பிரிவு 10: நூற்றாண்டு கால இரயில்வேயின் பெரும் மாற்றங்கள்

அந்தக் கால இரயில்கள் இரயில்வே வாழ்க்கையின் வரலாற்றின் சாட்சிகள்

1960-களுக்கு முன்பு, மக்கள் நீண்ட தூரம் பயணம் செய்வதற்கு இரயில்வேயே எப்போதும் ஒரு முக்கியப் போக்குவரத்து வசதியாக இருந்தது. கார்கள் அதிகம் புழக்கத்தில் இல்லாத அந்த யுகத்தில், அதிவேக நெடுஞ்சாலைகள் (highways) இருக்கவில்லை. கல்வி கற்பதற்காகவோ, உறவினர்களைச் சந்திக்கவோ, நண்பர்களைப் பார்க்கவோ அல்லது வெளிநாடுகளுக்கு வேலைக்குச் செல்வதாக இருந்தாலும் "இரயில்" தான் நீண்ட தூரப் பயணத்திற்கான வழியாக இருந்தது. இரயில் நிலையம் என்பது "பிரிவும் சந்திப்பும்" நிகழும் இடமாகும், எனவே மக்கள் இரயில்கள் மீது ஒரு தனித்துவமான உணர்வையும் நினைவுகளையும் கொண்டுள்ளனர். ஏனெனில் இரயில் என்பது வெறும் போக்குவரத்து வசதி மட்டுமல்ல, அது "வாழ்க்கையின்" ஒரு அங்கமாகவே இருந்தது. குறிப்பாக 50 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு; குழந்தைப் பருவ நினைவுகள், இளமைக்கால உணர்வுகள், அந்த யுகத்தில் அவர்கள் தவறவிட்ட மனிதர்கள், சிந்தனைகள் மற்றும் நினைவுகள் என அனைத்தும் இரயிலுடன் பிணைந்துள்ளன. இந்தச் சிறு கதைகளுடன் இரயில் நெருக்கமாக இணைந்துள்ளது, நினைவுகளில் ஆழமாக வேரூன்றி மறக்க முடியாத ஒன்றாக உள்ளது.

ஒரு தனித்துவமான வரலாற்றைச் சுமந்து நூறு ஆண்டுகால மாற்றங்களுக்குச் சாட்சியாகத் திகழ்கிறது - பகாவு இரயில்வேயின் கதை

மலேசியாவின் இரயில்வே வரலாறு 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பிரிட்டிஷ் மலாயா காலத்தில் தொடங்கியது. ஆரம்பக் கால இரயில்வே கட்டுமானம் முக்கியமாக ஈயச் சுரங்கத் தொழிலின் போக்குவரத்துத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக இருந்தது. 1880-ஆம் ஆண்டில், தைப்பிங்கிலிருந்து (Taiping) போர்ட் வெல்ட் (Port Weld - தற்போது கோலா செபெத்தாங் என அழைக்கப்படுகிறது) வரையிலான இரயில் பாதை கட்டுமானம் தொடங்கப்பட்டு பிப்ரவரி 12, 1885 அன்று முடிக்கப்பட்டது. இது சர் ஹியூ லோ (Sir Hugh Low) அவர்களால் திறந்து வைக்கப்பட்டது மற்றும் மலேசிய வரலாற்றில் முதல் இரயில் பாதையாக அமைந்தது.

மலேசிய இரயில்வே வரலாறு 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பிரிட்டிஷ் மலாயா காலத்தில் தொடங்கியது. அப்போது மலாயாவில் இரயில் பாதைகளை அமைப்பதற்குப் பொறுப்பாக இருந்த இருவர் பிரிட்டிஷ் குடியிருப்பாளர்களான சர் பிராங்க் சுவெட்டன்ஹாம் (Sir Frank Swettenham) மற்றும் சர் ஹியூ லோ (Sir Hugh Low) ஆவர். 1880-இல் தைப்பிங்கிலிருந்து போர்ட் வெல்ட் (தற்போது கோலா செபெத்தாங்) வரையிலான இரயில் பாதை பணி தொடங்கி, பிப்ரவரி 12, 1885-இல் நிறைவடைந்து சர் ஹியூ லோ அவர்களால் திறந்து வைக்கப்பட்டது.

20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஆங்கிலேயக் காலனித்துவ அரசாங்கம் மலாயாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் இரயில் பாதைகளைத் திறக்கும் வேகத்தை அதிகரித்தது, இதன் முக்கிய நோக்கம் காலனியின் பொருளாதார வளர்ச்சியை மேம்படுத்துவதாகும். மலாய் தீபகற்பத்தின் இரயில் பாதைகள் 'Y' வடிவத்தில் இருந்தன, கிழக்குக் கடற்கரைப் பாதை மற்றும் மேற்குக் கடற்கரைப் பாதை ஆகிய இரண்டும் மிக முக்கியமான பிரதான பாதைகளாகும். நெகிரி செம்பிலானின் கிம்மாஸிலிருந்து (Gemas) கிளந்தான் மாநிலத்தின் தும்பாட் (Tumpat) வரையிலான கிழக்குக் கடற்கரைப் பாதை 1907-இல் தொடங்கப்பட்டது.

பகாவு வணிக மையம் மற்றும் கம்போங் இண்டா புதுக்கிராமத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ள பகாவு இரயில் நிலையம் முதன்முதலில் 1910-இல் கட்டி முடிக்கப்பட்டு போக்குவரத்திற்காகத் திறக்கப்பட்டது. 1931-ஆம் ஆண்டிற்குள், முழு கிழக்குக் கடற்கரைப் பாதையும் திறக்கப்பட்டு தாய்லாந்து இரயில்வேயுடன் இணைக்கப்பட்டது.

நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் இரயில்வே. நாட்டின் வரலாற்றை ஆய்வு செய்து வரும் கல்வி அமைச்சின் சுல்தான் இட்ரிஸ் கல்விப் பல்கலைக்கழகத்தின் (UPSI) மொழி மற்றும் தகவல் தொடர்பு பீடத்தின் மூத்த விரிவுரையாளர், இணைப் பேராசிரியர் டத்தோ முகமட் ரோஸ்லி சாருடின் (Datuk Mohd Rosli Saludin) கூறுகையில்; கோலா பிலா - பகாவு இரயில் பாதை ஏப்ரல் 4, 1910 அன்று போக்குவரத்திற்காகத் திறக்கப்பட்டது. இந்தப் பாதையை அன்றைய நெகிரி செம்பிலான் மாநிலத்தின் உயரிய ஆட்சியாளர் (Yang Dipertuan Besar Negeri Sembilan) மறைந்த துவாங்கு முகமது ஷா இப்னி அல்மருஹூம் துவாங்கு அந்தா (Tuanku Muhammad Shah Ibni Almarhum Tuanku Antah) தொடங்கி வைத்தார்.

அக்காலத்தில், கோலா பிலாவிலிருந்து பகாவிற்கும், கிம்மாஸிலுள்ள ஒரு முக்கியமான இடமாற்ற நிலையத்திற்கும் பல்வேறு மூலப்பொருட்களைக் கொண்டு செல்வதே இதன் முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது. 1920-கள் வரை சரக்கு வரத்து குறைவு காரணமாக, இரயில்வே கிளைப் பாதை ரத்து செய்யப்பட்டது.

இரண்டாம் உலகப் போர் காரணமாகச் சுமார் 1939-ஆம் ஆண்டில் நீராவி இரயில் சேவை நிறுத்தப்பட்டது. ஆதாரங்களின்படி, 1945-ஆம் ஆண்டு ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் போது, கோலா பிலா - பகாவு இரயில் பாதையின் இரும்புத் தண்டவாளங்கள் அகற்றப்பட்டு, பர்மாவில் "மரண இரயில் பாதை" (Death Railway) அமைக்கக் கப்பல் மூலம் அனுப்பப்பட்டதை ஆங்கிலேயர்களும் ஒப்புக்கொண்டனர்.

இரயில் பாதை கைவிடப்பட்ட பிறகு, அது புதர்களால் சூழப்பட்டது. சுத்தம் செய்யப்பட்டு புனரமைக்கப்பட்ட பிறகு, அது ஒரு கிராமப்புறப் பாதையாக மாறியது. இருப்பினும், அது இப்போது அகலமான சாலைகளாக மாறியுள்ளது. நீங்கள் பகாவிலிருந்து கோலா பிலாவிற்குச் சென்றால், பெக்கான் ஜுவாஸே (Pekan Juasseh) சந்திப்பு (இப்போது அங்குப் போக்குவரத்து சமிஞை விளக்கு உள்ளது) வழியாக ஜெம்போல் கிராமத்திற்குச் சென்று, மீண்டும் ஜாலான் கோலா பிலா - பகாவு சாலையைக் கடந்து, பெட்டிங் (Beting) வெளியேறும் வழியாகச் சென்று பின்னர் இடதுபுறம் திரும்பினால் கோலா பிலாவை அடையலாம். (ஆதாரம்: https://zh.wikipedia.org/zh-tw/Rail transport in Malaysia)

பகாவு இரயில் நிலையம் ஆங்கிலேயக் காலனித்துவ அரசாங்கத்தால் 113 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டப்பட்டது. இது பகாவு நகரத்தின் வளர்ச்சியின் வரலாற்றைச் சுமந்து நிற்கிறது. எத்தனை கனவுகள், பிரிவுகள் மற்றும் சந்திப்புகளை இத்தகைய சாதாரண இரயில் சாட்சியாகக் கண்டுள்ளது?

மலேசிய இரயில்வே நிறுவனத்தின் கிழக்குக் கடற்கரைப் பாதையிலுள்ள முக்கிய நிலையங்களில் பகாவு நிலையமும் ஒன்றாகும். இது வடக்கே கிமயாங்கையும் (Kemayan) தெற்கே கிம்மாஸையும் இணைக்கிறது. ஜொகூர் பாரு மற்றும் சிங்கப்பூருக்குத் தெற்கு நோக்கிச் செல்லும் பலருக்கு இது முக்கியமான போக்குவரத்து வசதிகளில் ஒன்றாகும்.

நீராவி இரயில்களுக்கு இரயில் நிலையங்களில் நீர் தூண்கள் (water column) மூலம் தண்ணீர் நிரப்பப்பட வேண்டியிருந்தது. கடந்த காலத்தில் பகாவு இரயில் நிலையத்திலும் ஒரு நீர் தூண் இருந்தது. இருப்பினும், நீராவி இரயில்களுக்குப் பதிலாக டீசல் இயந்திர இரயில்கள் வந்த பிறகு அது அகற்றப்பட்டது.

பழைய இரயில் நிலையத்தை இடமாற்றம் செய்யும் பணி 1970-களின் இறுதியில் தொடங்கியது. சாலைகள் இரயில் பாதைக்கு மிக அருகில் இருந்ததே இதற்குக் காரணம். சுற்றியுள்ள பகுதியின் விரைவான வளர்ச்சி மற்றும் போக்குவரத்து நெரிசல் அதிகரிப்பு காரணமாக, பகாவு பிரதான சாலையின் போக்குவரத்தை மேம்படுத்த இரயில் நிலையத்தை இடமாற்றம் செய்வதே ஒரே வழியாக இருந்தது.

முன்னாள் போக்குவரத்து அமைச்சர் டத்தோ ஸ்ரீ ஜியாங் சோக் ஹான் (Dato Seri Jiang Chok Han), 2012 ஏப்ரலில் அடிக்கல் நாட்டு விழாவை நடத்தி வைத்தார் மற்றும் கட்டுமானம் ஜூன் 6, 2012 அன்று மேற்கொள்ளப்பட்டது. புதிய இரயில் நிலையத்தின் கட்டுமானச் செலவு 5 மில்லியன் ரிங்கிட்டிற்கும் அதிகமாகும். இதை முடிக்க 21 மாதங்கள் ஆனது. புதிய இரயில் நிலையம் மார்ச் 4, 2014 அன்று அதிகாரப்பூர்வமாகத் திறக்கப்பட்டது மற்றும் 100 மீட்டர் தொலைவிலுள்ள பழைய இரயில் நிலையம் பகாவூவின் ஒரு வரலாற்று இடமாக எஞ்சியுள்ளது.

நெகிரி செம்பிலானின் உள்ளூர் கலாச்சாரத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் புதிய இரயில் நிலையம் 'மினாங்காபாவ்' (Minangkabau) பாணியில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. பயணிகள் பேருந்து நிலையத்திற்கு நடந்து செல்லும் வகையில் பழைய நிலையத்துடன் இணைக்கும் மேற்கூரையுடன் கூடிய நடைபாதையையும் இரயில்வே நிறுவனம் அமைத்துள்ளது.

புதிய நிலையம் மிகவும் விசாலமானது. இது நீண்ட நடைபாதைகள், பெரிய காத்திருப்பு அறைகள், சிற்றுண்டிச்சாலை போன்றவற்றைக் கொண்டுள்ளது. 50 கார்களுக்கான வாகன நிறுத்துமிடம் உள்ளது. நவீனப் புதிய இரயில் நிலையம் குடியிருப்பாளர்களுக்கும் பயணிகளுக்கும் அதிக வசதியையும் சிறந்த சேவையையும் வழங்குகிறது. இருப்பினும், பயணிகளுக்கு இருக்கும் மிகப்பெரிய நன்மை என்னவென்றால், அவர்கள் இனி படிக்கட்டுகளில் ஏற வேண்டிய அவசியமில்லை, மாறாகத் தளத்திலிருந்து (platform) நேரடியாக இரயில் பெட்டிக்குள் நுழைய முடியும்.

புதிய இரயில் நிலையத்தின் தளம் மிகவும் நீளமானது, பயணிகள் ஒரே நேரத்தில் 10 பெட்டிகளில் ஏற முடியும். கூடுதலாக, நான்கு இரயில் தண்டவாளங்கள் உள்ளன, இது பயணிகள் எளிதாக நகரவும், சரக்குகளை ஏற்றி இறக்கவும் வேகமாகவும் எளிதாகவும் உதவுகிறது.

ஒவ்வொரு நாளும் பகாவு இரயில் நிலையம் வழியாகத் தெற்கு நோக்கி நான்கு இரயில்கள் செல்கின்றன, காலையில் இரண்டு இரயில்கள் மற்றும் மாலையில் இரண்டு இரயில்கள். சுமார் 50 பயணிகள் இந்த நிலையத்திலிருந்து இரயிலில் ஏறுகிறார்கள்.

இருப்பினும், பகாவு இரயில் நிலையத்தின் போக்குவரத்து மற்றும் சரக்குக் கையாளும் திறன் முன்பைப் போல இல்லை. புதிய இரயில் நிலையம் விசாலமாகவும் நவீன உபகரணங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், இக்கால வணிக நிறுவனங்கள் பொருட்களை அனுப்ப கூரியர் சேவைகளையே விரும்புகின்றன. பெரும்பாலான நேரங்களில், இரயில்கள் தெற்கே ஜொகூர் பாரு, சிங்கப்பூர் மற்றும் வடகிழக்கே கிளந்தானுக்குப் பயணம் செய்பவர்களுக்கே சேவை செய்கின்றன.

இரயில் சேவை இருப்பது நல்லதுதான், ஆனால் பகாவூவின் குடியிருப்பாளர்கள் சேவையின் தரத்தை முழுமையாகப் பாராட்டவில்லை. இரயில்கள் நேரத்திற்கு வராதபோது மக்களின் திட்டங்கள் பாதிக்கப்படுவதால் அவர்கள் எரிச்சலடைகிறார்கள். மேலும், இக்காலகட்டத்தில் சாலைப் போக்குவரத்து மிகவும் வசதியாக உள்ளது. மக்கள் சொந்தமாக வாகனங்களை ஓட்டவோ அல்லது பேருந்து, டாக்ஸி போன்ற பொதுப் போக்குவரத்தையோ அல்லது பொருட்களை ஏற்றிச் செல்ல லாரிகளையோ விரும்புகிறார்கள். மலாயா இரயில்வே அதிகாரிகள் இந்தப் பிரச்சினையில் கவனம் செலுத்தி மேம்படுத்தினால், பொதுப் போக்குவரத்தில் இரயில் சிறந்த தேர்வாக அமையும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இரயில் பயணம் தொந்தரவு இல்லாதது, போக்குவரத்து நெரிசல் இல்லை மற்றும் தவறான பாதையில் செல்வோம் என்ற கவலையும் இல்லை. இது மிகவும் மலிவான மற்றும் சுற்றுச்சூழலுக்கு உகந்த போக்குவரத்து வசதியாகும்.

பகாவு குடியிருப்பாளர்கள் இரயில்கள் குறித்து ஒரு கலவையான உணர்வைக் கொண்டிருந்தனர். அது இரைச்சலாகவும், நெரிசலாகவும், குறைந்த வேகத்திலும் இருந்தது, ஆனால் மறுபுறம், அது குறைந்த கட்டணத்தில் தொலைதூரப் பயணத்திற்கான நம்பிக்கையைத் தந்தது! உண்மையில், அக்காலத்தில் இரயில்களே எப்போதும் மலிவான மற்றும் வசதியான போக்குவரத்து வசதியாக இருந்தன! இரயில்களில் குளிரூட்டி (Air condition) வசதி இல்லை. ஒவ்வொரு பெட்டியிலும் சுழலும் விசிறி (fan) இருக்கும். ஜன்னல்களைத் திறந்து வைத்து வெளியிலிருந்து வரும் காற்றைப் பெறுவதே காற்றோட்டத்திற்கான ஒரே வழியாக இருந்தது.

அக்காலத்தில், இரயில் பெட்டிகள் முதலாம் வகுப்பு மற்றும் மூன்றாம் வகுப்பு என இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. முதலாம் வகுப்புப் பெட்டியின் இருக்கைகள் விசாலமாகவும் வசதியாகவும் இருந்தன, ஆனால் அதன் கட்டணம் மூன்றாம் வகுப்பை விட இரண்டு மடங்கு அதிகமாக இருந்தது. மூன்றாம் வகுப்புப் பயணிகள் யாரும் முதலாம் வகுப்புப் பெட்டிகளில் அமராமல் இருப்பதை உறுதி செய்ய இரயில் ஆய்வாளர் (Inspector) பரிசோதனை செய்வார். தவறான பிரிவில் இருப்பவர்களுக்கு டிக்கெட் விலையைப் போல இரண்டு மடங்கு அபராதம் விதிக்கப்படும்.

மறக்க முடியாத நிகழ்வுகளில் ஒன்று மூன்றாம் வகுப்புப் பெட்டிகளில் நடந்த வணிக நடவடிக்கைகளாகும். வியாபாரிகள் உணவு மற்றும் பானங்களை விற்பனை செய்யப் பெட்டிகளுக்குள் அங்கும் இங்கும் நடந்து வருவார்கள். அவர்கள் பொதுவாக உள்ளூர் குடியிருப்பாளர்களாக இருப்பார்கள், அவர்கள் குளிர்பானங்கள், நசி லெமாக், உள்ளூர் பலகாரங்கள், சிகரெட், தின்பண்டங்கள் போன்றவற்றை விற்பார்கள். அவர்கள் ஒரு நிலையத்தில் ஏறி அடுத்த நிலையத்தில் இறங்கிவிடுவார்கள்.

பழைய பெட்டிகள், கடினமான இருக்கைகள் மற்றும் இரட்டை ஜன்னல்களைக் கொண்ட இரயில்களில் பயணம் செய்ய அவள் விரும்பவில்லை. பண்டிகைக் காலங்களில் அல்லது பள்ளி விடுமுறை நாட்களில், இரயில் பயணிகளாலும் அவர்களின் பொதிகளாலும் (luggage) நிரம்பி வழியும். அக்கால மக்கள் பெரிய பொதிகளையும் மூட்டைகளையும் கொண்டு வருவது வழக்கம். சில நேரங்களில், நுழைவாயிலில் முதுகில் பையைச் சுமந்தபடி பயணிகள் நின்று கொண்டிருப்பார்கள். வழக்கமாகப் பயணம் செய்பவர்கள் இரண்டு பெட்டிகளுக்கு இடையிலான இணைப்புப் பகுதிக்கு அருகில் இடத்தைப் பிடித்துத் தங்களின் பொதிகள் மீதே அமர்ந்து கொள்வார்கள். கூடுதலாக, சில பயணிகள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்து நகலவும் விரும்பாமல் இருப்பார்கள், மற்றவர்கள் இறுதி நிலையம் வரும் வரை நின்றுகொண்டே செல்வார்கள்.

குறிப்பு: 2014-ஆம் ஆண்டில், மலாயா இரயில்வே நிறுவனம் கம்போங் இண்டாவிற்குச் செல்லும் கிராமவாசிகள் குறுக்குப்பாதையாக இரயில் எஞ்சினைச் சுற்றிச் செல்வதையோ அல்லது இரண்டு பெட்டிகளுக்கு இடையிலான இணைப்புகளின் மேல் குதித்துச் செல்வதையோ தடை செய்தது. அதிகாரப்பூர்வ நுழைவாயில்கள் வழியாகவே அவர்கள் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர வேண்டியிருந்தது.

திருமதி யே யோக் சிங் (Yap Yoke Qing - 93 வயது) அவர்களுக்கு சிங்கப்பூரில் வேலை செய்த இரண்டு மகள்களும் ஒரு மகனும் இருந்தனர். எழுபதுகளின் பிற்பகுதியிலும் எண்பதுகளிலும், அவர் ஒவ்வொரு மாதமும் அவர்களைச் சந்திக்க இரயிலில் செல்வார். இரவு 8.30-க்குப் புறப்படும் இரயில், நகரங்கள், கிராமங்கள், காடுகள் மற்றும் வயல்கள் வழியாகச் செல்லும், வழியெங்கும் மக்கள் இரயிலில் ஏறுவதும் இறங்குவதுமாக இருப்பார்கள்.

நீண்ட பயணம் சில நேரங்களில் சலிப்பாகவும் சோர்வாகவும் இருக்கும், அதே சமயம் சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சியாகவும் ஆச்சரியங்கள் நிறைந்ததாகவும் இருக்கும், இறுதியில் விடியற்காலையில் சிங்கப்பூரைச் சென்றடையும்.

ரொம்பின் இரயில்வே கேட் (Railway Crossing) ஜெம்போலின் தென்கோடிப் பகுதியில், பகாவிலிருந்து சுமார் 16 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. இது சற்றுப் புறநகர்ப் பகுதியில் உள்ளது. தாமான் தேசா புத்தேரி (Taman Desa Puteri), தாமான் குவாங் ஹப் (Taman Kwuang Hup) மற்றும் கம்போங் இண்டா கேட்கள் ஒன்றுக்கொன்று சில கிலோமீட்டர் தொலைவிலேயே உள்ளன. ஒரு இரயில் கடந்து செல்லும் போதெல்லாம், இந்த மூன்று கேட்கள் திறக்கப்படும் மற்றும் மூடப்படும் நேரங்களுக்கு இடையே பெரிய வித்தியாசம் இருக்காது. தினமும் இந்த இரயில்வே கேட்களைக் கடப்பவர்கள் மணியோசையைக் கேட்கவும், தடுப்புகள் (barriers) இறங்குவதைக் காணவும் மனதளவில் தயாராக இருக்க வேண்டும், இது ஒரு இரயில் கடக்கப் போகிறது என்பதையும், கேட் தற்காலிகமாக மூடப்படும் என்பதையும் குறிக்கிறது.

ஜெம்போலில் நான்கு இரயில்வே கேட்கள் உள்ளன: ரொம்பின் கேட் (1970-களின் நடுப்பகுதியில் மூடப்பட்டது), தாமான் தேசா புத்தேரி கேட், குவாங் ஹப் கார்டன் (Taman Kwuang Hup) கேட் மற்றும் கம்போங் இண்டா கேட். இவற்றில், குவாங் ஹப் கார்டன் கேட் அதிகப் போக்குவரத்து நெரிசலைக் கொண்டது, ஏனெனில் இது பகாவிலிருந்து மாசான், ஆயர் ஈத்தாம், பகாங் கிமயாங் மற்றும் திரியாங் நகரங்களுக்குச் செல்லும் வாகனங்களுக்கான முக்கியப் பாதையாகும். இரயில் கடந்து செல்லும்போது, இரயில்வே ஊழியர்கள் தடுப்புகளை இறக்குவார்கள், உள்ளூர் மக்கள் இதை பெரும்பாலும் "இரயில் கேட் போடுதல்" என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

காலப்போக்கில் மற்றும் வளர்ச்சியின் காரணமாக, நாட்டின் பல இரயில்வே கேட்கள் சமீபத்திய ஆண்டுகளில் மேம்பாலங்களாக (overhead bridges) மாற்றப்பட்டு வரலாறாக மாறிவிட்டன. எனவே, "இரயில் கேட் போடும்" காட்சி இப்போது அரிதாகிவிட்டது. ஒரு இரயில் கடந்து செல்லும்போது கேட்கள் மூடப்பட்டால், அவை மீண்டும் திறக்கப்படக் குறைந்தது 10 நிமிடங்கள் அல்லது அதற்கு மேல் ஆகும். இருபுறமும் நீண்ட வரிசையில் வாகனங்கள் நின்று, பல சாலைப் பயனாளர்களுக்கு, குறிப்பாக விடுமுறை மற்றும் நீண்ட வார இறுதி நாட்களில் சிரமத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், பகாவூவில் IOI டவுன்ஷிப் (IOI Township) வளர்ச்சி ஒரு வெளிவட்டச் சாலையைச் சேர்த்துள்ளது. மாசானிலிருந்து ரொம்பினுக்குப் பயணம் செய்பவர்கள் இந்த புதிய பாதையைப் பயன்படுத்தி குவாங் ஹப் கார்டன் மற்றும் பிரின்சஸ் சிட்டி கார்டன் இரயில்வே கேட்களைத் தவிர்க்கலாம், இதன் மூலம் போக்குவரத்து நெரிசலைக் குறைக்கலாம்.

இரயில்கள் நிலக்கரியைப் பயன்படுத்துவதிலிருந்து எரிபொருளாக எண்ணெயைப் பயன்படுத்துவதற்கு மாறியுள்ளன. அதேபோல், இரயில்வே லெவல் கிராசிங்குகள் வேலி தடுப்புகளிலிருந்து தடுப்பு கரங்களாக (barrier arms) மாறியுள்ளன. இருப்பினும், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் இரயில் பாதையைக் கடக்க இந்த லெவல் கிராசிங்குகளைப் பயன்படுத்தும் முறை மாறவில்லை. கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வடக்கு நோக்கிய மற்றும் தெற்கு நோக்கிய இரயிலும் பகாவு நிலையத்தில் நின்று தண்ணீர் நிரப்பிய பின்னரே தங்கள் பயணத்தைத் தொடர வேண்டும் என்பதைக் கவனிக்கவும். இதன் விளைவாக, இரயில் தண்டவாளங்களுக்கு அருகில் ஒரு பழைய நீர் தேக்கத் தளம் இன்றும் உள்ளது.