பிரிவு 37: சுங்கை லூய் தியாகிகள் நினைவுச் சின்னம்

சுங்கை லூய் (Sungai Lui) இரண்டாம் உலகப் போர் தியாகிகள் நினைவுச் சின்னம்

அக்டோபர் 8, 1942, வியாழக்கிழமை காலை சுமார் 8 மணியளவில், நெகிரி செம்பிலான் மாநிலத்தின் சுங்கை லூய் கிராமத்தில் ஜப்பானிய இராணுவத்தால் ஒரு கொடூரமான படுகொலை நிகழ்த்தப்பட்டது.

கிராமத்திற்குள் நுழைந்த ஜப்பானிய அதிகாரி ஒருவர் தனது சாமுராய் வாளை வீசி, வெறித்தனமான படுகொலைக்கு உத்தரவிட்டார். இயந்திரத் துப்பாக்கிகளின் சத்தம் இடைவிடாது எதிரொலிக்க, கிராம மக்களின் மரண ஓலமும் குழந்தைகளின் அழுகுரலும் காற்றில் கலந்தன. கிராம மக்கள் ஒவ்வொருவராகச் சரிந்து விழ, ஒரு காலத்தில் கலகலப்பாக இருந்த அந்த கிராமப்புறம் உடனடியாக ஒரு நரகமாகவும் மரண பூமியாகவும் மாறியது.

ஜப்பானியப் படைகள் கிராமத்திற்குள் நுழைவதற்கு முன்பே, கிராம மக்களின் அன்றாட வழக்கங்கள் குறித்த விரிவான தகவல்களைச் சேகரித்திருந்தனர். அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான அதிகாலையில் சுமார் 6 மணியளவில், அவர்கள் ஆயுதங்களுடன் கிராமத்தைச் சூழ்ந்துகொண்டு படுகொலைக்குத் தயாராக இருந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொரு வீட்டின் கதவையும் உதைத்துத் திறந்து, கிராம மக்களை எழுப்பி ஒரு திறந்தவெளிக்கு அழைத்துச் சென்றனர். திடுக்கிட்டுப் போன மக்கள், தங்கள் கிராமத்தில் பெருமளவிலான ஜப்பானிய வீரர்களைக் கண்டு அச்சத்திலும் பீதியிலும் உறைந்தனர். என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாவிட்டாலும், ஒரு பெரும் பேரழிவு நெருங்கிவிட்டதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகே உடல்கள் சேகரிக்கப்பட்டன. அக்காலத்து உடல்களைக் கையாளும் ஊழியர்களின் (morticians) கூற்றுப்படி, மூன்று நாட்களாக வெயிலில் கிடந்ததால் உடல்கள் அழுகி துர்நாற்றம் வீசத் தொடங்கின. உடல்கள் மலைபோலக் குவிக்கப்பட்டிருந்தன. கொல்லப்பட்டவர்களில் சிலர் சுடப்பட்டும், மற்றவர்கள் ஈட்டியால் (bayonets) குத்தப்பட்டும் கொடூரமான முறையில் இறந்திருந்தனர்.

ஊழியர்கள் கிராமத்திற்குள் நுழைவதற்கு முன்பே மரணத்தின் துர்நாற்றத்தை உணர முடிந்தது. தங்களுக்குத் தெரிந்த சில கிராமவாசிகள் கொடூரமாகக் கிடப்பதைக் கண்ட அவர்கள் அங்கேயே கதறி அழுதனர்.

கிராமம் முழுவதும் இரத்தக் கறைகள் படிந்திருந்தன. சாக்கடைகள், ஓடைகள் மற்றும் மர வீடுகளின் மண் குழிகள் உறைந்த இரத்தத்தால் நிறைந்திருந்தன. இரத்தத்தின் நாற்றமும் அழுகிய வாடையும் அந்த வெயிலில் குமட்டலை ஏற்படுத்தின.

இறந்தவர்களின் உறவினர்களும் நண்பர்களும் வந்து அடையாளம் காண்பதற்காக உடல்கள் ஒரு தற்காலிகக் கூடாரத்திற்கு மாற்றப்பட்டன. அவை ஒவ்வொன்றாக எண்ணிடப்பட்டு பெயர்கள் பதிவு செய்யப்பட்டன. அடையாளம் காண முடியாத உடல்கள் 'அடையாளம் தெரியாதவர்' (Anonymous) என்று குறிக்கப்பட்டன. கவனமாக எண்ணப்பட்டதில், மொத்தம் 368 கிராமவாசிகள் ஜப்பானிய இராணுவத்தால் கொல்லப்பட்டிருந்தது தெரியவந்தது. பதிவுப் பணிகள் முடிந்ததும், அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு பொதுவான இடத்தில் இறுதிச் சடங்குகள் செய்யப்பட்டன. மதிப்பீடுகளின்படி, அந்த மயானத்தின் நீளம் சில அடி தூரம் கொண்டது.

இந்தக் கொடூரமான விவரங்கள் அன்று நடந்த படுகொலையின் மனிதாபிமானமற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அதிர்ஷ்டவசமாகத் தப்பிய ஒரு கதை படுகொலை நடப்பதற்கு முதல் நாள், கிராமவாசிகளான மௌ தியான் ரோங் (Mao Tian Rong) மற்றும் வூ யூ (Wu You) தம்பதியினர் தங்களின் மகளுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாததால் பகாவு நகரத்திற்கு மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றனர். தங்களின் மகளின் அந்த நோய், தங்கள் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மூன்று பேரின் உயிரையும் காப்பாற்றும் என்று அவர்கள் அப்போது நினைத்துப் பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

வூ யூ குடும்பத்தினர் உண்மையில் பகாவூவில் வசிப்பவர்கள். அன்று மகளை மருத்துவரிடம் காட்டிய பிறகு, அவர்கள் உறவினர்களைப் பார்க்கச் சென்றதால் அன்றே சுங்கை லூயிற்குத் திரும்பவில்லை. இந்தத் தற்செயலான நிகழ்வே அவர்களை அந்தப் பேரழிவிலிருந்து காப்பாற்றியது.

மறுநாள் காலை சுங்கை லூயியில் நடந்த படுகொலையைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட அவர்கள் பயத்தில் பேச்சற்றுப் போயினர். தாங்கள் உயிர் பிழைத்ததை எண்ணி நன்றியுடன் இருந்தாலும், தங்களின் உறவினர்களும் பல கிராமவாசிகளும் கொல்லப்பட்டதை எண்ணி அங்கேயே கண்ணீர் விட்டு அழுதனர்.

பகாவு சீனச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பின் முன்னாள் தலைவர் வூ ஷி ஃபென் (Wu Zhi Fen) அவர்களின் மூத்த சகோதரிதான் இந்த வூ யூ. சுங்கை லூயியில் அந்தத் துயரச் சம்பவம் நடந்தபோது பகாவு மக்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியடைந்ததாக வூ ஷி ஃபென் நினைவு கூர்ந்தார். அப்போது அவர் மிகவும் சிறியவராக இருந்தாலும், தனது பெற்றோரின் கூற்றுப்படி நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்தார். குறிப்பாகத் தனது சகோதரியின் குடும்பம் மயிரிழையில் தப்பியது அவருக்கு மிகுந்த மனவேதனையைத் தந்தது.

81 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட போதிலும், அந்த வலிமிகுந்த கடந்த கால நிகழ்வுகளை நினைக்கும்போது இன்றும் உணர்ச்சிகள் மேலோங்குகின்றன. 30 வயதிற்கும் குறைவானவர்களுக்கு இது முதியவர்கள் கூறும் ஒரு கதை மட்டுமே. ஆனால் பழைய தலைமுறையினருக்கு, இந்த நினைவுகள் இரத்தம் மற்றும் கண்ணீரால் நிறைந்தவை.

படுகொலைக்குப் பிறகு, சுங்கை லூயியிலிருந்த பல வீடுகள் ஜப்பானிய இராணுவத்தால் தீயிட்டுக் கொளுத்தப்பட்டன. மக்கள் நடமாட்டமே இல்லாத ஒரு வெறிச்சோடிய கிராமமாக அது மாறியது. 1984 ஜூலை மாதம் வரை இந்தத் தியாகிகளின் நினைவாக நினைவுச்சின்னம் எதுவும் எழுப்பப்படவில்லை. பின்னர் மக்கள் மற்றும் சீனச் சங்கங்களின் முயற்சியால் அந்தப் பொது மயானம் சீரமைக்கப்பட்டு நினைவுச்சின்னம் அமைக்கப்பட்டது.