின் கவனக்குறைவு அல்லது வேண்டுமென்றே விதிகளை மீறும் செயல்களைக் கண்காணிக்க வேண்டும். இதுதவிர, இயந்திரங்களைப் பராமரித்தல், உணவுப் பொருட்களைக் கொள்முதல் செய்தல், தொழிலாளர்களின் ஊதியக் கடன் மற்றும் வழங்கல்களைக் கையாளுதல் போன்ற பல்வேறு பணிகளுக்கும் அவர்களே பொறுப்பாவார்கள்.

காடுகளில் மரம் வெட்டும் முறை 1960-களில், சாலைகளை அமைப்பதாக இருந்தாலும் சரி அல்லது மரம் வெட்டும் பணியாக இருந்தாலும் சரி, இரண்டும் முற்றிலும் மனித உழைப்பையே நம்பியிருந்தன. பயன்படுத்தப்பட்ட கருவிகள் மிகவும் எளிமையானவை, அவற்றில் கோடரி, பெரிய கத்தி (பாராங் கத்தி என்றும் அழைக்கப்படும்) மற்றும் ஒரு நீண்ட எஃகு ரம்பம் (Steel saw blade) ஆகியவை முக்கியமானவை. நீண்ட எஃகு ரம்பத்தை இயக்க இருவர் தேவைப்படுவார்கள். பல பத்து அடி உயரம் கொண்ட மரங்களை வெட்டுவதற்கு மர ஏணிகள் கட்டப்பட்டு, அதன் மீது நின்று மரங்கள் வெட்டப்படும். மரங்களை வெட்டிய பிறகு, அவை மாட்டு வண்டிகள் மூலம் கொண்டு செல்லப்படும். மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்களுக்கு இது மிகவும் கடினமான மற்றும் உடல் உழைப்பு கோரும் பணியாகும்.

போக்குவரத்து வசதிகள் குறைவாக இருந்ததால், பெரும்பாலான மரம் வெட்டும் பகுதிகள் ஆற்றங்கரைகளுக்கு அருகிலேயே அமைந்திருந்தன. இதனால் நீர் எருமைகள் மூலம் வெட்டப்பட்ட மரங்களை ஆற்றுக்குள் இழுத்துச் சென்று, பின்னர் அவற்றை ஒன்றாகக் கட்டி நீரோட்டத்திலேயே மிதக்க விட முடிந்தது. மெர்பாவ் (Merbau) அல்லது செங்கால் (Cengal) போன்ற 50 முதல் 60 அங்குல விட்டம் கொண்ட அதிக மதிப்புள்ள மரங்களை வெட்டினால், அதிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானம் கிட்டத்தட்ட அரை மாத ஊதியத்திற்குச் சமமாக இருக்கும்.

1965-ஆம் ஆண்டிலிருந்து பகாவூவின் பொருளாதாரம் செழிக்கத் தொடங்கியது, மரம் வெட்டும் தொழில் வேகமாக வளர்ந்து பகாவிற்குப் பெரும் செழிப்பைக் கொண்டு வந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், ஏராளமான வேலைவாய்ப்புகளையும் வழங்கியது. இக்காலகட்டத்தில் பகாவு "சின்னத் தங்க மலை" என்று போற்றப்பட்டதுடன், பல கோடீஸ்வரர்களையும் உருவாக்கியது.

மரம் வெட்டும் தொழில் துறையின் பொற்காலம்: பகாவூவின் வனத்துறையின் பொற்காலம்

70-களில் செயின்சா (chainsaws), புல்டோசர்கள், லாரிகள் மற்றும் அறுவடை இயந்திரங்கள் போன்ற பல்வேறு நவீனக் கருவிகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன. தொழிலாளர்கள் ராட்சத மரங்களைத் துண்டுகளாக வெட்டினர், புல்டோசர்கள் அந்தத் துண்டுகளை மலைச் சரிவுகளிலிருந்து கீழே இழுத்து வந்து, காட்டின் குறிப்பிட்ட இடங்களில் சேர்த்தன. அங்கே வானுயர்ந்த அளவில் மலை போலக் குவிக்கப்பட்டிருக்கும் மரங்கள் காட்டிலிருந்து வெளியே கொண்டு செல்லப்படுவதற்குக் காத்திருப்பதை மக்கள் காண முடிந்தது.

அதே வேளையில், பகாவு படிப்படியாகப் பெரிய அளவிலான உற்பத்தியை மேம்படுத்தி, பிளைவுட் (plywood) தொழிற்சாலைகளையும் ரம்ப ஆலைகளையும் (sawmills) நிறுவியது. இதன் மூலம் மரம் சார்ந்த மற்ற துணைத் தொழில்களிலும் ஈடுபட்டு, நாட்டின் அந்நியச் செலாவணியை அதிகரித்ததோடு அதிக வேலைவாய்ப்புகளையும் உருவாக்கியது.

1980-களில் மரம் வெட்டும் பணிகள் இயந்திரமயமாக்கப்பட்டன. சாலை அமைக்க "கடவுளின் கைகள்" (god hands) என்று அழைக்கப்படும் புல்டோசர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. இவை 360 டிகிரி சுழலும் வசதி கொண்டவை. வெட்டப்பட்ட மரங்களைக் கொண்டு செல்ல "மலை ராஜாக்கள்" (Mountain Kings) எனப்படும் டீசலில் இயங்கும் பெரிய லாரிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. இவை காடுகளுக்குள் எளிதாகச் சென்று வரும் திறன் கொண்டவை. இருப்பினும், காடுகளுக்குள் மரம் வெட்டுவதற்குப் பெரிய கத்திகள், கோடரிகள் மற்றும் செயின்சாக்கள் இன்றும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

1980 முதல் 1990 வரையிலான காலகட்டம் பகாவூவின் உச்சகட்டச் செழிப்பைக் குறிக்கிறது. எங்கும் சலூன்கள், பார்கள் மற்றும் கரோக்கி அறைகள் காணப்பட்டன. அக்காலத்தில் வெளிூர்க்காரர்கள் பகாவூவை "சின்ன ஹத்யாய்" (Little Hat Yai) அல்லது "தூங்கா நகரம்" (City That Never Sleeps) என்று அழைப்பார்கள். 1988 முதல் தற்போது வரை, இத்துறை மிகவும் முன்னேற்றமடைந்துள்ளது. தற்போது காடுகளை ஆய்வு செய்ய ஹெலிகாப்டர்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, இது துல்லியமாகவும் வேகமாகவும் இருப்பதோடு, குறைந்த உழைப்பில் அதிகப் பலனைத் தருகிறது.

"மாபெரும் மாற்றம்" நிகழ்கிறது பகாவூவின் வனத்துறையில் பல சிறந்த மர வியாபாரிகள் இருந்தனர். வெவ்வேறு காலகட்டங்களைச் சேர்ந்த மர வியாபாரிகள் பகாவூவின் உற்பத்தி மற்றும் வளர்ச்சிக்கு முக்கியப் பங்களிப்புகளை வழங்கியுள்ளனர். அவர்களின் பயணம் எளிதானதாக இருக்கவில்லை, வாழ்க்கையின் ஏற்ற இறக்கங்களை அவர்கள் சந்தித்தனர். தடைகளையும் சவால்களையும் எதிர்கொண்ட போதும், அவற்றை அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைப்பயணத்தின் திருப்புமுனைகளாகவே கருதினர். துன்பங்களில் தடுமாறி விழுந்தாலும், அவர்கள் இன்னும் வலிமையுடனேயே எழுந்தனர். வாழ்க்கையின் கஷ்டங்களைப் புரிந்து கொள்ளவும், தாங்கள் பெற்றிருப்பதை மதிக்கவும் அவர்கள் கடந்து வந்த பாதையில் வலிகளை அனுபவிக்க வேண்டியிருந்தது.

ஆரம்பக்கால மரத் தொழில்களில் ஒன்று சென் ஹப் ரம்ப ஆலை ஆகும். இது சுக்கு (Chu Ward) பகுதியில் ஒரு சிறிய தொழிற்சாலையாகத் தொடங்கப்பட்டு, பின்னர் 1970-களின் இறுதியில் அதன் செயல்பாடுகளை விரிவாக்கம் செய்து சென் ஹப் பகுதிக்கு மாற்றப்பட்டது.

1960-கள் முதல் 1980-கள் வரை ஜியாங் ஃபோஹுவா, ஜியாங் வென்ஃபெங் (தந்தை மற்றும் மகன்), லி லியாங், டத்தோ லீ சின் ஹுவா, டத்தோ லியோங் லிம் திங், லி குவான்ஷெங், ராவ் ஜின்சி, ஹோ பெங், வோங் பிங் லிம், லி ஷெங்ஸியாங், லியாவ் ஷுய்சோங், லாய் ஸியாங்செங் மற்றும் பல மர வியாபாரிகள் இருந்தனர்.

மரம் வெட்டும் தொழில் துறையின் பொற்காலம்: பகாவூவின் வனத்துறையின் பொற்காலம்

【மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை நினைவுகள்】 மரம் வெட்டும் தொழில் மிகவும் கடினமான மற்றும் அதிக ஆபத்து நிறைந்த பணியாகும். பிற தொழில்களை விட வருமானம் அதிகமாக இருந்தபோதிலும், தொழிலாளர்கள் தங்கள் இளமைக் காலத்தைக் காடுகளிலேயே கழித்தனர். மரம் வெட்டும் முகாம்களில் (logging camps) வேலை செய்வது அக்காலத்தில் பொறாமைக்குரிய ஒரு தொழிலாக இருந்தது, ஏனெனில் இது அதிக வருமானத்தைத் தருவதோடு மட்டுமல்லாமல், உணவு மற்றும் தங்குமிடத்தையும் வழங்கியது. 1960 மற்றும் 1970-களில் ஒரு சாதாரண கடை உதவியாளரின் மாதச் சம்பளம் சில நூறு ரிங்கிட் மட்டுமே, அரசு அல்லது தனியார் நிறுவனங்களின் எழுத்தர்கள்கூட மாதம் இருநூறு ரிங்கிட்டிற்கு மேல் சம்பாதிப்பது அரிது. எனவே, மரம் வெட்டும் மலைகளில் வேலை கிடைப்பது, ஒரு திறமையைக் கற்றுக்கொள்வது அல்லது மரம் ஏற்றிச் செல்லும் லாரி அல்லது டிராக்டர் ஓட்டுநராகி மாதம் இரண்டாயிரம் ரிங்கிட்டிற்கும் மேல் சம்பாதிப்பது ஒரு சிறந்த வாய்ப்பாகக் கருதப்பட்டது.

அதிகாலையிலேயே காடுகளுக்குள் செல்வார்கள், கரடுமுரடான பாதைகளும் செங்குத்தான மலைகளும் எங்கும் மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்களின் கால்தடங்களைக் கொண்டிருந்தன. அமைதியான அந்தப் புல்வெளியில், மரம் வெட்டும் ஓசையைத் தவிர வேறு எந்தச் சத்தமும் அரிதாகவே கேட்கும். அந்தி சாயும் வேளையில், களைத்த உடலுடன் அவர்கள் முகாமிற்குத் திரும்புவார்கள், அங்கு உணவு உண்டு, அரட்டை அடித்து ஓய்வெடுப்பார்கள். நள்ளிரவில் முகாம் விளக்குகளால் பிரகாசிக்கும். இந்தத் தற்காலிக வாழ்க்கை ஒவ்வொரு காலையிலும் மீண்டும் தொடங்கும்.

மர மலைகளில் பணிபுரியும் போது, மாதச் சம்பளமாக இருந்தாலும் சரி அல்லது ஒப்பந்த அடிப்படையாக இருந்தாலும் சரி, வார இறுதி ஓய்வோ அல்லது பொது விடுமுறையோ கிடையாது. வானிலை தெளிவாக இருக்கும் வரை அவர்கள் பகல் இரவாக உழைப்பார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் ஒன்று அல்லது இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒருமுறைதான் வீட்டிற்குச் சென்று குடும்பத்துடன் இணைய முடியும், ஒவ்வொரு முறையும் அவர்களுக்கு மூன்று அல்லது நான்கு நாட்கள் மட்டுமே விடுமுறை கிடைக்கும். மழைக்காலங்களில், மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்களுக்கு நீண்ட இடைவெளி கிடைக்கும். மழை நாட்களில் அவர்களால் வேலை செய்யவும் முடியாது, வீட்டிற்குச் செல்லவும் முடியாது, அதனால் அவர்கள் முகாமிலேயே தங்க வேண்டியிருக்கும். மலைகளில் சூதாட்டம் பெரும்பாலும் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது மற்றும் பொழுதுபோக்கு வசதிகளும் இல்லை. அவர்கள் மின்கலத்தினால் இயங்கும் கேசட் பிளேயர்களில் பாடல்களைக் கேட்டுக்கொண்டும், ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டும் நேரத்தைக் கழிப்பார்கள். நடவடிக்கைகள் எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் தங்களுக்குள்ளேயே மகிழ்ச்சியைக் கண்டனர் மற்றும் அந்த முகாமை ஒரு பெரிய சமூகமாக மாற்றினர். அந்தத் தருணங்களில் அவர்கள் தனிமையை உணரவில்லை.

【பசுமை - வாழ்வின் ஆதாரம்】 1990-களின் நடுப்பகுதியில், மரம் வெட்டும் தொழில் படிப்படியாக வீழ்ச்சியடைந்தது. ஒரு காலத்தில் பரந்து விரிந்திருந்த வன வளங்களும் ஏராளமான மரங்களும் பல தசாப்த காலத் தீவிர மரம் வெட்டுதலுக்குப் பிறகு வீழ்ச்சியடைந்த நிலைக்குச் சென்றன. மார்ச் 21, 2021 அன்றுதான் பிரதமர் டான் ஸ்ரீ முஹைதீன் மாநில அரசாங்கங்கள் மரம் வெட்டுதலைக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று முன்மொழிந்தார் மற்றும் தேசிய வனவியல் கொள்கைச் சட்டத்தை அறிவித்தார். காடுகளைப் பாதுகாக்கவும் மீண்டும் காடுகளை வளர்க்கவும் தேசிய வனவியல் கொள்கையை உண்மையாகச் செயல்படுத்த மாநில அரசுகளுக்கு அவர் அழைப்பு விடுத்தார்.

அறுபது ஆண்டுகாலப் போராட்டங்களைக் கடந்து பலனளிக்கும் முடிவுகளைப் பெற்றுள்ளோம், புதிய தலைமுறை காடுகளை வளர்ப்பதிலும் மரம் வெட்டுவதிலும் தொடர்ந்து ஈடுபடும் என்று நாங்கள் எதிர்பார்க்கிறோம். மரம் வெட்டுவதற்கும் நடுவதற்குமிடையே ஒரு ஒருங்கிணைந்த சமநிலையைப் பேணுவதன் மூலம் மட்டுமே வன வளங்களின் நிலையான வளர்ச்சியை உறுதி செய்ய முடியும் மற்றும் சுற்றுச்சூழலை பசுமையாக்க முடியும். பகாவூவின் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் தலைமுறை வாரிசுகளாக, நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்காக நாங்கள் உழைத்துள்ளோம். அஸ்தமிக்கும் சூரியனை எப்படி உதய சூரியனாக மாற்றுவது என்பதைப் புதிய தலைமுறை திட்டமிடட்டும்!

மலைத் தெய்வம் டத்தோ கோங் (Datuk Gong) மரம் வெட்டும் தொழிலில் இருப்பவர்களால் டத்தோ கோங் பெரிதும் மதிக்கப்படுகிறார். மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்கள் பெரும்பாலும் "மரம் வெட்டுபவர்கள்" என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் தச்சுத் தொழிலின் கடவுளான லு பானை (Lu Ban) வணங்குகிறார்கள் மற்றும் மரம் வெட்டும் தொழிலின் தெய்வமாகக் கருதப்படும் டத்தோ கோங் மீது தனி மரியாதை கொண்டுள்ளனர். மரம் வெட்டும் பணிகளைத் தொடங்குவதற்கு முன், அவர்கள் டத்தோ கோங் அல்லது உள்ளூர் தெய்வங்களின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெறச் சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும்.

டத்தோ கோங் மலைத் தெய்வத்தின் பிரதிநிதியாகக் கருதப்படுகிறார். காடுகளுக்குள் பன்றி இறைச்சியைக் கொண்டு செல்வது தெய்வீகத்திற்கு இழைக்கப்படும் அவமதிப்பாகக் கருதப்படுவதால் அது தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. காலை மற்றும் மாலை நேரங்களில் தூபம் காட்டும் சடங்குகள் இன்றியமையாத நடைமுறைகளாகப் பின்பற்றப்படுகின்றன. வழக்கமான தெய்வ வழிபாடுகள் பொதுவாக ஒவ்வொரு மாதத்தின் முதல் மற்றும் பதினைந்தாம் நாட்களில் நடைபெறும், அதே சமயம் டத்தோ கோங் வழிபாடு வாராந்திர அடிப்படையில், குறிப்பாக வெள்ளிக்கிழமைகளில் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. தூபம் காட்டுவதோடு மட்டுமல்லாமல், இந்நாளில் குறிப்பிட்ட பிரசாதங்கள் படைப்பதற்கும் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது.

சிறு வயதில், எனது தந்தை கூறும் கதைகளைக் கேட்க எனக்கு எப்போதும் பிடிக்கும். அவர் பகாவூவின் வரலாறு, வாஸ்து (feng shui), அரசியல், வேலை மற்றும் சுவாரஸ்யமான நிகழ்வுகளை மிக விரிவாக விவரிப்பார். அவர் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் நான் உன்னிப்பாகக் கவனிப்பேன். அவற்றில், காட்டில் நடந்த ஒரு மூச்சடைக்கச் செய்யும் கதை என் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

ஒரு நாள், மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்கள் என் தந்தையிடம் காட்டின் அருகே காட்டு யானைகள் சுற்றித் திரிவதாகவும், பயத்தின் காரணமாக அவர்களால் வேலையைத் தொடர முடியவில்லை என்றும் கூறினர். அடுத்த நாள், காட்டு யானைகள் வேலை செய்யும் இடத்திற்கு இன்னும் நெருக்கமாக வந்தன, மூன்றாவது நாள் அவை தொழிலாளர்களின் தங்கும் விடுதி அருகிலேயே வந்துவிட்டன. ஆச்சரியமாக, அந்த யானைகள் தொழிலாளர்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை; அவை அசையாமல் அங்கேயே நின்றன. வேறு வழியின்றி, என் தந்தை "டத்தோ கோங்" (உள்ளூர் தெய்வம்) பாதுகாப்பில் தொழிலாளர்கள் அனைவரும் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டார், மேலும் யானைகள் மீண்டும் அடர்ந்த காட்டுக்குள் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்பினார். அற்புதமாக, அடுத்த நாளிலிருந்து அந்த அறிவுள்ள யானைகள் தெய்வீக வழிகாட்டுதல் பெற்றது போல ஒவ்வோர் நாளும் பின்வாங்கத் தொடங்கின. படிப்படியாக அவை வெகுதூரம் சென்றுவிட்டன, நான்காவது நாள் அவை காணப்படவில்லை. இந்தச் சம்பவம் டத்தோ கோங்கின் ஆசீர்வாதத்தின் மீதான அனைவரது நம்பிக்கையையும் மேலும் வலுப்படுத்தியது. இவ்வுலகில் இன்னும் தீர்க்கப்படாத மர்மங்கள் பல உள்ளன என்பதையே இது காட்டுகிறது.

கேள்விப்படாத இந்தக் கதையைக் கேட்டதும், எதிர்பாராத விதமாக எனக்கு வனத்துறையின் மீது ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. இறுதியில், என் தந்தை எனது பிடிவாதத்திற்கு இணங்கி, அந்த "மர்ம நிலத்தை" ஆராய என்னை அழைத்துச் சென்றார். நாங்கள் இலக்கை அடைந்ததும் அங்கங்கு அலைந்து திரிய வேண்டாம் என்று அவர் என்னிடம் மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டினார், ஏனெனில் காட்டில் பல விதிகள் மற்றும் கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன. இந்தப் பசுமையான காட்டின் மர்மத் திரையை நான் விலக்கட்டும்! (ஆதாரம்: ஹோ மேய் மோய்)

காட்டின் நினைவுகளைத் தேடி

"சுவோ யா" (Zuo ya) அல்லது "ஆண்டு இறுதி விருந்து" என்பது மரம் வெட்டும் தொழிலின் பாரம்பரிய நடவடிக்கையாகும். ஒவ்வொரு சந்திர மாதத்தின் 2-வது மற்றும் 16-வது நாட்களில், மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்கள் நிலத் தெய்வத்திற்கு மரியாதை செலுத்தும் விதமாகப் பழங்கள் மற்றும் சந்தனக்கட்டைகளைப் படைத்துச் சடங்குகளைச் செய்கிறார்கள். அதன்பிறகு, அவர்கள் தங்கள் சக ஊழியர்களை ஒரு ஆடம்பரமான விருந்துக்கு அழைக்கிறார்கள், இது பொதுவாக "சுவோ யா" என்று அழைக்கப்படுகிறது. பன்னிரண்டாவது சந்திர மாதத்தின் 16-வது நாளில் நடைபெறும் "ஆண்டு இறுதி விருந்து" மிகவும் உற்சாகமான நிகழ்வாகும். இந்நாளில், கடந்த ஓராண்டு காலத் தொழிலாளர்களின் கடின உழைப்பை அங்கீகரிக்கும் வகையில் முதலாளி அவர்களுக்குப் பெரிய விருந்து அளிப்பார். உணவுகள் எவ்வளவு தாராளமாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவுக்கு அது முதலாளியின் தாராள மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த நிகழ்வின் அடிப்படையிலேயே தொழிலாளர்கள் அடுத்த ஆண்டு தொடர்ந்து பணிபுரிய வேண்டுமா என்பதைத் தீர்மானிப்பார்கள்.

கடந்த காலத்தில், மரம் வெட்டும் தொழிலில் சீனத் தொழிலாளர்களே ஆதிக்கம் செலுத்தினர். இருப்பினும், இக்காலத்தில் அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை இந்த அதிக ஆபத்துள்ள வேலையைச் செய்ய ஊக்குவிப்பதில்லை. தற்போது, பெரும்பாலான மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்கள் வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்களாக உள்ளனர், அவர்கள் இந்தத் தடைகளைச் சரியாகப் பின்பற்றுகிறார்களா என்பது தெரியவில்லை.

மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையும் தடைகளும் மரம் வெட்டும் தொழிலாளர்கள் மரப்பலகைகளால் கட்டப்பட்ட நீண்ட வரிசை தங்கும் விடுதிகளில் வசிக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு படுக்கையின் இருபுறமும் நீண்ட மெத்தைகள், தலையணைகள் மற்றும் போர்வைகள் இருக்கும். படுக்கைகள் சுமார் 3 அடி இடைவெளியில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும், மேலும் ஒவ்வொரு படுக்கையிலும் கொசுவலை இருக்கும். ஒவ்வொரு காலையிலும், ஒவ்வொருவரும் தாங்களாகவே எழுந்து கொள்ள வேண்டும், யாராவது தூங்கிவிட்டாலும் மற்றவர்கள் அவர்களை எழுப்ப மாட்டார்கள். தூங்கியவர் வேலையின் போது ஏதேனும் விபத்தைச் சந்தித்தால், அவரை எழுப்பிய சக ஊழியரே அதற்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்கும் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை.

மரம் வெட்டும் தொழிலில் விபத்துகளைத் தவிர்க்கப் பல தடைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன. முன்னோர்கள் விட்டுச் சென்ற நம்பிக்கைகளின்படி, காட்டிற்குள் நுழையும்போது சக ஊழியர்களை "ஹேய்" அல்லது பொதுவான சொற்களைக் கொண்டே அழைக்க வேண்டும், அவர்களின் பெயர்களை நேரடியாகச் சொல்லக்கூடாது. ஏனெனில் காட்டின் ஆவிகள் பெயர்களைக் கேட்டால், அவை சக ஊழியர்களின் பெயர்களைக் கூப்பிட்டு அவர்களைப் பாதையை மறக்கச் செய்துவிடும் என்று நம்பப்படுகிறது.

"தலைமை சமையல்காரர் - தலைவர்" கூடுதலாக, முகாமிலுள்ள தலைமைச் சமையல்காரருக்கு அதிக அதிகாரம் உண்டு, அவரே தங்கும் விடுதியின் "வீட்டுத் தலைவர்" ஆகக் கருதப்படுகிறார். தொழிலாளர்களுக்கு ஒரு நாளைக்கு மூன்று வேளை உணவை வழங்குவதற்குச் சமையல்காரரே பொறுப்பு, அவர் உணவு தயாராகிவிட்டது என்று அறிவிக்கும் வரை எவ்வளவு பசியாக இருந்தாலும் அனைவரும் பொறுமையாகக் காத்திருக்க வேண்டும். மேலும், காலை உணவின் போது யாராவது தற்செயலாக ஒரு கிண்ணத்தை உடைத்தாலோ அல்லது வேறொருவரின் இருக்கையில் அமர்ந்தாலோ அது அபசகுனமாகத் தொரிந்தால் அந்த நபர் அன்று வேலைக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்பட மாட்டார். எனவே, உணவு அறையில் அனைவருக்கும் ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கைகள் உள்ளன, அந்த இருக்கைகள் மாறாமல் இருப்பதை உறுதி செய்வது சமையல்காரரின் பொறுப்பாகும். கூடுதலாக, காலை உணவை முடித்த பிறகு, தொழிலாளர்கள் வரிசையாக முகாமிலிருந்து காடு நோக்கி அமைதியாக நடந்து செல்வார்கள். வழியில் எவரும் பேச விரும்புவதில்லை, ஏதாவது தடையை மீறி விடுவோமோ என்ற பயமே இதற்குக் காரணம்.

சந்திர நாட்காட்டி பண்டிகைகளின் முக்கியத்துவம் மரம் வெட்டும் தொழிலில் சந்திர நாட்காட்டி பண்டிகைகளுக்குப் பெரும் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. இந்த நாட்களில் பெரும்பாலும் விடுமுறை அளிக்கப்படும், குறிப்பாக ஆறாவது சந்திர மாதத்தின் 13-வது நாளில் (மாஸ்டர் டே - Master's Day) வரும் மாஸ்டர் லு பானின் பிறந்த நாளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் உண்டு. மரம் வெட்டும் தொழிலில் இருப்பவர்களுக்கு, இந்நாள் புத்தாண்டு மற்றும் ஏழாவது சந்திர மாதத்தின் பிற பண்டிகைகளை விடவும் மிகவும் முக்கியமானதாகும்.