பிரிவு 36: சுங்கை லூய் (Sungai Lui) புதுக்கிராமம்
சிறு நகரங்கள்: சுங்கை லூய் புதுக்கிராமத்தில் மாநிலம் கடந்த வாழ்வியல்
நெகிரி செம்பிலான் மற்றும் பகாங் மாநில எல்லைக்கு அருகில் அமைந்துள்ள சுங்கை லூய் (Sungai Lui) புதுக்கிராமத்தைப் பற்றிப் பலருக்குத் தெளிவான பிம்பம் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஒவ்வொரு நாளும், ஏராளமான வாகனங்கள் 10-வது கூட்டரசு நெடுஞ்சாலை வழியாக இந்தக் கிராமத்தைக் கடந்து பகாங் மாநிலத்திலுள்ள கிமயாங் (Kemayan) மற்றும் திரியாங் (Triang) நோக்கிச் செல்கின்றன.
இருப்பினும், இந்தச் சிறிய கிராமம் தனக்கே உரிய தனித்துவமான பண்புகளைக் கொண்டுள்ளது. சுங்கை லூய் நாடாளுமன்ற ரீதியாக ஜெலுபு (Jelebu) தொகுதியின் கீழ் வந்தாலும், கிராமப்புற மேம்பாடு மற்றும் நிர்வாக மேலாண்மை ஆகியவற்றில் ஜெம்போல் மாவட்ட நில அலுவலகத்தின் பொறுப்பில் உள்ளது.
இந்தக் கிராமத்தின் குடியிருப்பாளர்களும் மாணவர்களும் பல்வேறு தேவைகளுக்காகப் பகாங் மாநிலத்திலுள்ள கிமயாங்கிற்கு எல்லையைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருப்பதால், உள்ளூர் தொடக்கப்பள்ளியின் முதலாம் ஆண்டு மாணவர்கள் வகுப்பின் முதல் நாளில் தேசிய கீதத்துடன் நெகிரி செம்பிலான் மாநிலப் பாடலுக்குப் பதிலாகப் பகாங் மாநிலப் பாடலையே பாடக் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். இந்த மாநிலம் கடந்த வாழ்க்கை முறை பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்கிறது.
சுங்கை லூய் புதுக்கிராமம் நெகிரி செம்பிலானின் முக்கிய நகரமான பகாவிலிருந்து சுமார் 40 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. இது மாநில எல்லையிலிருந்து வெறும் 5 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், பகாங் கிமயாங்கிலிருந்து வெறும் 6 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் உள்ளது. இத்தகைய தனித்துவமான புவியியல் அமைப்பால், குடியிருப்பாளர்களுக்கும் கிமயாங்கிற்கும் இடையே ஒரு பிணைப்பு உருவாகியுள்ளது. ஒவ்வொரு காலையிலும், சில குடியிருப்பாளர்கள் விடியற்காலைக்கு முன்பே மோட்டார் சைக்கிள்களில் எல்லையைக் கடந்து பகாங்கிற்கு ரப்பர் பால் எடுக்கச் செல்கின்றனர். மாணவர்களும் தங்களின் கல்விக்காகப் பகாங் கிமயாங்கிலுள்ள சீனத் தொடக்கப்பள்ளி அல்லது இடைநிலைப் பள்ளிகளுக்கே செல்ல வேண்டியுள்ளது. வங்கிப் பரிவர்த்தனைகள் அல்லது மளிகைப் பொருட்கள் வாங்குவது என வரும்போது, கிமயாங் தான் அவர்களின் முதல் தேர்வாக உள்ளது.
நெகிரி செம்பிலான் மாநிலத்தில் இருந்தாலும், குடியிருப்பாளர்கள் பல ஆண்டுகளாக கிழக்குக் கடற்கரைப் பகுதியின் செய்திகளையே பார்த்து வருகின்றனர். தகவல்கள் பெறுவதில் மாநில எல்லைகள் அவர்களுக்கு ஒரு தடையாக இல்லை. குடியிருப்பாளர்கள் இந்த மாநிலம் கடந்த வாழ்க்கை முறைக்குப் பழகிவிட்டனர், அவர்கள் இதில் எந்த விசித்திரத்தையும் காண்பதில்லை.
ஒரு வெப்பமான மதிய வேளையில், ஹுவா செங் (Flower City) சமூகப் பத்திரிகையின் செய்தியாளர் இந்தச் சிறிய புதுக்கிராமத்திற்கு விஜயம் செய்து, அங்கேயே வளர்ந்த முன்னாள் கிராமத் தலைவர் திரு. ஜாங் ரூய்ஹுவா (Zhang Ruihua) மூலம் கிராமத்தைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலைப் பெற்றார்.
ஜாங் ரூய்ஹுவா கூறுகையில், தற்போது சுங்கை லூய் புதுக்கிராமத்தில் மொத்தம் 106 குடும்பங்கள் உள்ளன, அவற்றில் பெரும்பான்மையானவை சீன இனத்தைச் சேர்ந்தவை; 4 மலாய் குடும்பங்களும் 7 இந்தியக் குடும்பங்களும் உள்ளன. மலேசியாவிலுள்ள மற்ற புதுக்கிராமங்களைப் போலவே, இந்தச் சிறிய கிராமமும் "வயதானவர்களின் கிராமமாக" மாறும் இக்கட்டான நிலையை எதிர்கொள்கிறது. உள்ளூர் இளைஞர்கள் தங்களின் இடைநிலைக் கல்வியை முடித்தவுடன், மேற்படிப்புக்காகவோ அல்லது வேலை தேடியோ ஆவலுடன் இங்கிருந்து வெளியேறி விடுகின்றனர்.
வழக்கமாக, ஒரு பெரிய பண்டிகை இல்லையென்றால், புதுக்கிராமத்தில் மக்கள் நடமாட்டம் மிகக் குறைவாகவே இருக்கும்; பெரும்பாலும் வயதான தம்பதிகள் மட்டுமே தங்களின் பழைய வீடுகளில் தங்கியிருப்பார்கள். அவர்கள் சுவரிலுள்ள நாட்காட்டியைப் பார்த்தபடி பெரிய பண்டிகைகளின் வருகைக்காகக் காத்திருப்பார்கள், தங்களின் பிள்ளைகள் மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்களுடன் பண்டிகைகளைக் கொண்டாட ஆசைப்படுவார்கள். அப்போதுதான் புதுக்கிராமம் உயிர் பெறும். இருப்பினும், பண்டிகைகள் முடிந்த பிறகு, கிராமம் மீண்டும் அதன் அமைதியான நிலைக்குத் திரும்பும்.
பல இளைஞர்கள் வேலைக்காகத் தங்களின் சொந்த ஊரை விட்டு வெளியேறி விடுகிறார்கள் மற்றும் தங்களின் பழைய வீட்டிற்குத் திரும்பி வருவது அரிது என்று ஜாங் ரூய்ஹுவா குறிப்பிட்டார். வேறு இடங்களில் வெற்றியடைந்த சிலர் அங்கேயே குடியேறி, தங்களின் குழந்தைகளை அங்கேயே படிக்க வைத்து, தங்களின் பெற்றோர்களையும் தங்களுடன் வசிக்க அழைத்துச் சென்று விடுகின்றனர்.
எனவே, சுங்கை லூய் புதுக்கிராமத்திலுள்ள தொடக்க மற்றும் இடைநிலைப் பள்ளி மாணவர்களின் எண்ணிக்கை 1980-களில் கிட்டத்தட்ட நூறாக இருந்தது, தற்போது அது 30-க்கும் குறைவாகக் குறைந்துவிட்டது. இந்த மாணவர்கள் தங்களின் கல்வியை முடித்ததும், மற்றவர்களைப் போலவே வாழ்வாதாரம் தேடி வேறு இடங்களுக்குச் சென்றுவிடுவார்கள்.
காலங்கள் மாறினாலும், சுங்கை லூய் புதுக்கிராம குடியிருப்பாளர்களின் வாழ்க்கை முறையில் பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்படவில்லை. ஒவ்வொரு காலையிலும், அவர்கள் ரப்பர் தோட்டத்திலிருந்து வீடு திரும்புவார்கள், பின்னர் பல குடியிருப்பாளர்கள் கிமயாங்கிற்குச் சென்று காபி கடைகளில் தேநீர் அல்லது காபி அருந்தி வெப்பமான மதிய நேரத்தைக் கழிப்பார்கள்.
ஜாங் ரூய்ஹுவா அவர்களின் கூற்றுப்படி, குறைந்தபட்சம் 30% கிராமவாசிகள் கிமயாங்கில் வீடுகளை வாங்கியிருப்பதாக நம்பப்படுகிறது, அவர்கள் புதுக்கிராமத்திலுள்ள பழைய வீடுகளைத் தங்களின் பூர்வீக இல்லமாகவே கருதுகின்றனர். வருங்காலத்தில், பல மக்கள் சுங்கை லூய் புதுக்கிராமத்திலிருந்து கிமயாங்கிற்குக் குடிபெயர்ந்து, வெறும் நெகிரி செம்பிலான் குடியிருப்பாளர்களாக மட்டுமின்றி, அதிகாரப்பூர்வமாகப் பகாங் மாநிலக் குடியிருப்பாளர்களாக மாறுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
சுங்கை லூயியில் உண்மையிலேயே தங்கச் சுரங்கம் உள்ளதா? கிமயாங்கின் உண்மையான சீனப் பெயர்
முன்னாள் கிராமத் தலைவர் ஜாங் ரூய்ஹுவா சுட்டிக்காட்டியபடி, சுங்கை லூயியில் உண்மையில் தங்கச் சுரங்கங்கள் இருந்தன. கடந்த ஆண்டுகளில் தங்கம் எடுத்தவர்களால் விட்டுச் செல்லப்பட்ட சுரங்கக் குளங்களை இன்றும் பல்வேறு இடங்களில் காணலாம், இது இப்பகுதியில் தங்கச் சுரங்கம் இருந்ததற்கான ஆதாரத்தை வழங்குகிறது.
ஒருமுறை யாரோ ஒருவர் பெருமளவிலான தங்கத்தை அகழ்ந்தெடுத்ததாகவும், அதை உருக்கி ஒரு தங்கக் குதிரை மற்றும் ஒரு தங்க ஆடு செய்ததாகவும் புராணக்கதைகள் கூறுகின்றன. எனவே, சுங்கை லூயியை ஒட்டியுள்ள நகரம் "ஜின் மா யாங்" (Jin Ma Yang) என்று பெயரிடப்பட்டது, இதன் பொருள் "தங்கக் குதிரை மற்றும் ஆடு" என்பதாகும். பின்னர், ஆட்டைக் குறிக்கும் 'யாங்' என்ற எழுத்து, ஒரு இடத்தின் பெயருக்குப் பொருத்தமாக இருக்கும் வகையில் 'யாங்' என்ற வேறொரு சீன எழுத்தால் மாற்றப்பட்டது.
சுற்றுவட்டாரத்திலுள்ள ரப்பர் தோட்டங்களில் பல ஆழமான குழிகளும் பெரிய சுரங்கக் குளங்களும் காணப்படுகின்றன. இவை அக்காலத் தங்கம் தோண்டுபவர்களால் விட்டுச் செல்லப்பட்டவை. இந்த ஆழமான குழிகள் சுமார் 4 அடி விட்டம் கொண்டவை. இந்தக் குழிகள் செங்குத்தாகவும், முற்றிலும் இருட்டாகவும், அடியற்ற ஆழம் கொண்டவை போலவும் தோன்றும்.
செங்குத்தான குழிகளில் பெரும்பாலானவை தனிநபர்களால் தோண்டப்பட்டவை, அதே சமயம் பெரிய சுரங்கக் குளங்கள் பெரிய அளவிலான சுரங்கப் பணிகளுக்குப் பிறகு எஞ்சியவை. கடந்த காலத்தில், பல சீனர்கள் இப்பகுதிக்குத் தங்கம் தோண்டத் திரண்டு வந்தனர். இன்று, இந்த ஏரிகள் அழகான காட்சிகளை வழங்குகின்றன, புகைப்படக் கலைஞர்களைக் கவரும் இடங்களாகத் திகழ்கின்றன.
சுங்கை லூய் முன்னாள் கிராமத் தலைவர் லிம் ஜின் ஃபா (Lin Jin Fa) அவர்களின் கூற்றுப்படி, கிராமத்திலுள்ள குடியிருப்பாளர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் சீனர்கள். கொந்தளிப்பான சூழ்நிலையிலிருந்து தப்பிக்கவும், இப்பகுதியில் கண்டறியப்பட்ட தங்கச் சுரங்கங்கள் காரணமாகவும் சீனர்கள் வாழ்வாதாரம் தேடிச் சுங்கை லூயிற்குத் திரண்டனர்.
அக்காலத்தில், பகாவிலிருந்து சுங்கை லூயிற்கான போக்குவரத்து முற்றிலும் இரயில்களையே நம்பியிருந்தது. இரயில் நிலையம் ஓர் இரும்புப் பாலத்திற்கு அருகில் அமைந்திருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் இரண்டு அல்லது மூன்று இரயில்கள் நிலையத்திற்கு வரும். பயணிகள் மற்றும் பொருட்களைச் சுமந்து செல்லும் சுமை தூக்குபவர்களால் நிலையம் பரபரப்பாக இருக்கும். அங்கு எளிய உணவு ஸ்டால்கள் இருந்தன, கடை உரிமையாளர்கள் தங்களின் பொருட்களை உரக்கக் கத்தி விற்பனை செய்வார்கள். அந்தக் காட்சி மிகவும் உற்சாகமாக இருக்கும்.
இரயில் நிலையத்திலிருந்து கிராமத்தை அடைய சுமார் 200 மீட்டர் நடக்க வேண்டும். அறுவடை காலங்களில், கிராமவாசிகள் தங்களின் விவசாய விளைபொருட்களை இரயில் நிலையத்திற்குக் கொண்டு வந்து, பின்னர் பகாவிற்கோ அல்லது மற்ற நகர்ப்புறப் பகுதிகளுக்கோ விற்பனைக்கு அனுப்புவார்கள்.
இரயில் நிலையம் இருந்த இடத்தில் சில வரலாற்று எச்சங்கள் இன்னும் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தாலும், அருகில் இருந்த மலாயா இரயில்வே தொழிலாளர்களின் முன்னாள் குடியிருப்புகள் இடிந்த சுவர்களுடனும் கிணறுகளுடனும் சிதைந்து கிடக்கின்றன. எஞ்சியவற்றில் பெரும்பாலானவை காடுகளால் சூழப்பட்டுவிட்டன.
ஆரம்பக் கட்டத்தில், ஸ்ரீ ஆயர் ஈத்தாம் புதுக்கிராமத்தின் முக்கியப் பொருளாதார நடவடிக்கை ரப்பர் சாகுபடியாக இருந்தது, ஏனெனில் அக்காலப் பொருளாதாரத்தின் தூணாக ரப்பர் தொழில் விளங்கியது.
ஒரு உள்ளூர் மலாய் குடியிருப்பாளரின் கூற்றுப்படி, ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் போது ஜப்பானிய வீரர்கள் இரயில் பாதை ஓரமாக இருந்த பாதையில் மிதிவண்டிகளில் வந்ததாக அவரது உறவினர்கள் கூறியுள்ளனர். அதற்குப் பதிலடியாக, கிராமவாசிகள் ஏதேனும் சிக்கல்கள் ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க உடனடியாகத் தங்களை மறைத்துக் கொள்வார்கள்.
தற்போதைய சுங்கை லூய் பழைய காலத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது, ஆனால் உள்ளூர் பழக்கவழக்கங்கள் இன்னும் எளிமையாகவும் தூய்மையாகவும் உள்ளன. புதுக்கிராமத்திலுள்ள வீடுகள் சிதறிக் காணப்படுகின்றன, மேலும் பெரும்பாலான குடியிருப்பாளர்கள் ரப்பர் மற்றும் எண்ணெய் பனைத் தோட்டங்களைக் கொண்ட சிறு விவசாயிகள். சுமார் 100 குடும்பங்கள் உள்ளன, அவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் சீனர்கள்.
கிராமத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத இடத்தில், ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் போது பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான நினைவுத் தூண் அமைந்துள்ள இடத்தைக் குறிக்கும் ஒரு வழிகாட்டிப் பலகை நடப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், நினைவு மயானத்திற்குள் உள்ள அறிவிப்புப் பலகையில் வெவ்வேறு விதமான தகவல்கள் இருப்பதைக் கண்டறிந்தோம். அந்தப் பலகை சீன, மலாய் மற்றும் ஆங்கில மொழிகளில் எழுதப்பட்டுள்ளது, ஆனால் ஆங்கிலம் மற்றும் மலாய் பதிப்புகள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட தகவல்களைக் கொண்டுள்ளன.