பிரிவு 26: ஜெம்போலின் வரலாறு
ஜெம்போலின் பெயர்க்காரணம் - நாட்டுப்புறக் கதை
ஜெம்போல் (Jempol) என்ற பெயர் மலேசியாவின் நெகிரி செம்பிலான் மாநிலத்திலுள்ள ஒரு பகுதியிலிருந்து உருவானது, இதன் தலைநகரம் பகாவு (Bahau) ஆகும். ஜெம்போல் என்று பெயரிடப்படுவதற்கு முன்பு, இப்பகுதி லெபான் சோன்டோங் (Leban Condong) அல்லது டானாவ் ராசாவ் (Danau Rasau) என்று அழைக்கப்பட்டது. ஒரு கதையின்படி, லெபான் சோன்டோங் என்பது இப்பகுதியில் குடியேறிய முதல் மனிதனின் பெயராகும். டானாவ் ராசாவ் என்பது லெபான் சோன்டோங்கின் மனைவியின் பெயராகும், அவர் மினாங்காபாவ் (Minangkabau) பகுதியைச் சேர்ந்தவர். பின்னர், உள்ளூர் சமூகம் இப்பகுதியின் பெயரை ஜெம்போல் என மாற்றியது.
ஜெம்போல் பெயர்க்காரணம் - நாட்டுப்புறக் கதை முன்னொரு காலத்தில், நெகிரி செம்பிலான் மாநிலத்திலுள்ள ஒரு பகுதியில் லெபான் சோன்டோங் என்ற மதத் தலைவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் சுமத்திராவின் மினாங்காபாவ் பகுதியைச் சேர்ந்த டானாவ் ராசாவ் என்ற அழகான பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். திருமணமான ஒரு ஆண்டிற்குப் பிறகு அவர்களுக்கு ஜெம்போல் என்ற மகன் பிறந்தான். அவன் மிகுந்த அன்புடனும் அரவணைப்புடனும் வளர்க்கப்பட்டான்.
ஜெம்போல் வளர்ந்ததும் ஒரு அழகான மற்றும் துணிச்சலான இளைஞனாக மாறினான். தனது மகனின் வலிமையையும் வீரத்தையும் கண்ட லெபான் சோன்டோங், அவன் ஒரு சிறந்த போர்வீரனாக வருவான் என்று நம்பினார். எனவே, தற்காப்பு கலைகளைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக ஜெம்போலை மற்றொரு பகுதியிலுள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற தற்காப்புக் கலைப் பள்ளிக்கு அனுப்பி வைத்தார்.
சில ஆண்டுகள் தற்காப்புக் கலைகளைப் பயின்ற பிறகு, ஜெம்போல் தனது சொந்த ஊருக்குத் திரும்பினான். இப்போது அவன் திறமையான போர்வீரனாக இருந்தான். பல வீரர்கள் அவனது திறமையைச் சோதித்துப் பார்த்தனர், ஆனால் அவனுக்கு இணையாக யாரும் இருக்கவில்லை. அவன் ஒரு சக்திவாய்ந்த மற்றும் மதிக்கப்படும் போர்வீரனாக அறியப்பட்டான், அவனுடன் மோத யாரும் துணியவில்லை. இருப்பினும், அவனது திமிர் மற்றும் அகங்காரத்தின் காரணமாக, கிராம மக்களுக்கு அவனைப் பிடிக்கவில்லை.
அந்தக் கிராமத்தில் மெலூர் (Melur) என்ற அழகான மற்றும் கனிவான பெண் வசித்து வந்தாள். அவளைக் கண்ட இளைஞர்கள் அனைவரும் அவள் மீது ஈர்க்கப்பட்டனர், அவர்களில் ஜெம்போலும் ஒருவன். மெலூரைத் திருமணம் செய்து கொள்ள அவன் ஆசைப்பட்டான். எனவே, தனது பெற்றோருடன் மெலூரின் குடும்பத்தினரைச் சந்தித்துத் திருமணப் பேச்சை எடுத்தான். ஆனால், ஜெம்போலின் திமிர் குணத்தை நன்கு அறிந்திருந்ததால் மெலூரின் குடும்பத்தினர் அந்த வரனை நிராகரித்தனர். இந்த நிராகரிப்பை ஜெம்போலால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் கோபமும் வருத்தமும் அடைந்தான், இது மெலூரின் குடும்பத்தின் மீது அவனுக்கு வெறுப்பை உண்டாக்கியது.
மறுநாள், மெலூர் தனது பெற்றோருக்கு உதவ வயல்வெளிக்குச் சென்றாள். ஜெம்போல் அவளை மறித்து மிரட்டினான். அவன் தனது கணவனாக இருக்கத் தகுதியற்றவன் என்று மெலூர் உறுதியாகக் கூறினாள். இதனால் ஆத்திரமடைந்த ஜெம்போல் பழிவாங்கும் நோக்கில் மெலூரைத் தாக்கினான். மெலூர் அவனிடமிருந்து தப்பிக்க முயன்றாள், ஆனால் வலிமையற்றவளாக இருந்ததால் இறுதியில் அவளிடம் அவன் வன்புணர்வில் ஈடுபட்டான். மெலூர் இந்தச் சம்பவத்தைத் தனது பெற்றோரிடமிருந்து மறைக்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது பெற்றோர் உண்மையைச் சொல்லும்படி வற்புறுத்தினர். இறுதியில் மெலூர் நடந்தவற்றைக் கூறினாள். இருப்பினும், எந்த ஆபத்தையும் எதிர் கொள்ள விரும்பாததால் அவளது பெற்றோாரால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.
மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு மெலூரின் கருவுற்ற வயிறு வெளியே தெரியத் தொடங்கியது, இது மெலூரின் குழந்தைக்குத் தந்தை யார் என்று கிராம மக்கள் ஆச்சரியப்படக் காரணமாக அமைந்தது. இறுதியில் ரகசியம் அம்பலமானது. அவமானத்தைத் தாங்க முடியாமல் மெலூர் ஆற்றில் குதித்துத் தனது உயிரை மாய்த்துக் கொண்டாள். இந்தச் சம்பவம் தெரிந்தும் ஜெம்போல் எந்த வருத்தமும் காட்டவில்லை. மாறாக, அவன் இன்னும் மோசமாக மாறி மற்ற இளம் பெண்களையும் வேட்டையாடத் தொடங்கினான்.
எனவே, கிராம மக்கள் ஒன்றுகூடி சாபத்திற்கு ஆளான ஜெம்போலின் தீய செயல்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க அவனை அழிக்கத் தீர்மானித்தனர். ஜெம்போலிடம் சில மாய சக்திகள் இருந்ததால், அவனை ஒழிக்க ஒரு சரியான வழியை அவர்கள் யோசித்தனர். ஜெம்போல் குளிக்கும் ஆற்றின் அடிப்பகுதியில் கூர்மையான மூங்கில் கம்புகளை நட்டு வைக்க அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர்.
அடுத்த நாள் காலை, ஜெம்போல் ஆற்றில் குதித்தபோது, அந்தக் கூர்மையான மூங்கில் கம்புகள் அவன் உடலில் குத்தின. ஜெம்போலின் இரத்தத்தால் ஆற்று நீர் சிவப்பாக மாறியது. அவனது உடல் கரைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டபோது, இரத்த வெள்ளத்தில் அவன் உயிரற்று இருந்தான். ஜெம்போல் வாழ்ந்த பகுதியின் மண் அவனது இரத்தத்தால் சிவப்பாக மாறியது என்று இன்றும் சொல்லப்படுகிறது.
அதன் பிறகு கிராமத்தில் அமைதி திரும்பியது. அவமானத்தைத் தாங்க முடியாமல் ஜெம்போலின் பெற்றோர் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறினர். இந்தச் சம்பவத்தின் நினைவாக, உள்ளூர் வாசிகள் அந்த கிராமத்திற்கு "ஜெம்போல் கிராமம்" என்று பெயரிட்டனர். இன்று ஜெம்போல் ஒரு செழிப்பான குடியேற்றமாக மாறியுள்ளது, மக்கள் ஜெம்போலின் கல்லறைப் பகுதி வழியாகச் செல்ல இனி பயப்படுவதில்லை. உண்மையில் அந்த கல்லறையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத இடத்தில், இந்தச் சம்பவத்தின் நினைவாக "தெரெந்தாங் ஜமாஅத் பள்ளிவாசல்" (Terentang Congregation Mosque) கட்டப்பட்டது.
கம்போங் இண்டாவில் 115 ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு நூடுல்ஸ் தயாரிக்கும் கடை உள்ளது. 1908-ஆம் ஆண்டிலேயே, லீ ஜின் சியாவ் (Lee Jing Hsiao) அவர்களின் கொள்ளுத் தாத்தா நூடுல்ஸைத் தாமாகவே தயாரிக்கத் தொடங்கினார். இந்தத் பாரம்பரியத் திறன் நான்கு தலைமுறைகளாகக் கவனமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. லீ யோ மிங் (Lee Yau Ming) கூறுகையில், தனது தாத்தா பதின்ம வயதில் இருக்கும்போது வாழ்வாதாரம் தேடி தெற்கு சீனாவிலிருந்து இங்கு வந்ததாகவும், வரும்போது இந்த நூடுல்ஸ் தயாரிக்கும் கலையைக் கொண்டு வந்ததாகவும் குறிப்பிட்டார். அக்காலத்தில் நூடுல்ஸ் தயாரிப்பு முற்றிலும் மனித உழைப்பையே நம்பியிருந்தது, எனவே உற்பத்தி குறைவாகவே இருந்தது. பின்னர் அவரது தந்தை பொறுப்பேற்றபோது, இயந்திரமயமாக்கப்பட்ட உற்பத்தி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் தலைமுறை வாரிசுகளான லீ யோ மிங் மற்றும் லீ ஜின் சியாவ் ஆகியோர் இந்த நூடுல்ஸ் தொழிற்சாலையின் பாரம்பரியக் கைவினைத் திறனைப் பாதுகாக்கவும் மேம்படுத்தவும் அர்ப்பணிப்புடன் உள்ளனர். இவர்களின் 7 வகை நூடுல்ஸ் தயாரிப்புகள் பகாவு, மலாக்கா, கோலா பிலா மற்றும் கிமயாங் (Kemayan) போன்ற பகுதிகளுக்கு விநியோகிக்கப்படுகின்றன.
பூங்காவிற்குள் அமைந்துள்ள ஒரு ஓய்வு இல்லம் தங்குமிடங்கள், சந்திப்பு அறைகள் மற்றும் உணவகத்தை வழங்குகிறது. ஆரம்ப நாட்களில், இது அதிகாரப்பூர்வ அல்லது தனிப்பட்ட பயன்பாட்டிற்கான சந்திப்பு அறைகளை வழங்கியது. இருப்பினும், 2002-இல் கையகப்படுத்தப்பட்ட பிறகு இது ஒரு ஹோட்டலாக மாற்றப்பட்டது.