பிரிவு 15: பாரம்பரிய மளிகைக் கடைகள்

பாரம்பரிய மளிகைக் கடைகள்: மனித உணர்வுகள், நிலப்பரப்பு மற்றும் காலத்தின் சாளரக் காட்சிகளைத் திறத்தல்

திரு. லீ குவான் ஷெங் (Lee Guan Sheng) அவர்களின் கூற்றுப்படி, மளிகைத் தொழில் செழிப்படைந்த காலத்தில், பகாவூவின் பிரதான வீதியில் பத்து மளிகைக் கடைகள் இருந்தன. சாலையின் வலதுபுறத்தில் செங்ஃபா (Chengfa), தைக்சிங் (Taixing), தையூ (Taiyu), ஃபெங்மாவ் (Fengmao), தோங்சாங் (Dongchang) மற்றும் ரோங்சான் (Rongzhan) ஆகிய ஆறு கடைகள் இருந்தன. சாலையின் இடதுபுறத்தில் ஹேயி (Heyi), சின்யுவான் யு (Xinyuan Yu), ஜியான்யுவான் (Jianyuan) மற்றும் குவான்சிங் (Quanxing) ஆகிய நான்கு கடைகள் இருந்தன. மளிகைக் கடை உரிமையாளர்களில் பெரும்பாலோர் ஹோக்கியன் (Fujianese) இனத்தவர். தைக்சிங் மளிகைக் கடை, மறைந்த பகாவு தலைவர் லிம் கோக் தியோங் (Lin Guo Zhong) மற்றும் அவரது சகோதரர்களால் தொடங்கப்பட்டது. தைக்சிங் கடை தற்போது மூடப்பட்டுவிட்டாலும், 40 வயதிற்கு மேற்பட்ட பகாவு குடியிருப்பாளர்கள் இன்றும் அதனை நன்கு அறிவார்கள்.

பிரதான வீதியின் இடதுபுறத்தில் இரண்டு முகவர் கடைகள் (agency shops) இருந்தன. வான்ஹே (Wanhe) அரிசி மற்றும் பிற தானியங்கள் போன்ற சீனப் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் முகவராக இருந்தது. தோங்செங் பாவ் ஹாவ் (Tongcheng Bao Hao) பால் மாவு, மதுபானங்கள் மற்றும் சிகரெட் உள்ளிட்ட மேற்கத்தியப் பொருட்களுக்கான முகவராக இருந்தது. இந்தக் கடை தியோச்சு (Teochew) குடும்பத்தால் தொடங்கப்பட்டது. ஐந்து முறை சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருந்த மறைந்த டத்தோ தோங் ஹியான் கிம் (Dato Tang Xian Qin) இந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்.

பகாவூவின் நூறாண்டு கால வரலாற்றில் ஒரு பயணம் திரு. லியூ ஹான் குய் (Liu Han Gui) நினைவு கூர்ந்தபடி, தைக்சிங் மளிகைக் கடை பேருந்து நிலையத்திற்கு எதிரே, தற்போதுள்ள பகாவூ தீயணைப்பு நிலையத்திற்கு அருகில் அமைந்திருந்தது. அதன் புவியியல் அமைவிடம் அதற்குப் பெரும் சாதகமாக இருந்தது. அக்காலத்தில், மளிகைக் கடைகளுக்கு வரும் வாடிக்கையாளர்களில் பெரும்பாலோர் புறநகர்ப் பகுதிகள் அல்லது அருகில் உள்ள ரப்பர் எஸ்டேட்களிலிருந்து வந்தவர்கள். ரோங்ஜி (Ladang Geddes), ஆயர் ஈத்தாம், ரொம்பின், மெரிடன் (Maryton), ஜெராம் பாடாங் (Jeram Padang), சுங்கை செப்பாலின் (Sungei Sepalin), பகாவு எஸ்டேட், ஜெலாய் மற்றும் டூரியான் பாத்தாங் ஆகிய இடங்களிலிருந்து அவர்கள் பேருந்து மூலம் வருவார்கள். பொருட்களை வாங்கிய பிறகு, அவர்கள் பேருந்து மூலம் வீட்டிற்குத் திரும்புவார்கள். மளிகைக் கடை ஊழியர்கள் அவர்கள் வாங்கிய பொருட்களை முச்சக்கர வண்டிகள் (tricycles) மூலம் பேருந்து நிலையத்திற்குக் கொண்டு செல்ல உதவுவார்கள். எனவே, பேருந்து நிலையத்திற்கு அருகிலுள்ள மளிகைக் கடைகள் வியூக ரீதியாகப் பெரும் பலத்தைப் பெற்றிருந்தன.

மேலும், இந்தப் பகுதியிலுள்ள கடைகள் பகாவு இரயில் நிலையத்திற்கு மிக அருகிலேயே இருந்தன. தூரத்திலுள்ள மொத்த வியாபாரிகளிடமிருந்து இரயில் மூலம் வரும் பொருட்களைச் சேகரிப்பதற்கும் கடை உரிமையாளர்களுக்கு இது வசதியாக இருந்தது.

பகாவூவிலுள்ள குடும்பங்களுக்கு அரிசியே முக்கிய உணவாக இருந்தது என்று லியூ மேலும் கூறினார். அக்காலத்தில் 5 அல்லது 10 கிலோ பிளாஸ்டிக் பை அரிசிகள் இருக்கவில்லை. மக்கள் எப்போதும் 168 கட்டிகள் (சுமார் 100 கிலோ) எடையுள்ள சணல் பைகளில் (gunny sack) அரிசியை வாங்குவார்கள். கடை ஊழியர்கள் இந்த கனமான மூட்டைகளை முச்சக்கர வண்டியில் வைத்தோ அல்லது தங்கள் தோள்களில் சுமந்தோ கொண்டு செல்வார்கள்.

மளிகைக் கடை ஊழியர்கள் பயன்படுத்திய முச்சக்கர வண்டிகள் தனித்துவமானவை என்று லியூ விளக்கினார். முச்சக்கர வண்டியின் முன்புறத்தில் மர அடிப்பகுதியைக் கொண்ட கனசதுர வடிவ இரும்புத் தொட்டி பொருத்தப்பட்டிருக்கும். திசைகளைக் கட்டுப்படுத்த அந்தத் தொட்டியின் மீது ஒரு கிடைமட்ட இரும்புத் தண்டு இருக்கும். ஊழியர்கள் தங்கள் உடல் வலிமையைப் பயன்படுத்தி முச்சக்கர வண்டியை மிதிப்பார்கள். இது உண்மையிலேயே ஒரு ஏக்கத்தைத் தூண்டும் காட்சியாகும்.

கடை முகப்புப் பலகை (Plaque) ஒரு பாரம்பரிய மளிகைக் கடையின் முன்னால் நின்றால், கதவுச் சட்டத்தின் மேலே தொங்கும் பாரம்பரியக் கடை முகப்புப் பலகையைக் காணலாம். இது அந்த வணிகத்தின் உணர்வையும், நம்பிக்கையையும், தொழில் செழிக்க வேண்டும் என்ற உரிமையாளர்களின் எதிர்பார்ப்பையும் பிரதிபலிக்கிறது.

அக்கால பகாவு மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் மளிகைக் கடைகள் தவிர்க்க முடியாதவையாக இருந்தன. "சிட்டுக்குருவி சிறியதாக இருந்தாலும் அதற்குத் தேவையான அனைத்து உறுப்புகளும் இருக்கும்" என்ற சீனப் பழமொழிக்கு ஏற்ப, அந்தக் கடைகள் சிறியதாக இருந்தாலும் அன்றாடத் தேவைகள் அனைத்தும் அங்குக் கிடைக்கும். விறகு, அரிசி, எண்ணெய், சாஸ், வினிகர், தேயிலை மற்றும் பிற அனைத்துப் பொருட்களையும் மக்கள் தங்களுக்குத் தேவையான அளவில் வாங்கலாம். வாங்கப்பட்ட பொருட்கள் தராசு (weighing scale) அல்லது துலாக்கோல் (balance scale) மூலம் எடையிடப்பட்டு விலை நிர்ணயிக்கப்படும். இதுவே மளிகைக் கடைகளின் முக்கிய அம்சமாகும்.

பகாவு பிரதான வீதி இருபுறப் போக்குவரத்தைக் கொண்ட சாலையாக இருந்தது, சாலையின் நடுவே நடப்பட்ட மரங்கள் வெயில் நாட்களில் நிழல் தந்து குளிர்ச்சியை அளித்தன. எஸ்டேட்களில் சம்பளம் வழங்கப்படும் நாட்களில், அருகிலுள்ள எஸ்டேட்களிலிருந்து வரும் வாடிக்கையாளர்களால் மளிகைக் கடைகள் நிரம்பி வழியும். ஊழியர்கள் தங்கள் முச்சக்கர வண்டிகளில் பொருட்களை ஏற்றிக்கொண்டு பேருந்து நிலையத்திற்கும் கடைக்கும் அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கும் அந்த நேரமே மிகவும் பரபரப்பான நேரமாகும். இது அக்கால ரப்பர் எஸ்டேட் வாழ்க்கையின் ஒரு அடையாளமாகும்.

பழைய நினைவுகளைத் தவிர, மனித உறவுகளின் பிணைப்புதான் மிகவும் அழகானது. 1930-கள் முதல் 1960-கள் வரையிலான பகாவூவின் பாரம்பரிய மளிகைத் தொழிலின் உச்சக்காலத்தில், பொருளாதாரம் பின்தங்கியே இருந்தது. இதனால், மளிகைக் கடை உரிமையாளர்கள் மக்கள் மீதான நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் கடனுதவி வழங்கினர். வாடிக்கையாளர்களின் கணக்குகளைக் குறித்து வைக்க '555' என்ற முத்திரை கொண்ட சிறிய புத்தகம் பயன்படுத்தப்பட்டது. எஸ்டேட் தொழிலாளர்கள் மாதத்தின் தொடக்கத்திலும் நடுவிலும் சம்பளம் பெறுவார்கள். இந்த இரண்டு நாட்களில், தொழிலாளர்கள் தங்கள் நிலுவைத் தொகையைச் செலுத்தவும், அதே சமயம் தேவையான பொருட்களை வாங்கவும் மளிகைக் கடைகளுக்கு வருவார்கள், இதனால் கடைகளில் பெரும் கூட்டம் கூடும். வணிகத்தைத் தவிர, மளிகைக் கடைகள் தங்கள் வாடிக்கையாளர்களுக்குக் கடிதங்களை அனுப்புதல், பணத்தைச் சேமித்தல் மற்றும் பணப் பரிமாற்றம் (remittance) போன்ற பிற சேவைகளையும் வழங்கின. அந்த யுகத்தில், பெரும்பாலான மக்கள் சீனாவிலுள்ள தங்கள் குடும்பங்கள் அல்லது உறவினர்களுக்கு ஆதரவாகப் பணம் அனுப்புவார்கள். அக்கால மக்களின் வாழ்க்கையில் மளிகைக் கடைகள் எவ்வளவு முக்கியமான பங்கு வகித்தன என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகிறது.

ஒரு பழைய மளிகைக் கடை என்பது ஒரு நிலப்பரப்பின் மற்றும் ஒரு யுகத்தின் அடையாளம்

இந்தச் சிறிய நகரத்திலுள்ள சீனச் சமூகத்திற்கு, மளிகைக் கடை என்பது வெறும் அத்தியாவசியப் பொருட்களை வாங்கும் இடம் மட்டுமல்ல, அது தகவல் பரிமாற்றம், உறவுகளை வளர்த்தல் மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான உரையாடல்களுக்கான மையமாகவும் இருந்தது. இது ஒரு நாடக மேடையைப் போன்றது, அங்குச் சொத்து உரிமையாளர்களும் வாடிக்கையாளர்களும் நடிகர்களாக இருந்தனர். ஒரு மளிகைக் கடை என்பது பொருளாதார மற்றும் கலாச்சாரத்தின் ஒரு குறுக்குவெட்டுத் தோற்றமாகும், இது உள்ளூர் வாழ்க்கை முறையைக் காட்டுகிறது. உண்மையில், இந்நகரத்தையும் அதன் மக்களையும் புரிந்து கொள்ள இதுவே சிறந்த இடமாகும்.

ஒரு பழைய மளிகைக் கடை உள்ளூர் கலாச்சாரத்தையும் கடந்து போன ஒரு யுகத்தையும் பிரதிபலிக்கிறது. பொருட்களைக் கையாளுதல், அடுக்கி வைத்தல் மற்றும் சுத்தம் செய்தல் போன்ற மளிகைக் கடையின் பல பணிகளை உரிமையாளர்களே செய்ய வேண்டியிருந்தது. வாரத்தின் ஏழு நாட்களும், ஒவ்வொரு நாளும் பத்து மணிநேரத்திற்கும் மேலாகச் செயல்பட வேண்டியிருந்ததால், இது ஒரு நீண்ட மற்றும் கடினமான பணியாக இருந்தது. இதனால்தான் பல இளைஞர்கள் இத்துறையில் நுழையத் தயங்கினர். காலம் செல்லச் செல்ல, பல பாரம்பரியப் பழைய தொழில்கள் படிப்படியாக வீழ்ச்சியடைந்தன. ஒரு காலத்தில் இன்றியமையாததாக இருந்த மளிகைக் கடைகளும் படிப்படியாக வசதிக் கடைகள் (convenience stores), பல்பொருள் அங்காடிகள் (supermarkets) மற்றும் வணிக வளாகங்களால் (malls) மாற்றப்பட்டன. இதனுடன், மக்களின் வாங்கும் பழக்கமும் மாறியது.

மளிகைக் கடைகள் எப்போதும் தங்கள் செயல்பாட்டில் பாரம்பரியக் கையெழுத்துக் கணக்கு முறைகளையே பயன்படுத்தின. ஏப்ரல் 1, 2015 அன்று நுகர்வோர் வரி (GST) அமல்படுத்தப்பட்ட பிறகு, அவர்கள் கணினிகள் மற்றும் மென்பொருள் அமைப்புகளைப் பயன்படுத்திக் கணக்கு முறையை மாற்ற வேண்டியிருந்தது, இதில் அதிகப் பணமும் மனித உழைப்பும் தேவைப்பட்டது. அதே நேரத்தில், அவர்கள் வசதிக் கடைகள் மற்றும் பல்பொருள் அங்காடிகளிடமிருந்து கடுமையான போட்டியை எதிர்கொண்டனர். இவை பல மளிகைக் கடைகள் தங்கள் வணிகத்தை முடிக்கக் காரணமாக அமைந்தன.

ஒரு மளிகைக் கடையின் சாளரம் வழியாகப் பார்த்தால், அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூக மாற்றங்களின் பாதையைக் காணலாம். ஒவ்வொரு சமூகம், கிராமவாசி மற்றும் பழங்குடியினருக்கும் சமூகத்தில் வெவ்வேறு பங்குகள் இருந்தன. இது ஒரு பரபரப்பான நகரம் அல்ல, பண்டைய நாகரிகம் அல்ல, ஆனாலும் வெறும் நூறு ஆண்டுகளில் பகாவு பல்வேறு அரசியல் ஆட்சிகள், பொருளாதார மாற்றங்களைச் சந்தித்து, அதன் விளைவாகத் தனது சொந்த அழகான மற்றும் நுணுக்கமான வரலாற்றைச் செதுக்கியுள்ளது.

அதன் தொடக்கத்தில், தாத்தாவின் வழிகாட்டுதலின் கீழ், மளிகைக் கடை ஒரு எளிய ஓலைக் குடிசையில் தனது வீட்டைத் தேடிக்கொண்டது. இது இரண்டாம் உலகப் போரின் சோதனைகளைக் கடந்து மலேசியாவின் சுதந்திரத்தின் விடியலுக்குச் சாட்சியாக நின்றது. இருப்பினும், மெகா அங்காடிகள் மற்றும் விரிவான பல்பொருள் அங்காடிகளுக்கு எதிரான தொடர்ச்சியான போராட்டம் ஒரு நிலையான ஒன்றாகவே இருந்தது. பாரம்பரியத்தின் இந்த நூறாண்டு கால அங்காடிகள் நினைவுகளின் பொக்கிஷத்தைச் சுமந்து, கடந்து போன யுகங்களின் நிலையான பார்வையாளர்களாகச் செயல்படுகின்றன.

பண்டைய பாரம்பரிய மளிகைக் கடைகள் பல தனித்துவமான அம்சங்களைக் கொண்டுள்ளன, அவற்றில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று மேலாளரின் காசு ஜாடி (coin jar) ஆகும், இது பணப் பரிமாற்றங்களுக்காக ஒரு கப்பி அமைப்பு (pulley system) மூலம் இயக்கப்பட்டது. வரலாற்று ரீதியாக, காசுகள் போடப்பட்ட ஓர் இரும்புப் பெட்டியுடன் இணைக்கப்பட்ட கயிற்றை இழுப்பதன் மூலம் உரிமையாளர் வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து பணத்தைச் சேகரிப்பார். இந்தத் பாரம்பரியப் பணப் பரிமாற்ற முறை வழக்கமான மளிகைக் கடைகளின் அடையாளமாக மாறியுள்ளது. ஆரம்பத்தில், இந்தப் பண ஜாடிகள் பொதுவாக வெள்ளை இரும்பு அல்லது மைலோ டப்பாக்களால் (Milo tins) செய்யப்பட்டிருந்தன, காலப்போக்கில் பிளாஸ்டிக் டப்பாக்களாக மாறின.

சின் வான் ஹெங் (Xin Wan Xing) மளிகைக் கடையின் பரிணாமமும் செயல்பாட்டு முறைகளும் காலத்தின் ஓட்டத்தையும் பாரம்பரியத்தின் சாரத்தையும் உள்ளடக்கியுள்ளன. சமகாலச் சமூக மாற்றங்களைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது அவை படிப்படியாகக் குறைந்து வரலாம் என்றாலும், சமூக கலாச்சாரம் மற்றும் மனித பிணைப்புகள் மீதான அவற்றின் தாக்கத்தை அங்கீகரிக்க வேண்டும். இந்த பழைய மூலைக்கடைகள் வெறும் வணிக நிறுவனங்கள் மட்டுமல்ல; அவை எண்ணற்ற நபர்களின் நினைவுகள் மற்றும் உணர்வுகளின் களஞ்சியங்களாகும்.

பின்னுரை: இன்றைய காலகட்டத்தில், சந்தைத் தெருவில் (Market Street) ஒரே ஒரு சின் வான் ஹெங் மளிகைக் கடை மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது, இது வளர்ச்சியின் நீரோட்டத்திற்கு மத்தியில் பாரம்பரியத்தின் கொடியைத் துணிச்சலுடன் ஏந்தி நிற்கிறது. வெறும் ஆவணப்படுத்துதல் மற்றும் உணர்ச்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, இந்த மளிகைக் கடையைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரையை எழுதுவது வாசகர்களுக்கு இன்னும் ஆழமான முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

பாரம்பரிய மளிகைக் கடையின் நினைவுகள்: சின் வான் ஹெங்கில் 130 ஆண்டுகாலக் குடும்ப பாரம்பரியமும் உறுதியும்

சின் வான் ஹெங் மளிகைக் கடை என்பது 130 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகச் செயல்பட்டு வரும் ஒரு காலத்தால் மதிக்கப்படும் பாரம்பரிய நிறுவனமாகும். அதன் உட்புறத்தில் ஆடம்பரமான அலங்காரங்கள் இல்லாவிட்டாலும், அது ஒரு உண்மையான பாரம்பரியப் பாணியைத் தக்க வைத்துக் கொண்டுள்ளது. இன்றைய கடுமையான போட்டிக்கு மத்தியிலும், அவர்கள் தங்கள் குடும்பத்தின் மரபுகளைப் பாதுகாப்பதில் அர்ப்பணிப்புடன் இருக்கிறார்கள் மற்றும் தங்களின் முன்னோர்களின் வணிகத்தை உறுதியுடன் முன்னெடுத்துச் செல்கிறார்கள். தற்போது, இந்த மளிகைக் கடை அதன் மூன்றாம் தலைமுறை உரிமையாளரான திரு. லி நெங் (Li Neng - 72 வயது) அவர்களால் வழிநடத்தப்படுகிறது. இந்த மளிகைக் கடையின் வரலாற்றுப் பதிவுகள் லி நெங் அவர்களின் தாத்தாவின் திருமணத்திற்கு முந்தைய காலத்தைச் சேர்ந்தவை, இது அவரது குடும்பக் குடியிருப்பு உருவாவதற்கும் முந்தைய காலமாகும்.