பிரிவு 53: ஆலயங்கள், பள்ளிகள் மற்றும் சங்கங்கள்

ஆலயங்கள், பள்ளிகள் மற்றும் சங்கங்கள்

புலம் பெயர்ந்த சீனர்கள் முதன்முதலில் மலாயாவிற்கு வந்தபோது, அவர்கள் அறிமுகமில்லாத சூழலையும் மிகக் குறைந்த வளங்களையுமே எதிர்கொண்டனர். அக்கால நிலப்பிரபுத்துவ சிந்தனை மற்றும் ஒரே இரத்த உறவுடையவர்கள் ஒன்று சேர வேண்டும் என்ற உணர்வு ஆகியவற்றால், மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக இருக்கவும் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் குலச் சங்கங்களும் (clan associations) உறவுமுறை அமைப்புகளும் தன்னிச்சையாக உருவாயின. வாழ்வாதாரம் தேடித் தங்களின் தாயகத்தை விட்டு வந்த பல புதிய சீனக் குடியேறிகள், உதவிக்காகவும் பாதுகாப்பிற்காகவும் இந்தச் சங்கங்களில் இணைந்தனர். பதிலுக்கு, இந்தச் சங்கங்கள் உறுப்பினர்களுக்குத் தங்குமிடம், நிதியுதவி மற்றும் வேலைவாய்ப்புத் திறன்களைக் கற்றுக்கொள்ள உதவி செய்தன.

இந்தச் சங்கங்கள் முன்னோர்களின் கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், புலம் பெயர்ந்த சீனர்கள் தங்களின் வேர்களைப் புரிந்துகொள்ளவும் உதவுகின்றன. மேலும் இவை ஒரே ஊரைச் சேர்ந்தவர்களிடையே உறவுப் பிணைப்பைத் தக்கவைக்கும் ஒரு கலாச்சார இணைப்பாகவும் செயல்படுகின்றன. பொதுவாக, பெரும்பாலான சீனச் சமூக அமைப்புகளின் நோக்கம் ஒற்றுமையை வளர்ப்பதும், பரஸ்பரம் உதவிக் கொள்வதும், சமூக நலனுக்காக இணைந்து செயல்படுவதுமே ஆகும்.

காலத்தின் மாற்றத்திற்கு ஏற்ப, புலம் பெயர்ந்த சீனர்கள் பொருளாதாரம் மற்றும் கல்வி ஆகிய இரண்டிலும் குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சியை அடைந்துள்ளனர். இது தொண்டு நிறுவனங்கள், வர்த்தக சபைகள், முன்னாள் மாணவர் சங்கங்கள் மற்றும் மதக் குழுக்கள் எனப் பல்வேறு வகையான அமைப்புகள் உருவாக வழிவகுத்தது. இக்காலத்தில் மக்கள் இந்த அமைப்புகளில் வாழ்வாதாரத்திற்காக மட்டுமல்லாமல், கலாச்சாரம், உறவுமுறை மற்றும் வணிக ரீதியான தொடர்புகளை மேலும் வலுப்படுத்திக் கொள்ளவும் இணைகின்றனர்.

பள்ளிகள் அதிக எண்ணிக்கையிலான சீனக் குடியேறிகள் பகாவிற்கு வந்தபோது, அவர்கள் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்திருந்தனர். ஒரு சிறந்த கல்வியைப் பெறுவதன் மூலம் மட்டுமே தங்களின் வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்த முடியும் என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர். தங்களின் குழந்தைகளின் கல்வித் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய, ஆர்வமுள்ள சில சீனப் பிரமுகர்கள் இப்பகுதியில் தனியார் பள்ளிகளை (private schools) நிறுவினர். அவர்கள் பிரதான வீதியிலிருந்த முன்னாள் ஜப்பானிய இராணுவ அலுவலகங்கள், பகாவு குவான் யின் (Guanyin) ஆலயம், சங்கக் கட்டிடங்கள் மற்றும் ஒரு சாதாரண அத்தாப் (Attap) வீட்டைக்கூடப் பள்ளிக் கட்டிடமாகப் பயன்படுத்தினர்.

இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, மலாயா 3 ஆண்டுகள் மற்றும் 8 மாதங்கள் ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் இருந்தபோது, பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்த பள்ளிகள் மூடப்பட்டன. 1945-இல் போர் முடிந்த பிறகு பள்ளிகள் மீண்டும் செயல்படத் தொடங்கின. தனியார் பள்ளிகளாகத் தொடங்கியதிலிருந்து, ஜெம்போல் மாவட்டம் பல ஏற்ற இறக்கங்களைக் கடந்து, இன்று மலாய் பள்ளிகள், ஆங்கிலப் பள்ளிகள் எனப் பலவற்றை உள்ளடக்கிய நவீன மற்றும் முழுமையான கல்வி முறையைக் கொண்டுள்ளது. இது ஒரு எளிதான பயணம் அல்ல.

ஆலயங்கள் மக்கள் எங்கு வசிக்கிறார்களோ, அங்கெல்லாம் ஆலயங்கள் இருக்கும். பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் இந்தியத் தொழிலாளர்களாக இருந்தாலும் சரி அல்லது சீனாவிலிருந்து தெற்கு நோக்கி வந்த சீனர்களாக இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் ஓர் அந்நிய மண்ணில் நிலத்தைப் பண்படுத்தி குடியேறும்போது பல கணிக்க முடியாத சூழல்களை எதிர்கொண்டனர். அத்தகைய நேரங்களில் அவர்களின் நம்பிக்கை அவர்களுக்கு ஒரு மனரீதியான ஆறுதலை வழங்கியது. அது புலம் பெயர்ந்த மக்களின் அமைதியற்ற மனதை அமைதிப்படுத்தியதோடு மட்டுமல்லாமல், தங்களின் தாயகத்தின் கலாச்சார நம்பிக்கைகளையும் பாரம்பரியத்தையும் தொடரச் செய்தது. நம்பிக்கையின் மூலம் மக்கள் ஒன்று கூடவும், தங்களின் தாயக நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளவும், தனிப்பட்ட முன்னேற்றத்தைத் தேடவும் முடிந்தது.

பகாவூவின் வளர்ச்சி என்பது ஆலயங்கள், பள்ளிகள் மற்றும் சங்கங்களுடன் பிரிக்க முடியாத வகையில் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. லேட் கிங் (Late Qing) வம்சம் மற்றும் ஆரம்பக்கால குடியரசு காலத்தில் சீனாவில் நிலவிய கொந்தளிப்பான அரசியல் சூழல், தெற்கு மாகாணங்களைச் சேர்ந்த சில மக்களைச் சீனக் கலாச்சாரத்தின் சாரத்தைத் சுமந்து கொண்டு நாங்யாங் (Nanyang) பகுதியில் தஞ்சமடையச் செய்தது. அங்கே அவர்கள் பெருகி, விடாமுயற்சியுடன் உழைத்துத் தங்களின் எதிர்காலத்தைத் தேடிக்கொண்டனர்.