பிரிவு 50: ஹைனான் (Hainan) கிராமம்

ஹைனான் (Hainan) கிராமம்

பகாவு பகுதியில் ஹைனானைச் சேர்ந்தவர்கள் அதிக அளவில் இல்லை; அவர்கள் அருகில் உள்ள சில புதுக்கிராமங்களில் சிதறி வசித்து வந்தனர். பூ (Foo) குடும்பத்தின் ஒத்துழைப்புடன், பகாவு நகரிலேயே ஒரு சிறிய ஹைனான் கிராமத்தை அவர்கள் உருவாக்கினர், அங்கே சுமார் பத்து ஹைனான் குடும்பங்கள் வசித்து வந்தன. ஹைனான் கிராமத்தின் வியூக ரீதியான அமைவிடத்தால், அது சந்தையிலிருந்து மிக அருகில் இருந்தது. திரையரங்கம் மற்றும் உணவு ஸ்டால்களை இரண்டு நிமிட நடைப்பயணத்தில் சென்றடைய முடிந்தது, இது வாழ்க்கையை மிகவும் வசதியாக்கியது. வேலை தேடி இங்கு வருபவர்களும் ஹைனான் கிராமத்தில் வீடுகளை வாடகைக்கு எடுத்துத் தங்க விரும்பினர். இருப்பினும், வீட்டுவசதி மேம்பாடு ஏற்படுவதற்கு முந்தைய நாட்களில், ஹைனான் கிராம வீடுகளுக்கு அதிகத் தேவை இருந்தது; பொதுவாக ஒரு அறையில் ஏழு அல்லது எட்டு பேர் வரை நெரிசலாக வசிப்பார்கள். லூத்தியான் யுவான் (Lutian Yuan) காபி கடையிலும் குடும்பங்கள் வசிப்பதற்காக ஏழு அல்லது எட்டு அறைகள் இருந்தன. ஹைனான் கிராமத்தில் வசித்த மற்ற இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களும் அவர்களுடன் பழகியபோது ஹைனான் மொழியில் பேசத் தொடங்கினர்.

1980-களின் பிற்பகுதியில் காலம் மாறியபோது, பகாவு நகரப் பகுதியில் புதிய சந்தைகள், இரண்டு அடுக்குக் கடைகள் மற்றும் சிறுவியாபாரிகள் மையங்கள் (hawker centers) கட்டுவது போன்ற பல மேம்பாட்டுப் பணிகள் நடந்தன. ஹைனான் கிராமத்தின் சில பகுதிகளும் இந்த மேம்பாட்டு மண்டலத்திற்குள் இருந்ததால், சில குடியிருப்பு வீடுகள் இடிக்கப்பட்டன. சொத்துக்கள் மேம்படுத்தப்பட்டதால், ஹைனான் கிராமத்தின் பெரும்பாலான குடியிருப்பாளர்கள் வேறு இடங்களுக்குக் குடிபெயர்ந்தனர், இதனால் ஹைனான் கலாச்சாரச் சூழல் படிப்படியாக மங்கியது. இப்போது சென் அன்ஷான் (Chen Anshan) குடும்பம் மட்டுமே ஹைனான் கிராமத்தில் எஞ்சியுள்ளது.

ஹைனான் கிராமத்திற்கு வெகுதொலைவில் இல்லாத இடத்தில், ஒரு அமைதியான ஆற்றின் குறுக்கே ஒரு காலத்தில் இரயில்வே பாலம் இருந்தது. அந்தப் பாலம் கிராமத்து வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாக இருந்ததுடன், எண்ணற்ற இரயில்களுக்கும் கதைகளுக்கும் சாட்சியாக இருந்தது. இருப்பினும், 70-களுக்குப் பிறகு அந்தப் பாலம் புதிய இரயில் பாதையால் மாற்றப்பட்டது. அப்படி மாற்றப்பட்டாலும், கைவிடப்பட்ட அந்தப் பழைய இரயில்வே பாலம் வரலாற்றின் ஒரு சாட்சியாக இன்றும் உள்ளது; இது கடந்த காலத்தின் பரபரப்பையும் உயிர்ச்சக்தியையும் நினைவூட்டுகிறது. அதன் அடியில், ஒரு காலத்தில் இரயில்களின் சத்தம் கேட்டபோது மக்கள் ஒன்று கூடித் தங்களின் வாழ்வியலைப் பேசிக் கொண்டனர். இன்று அந்தப் பாலம் இரயில்களைச் சுமக்கவில்லை என்றாலும், அது அமைதியாகத் தனது இடத்திலேயை இருந்து காலத்தின் மாற்றத்தையும் வாழ்க்கையின் பரிணாமத்தையும் மெளனமாகப் பறைசாற்றுகிறது.