பிரிவு 51: கம்போங் ரத்தா (Kampung Rata) புதுக்கிராமம்
இனிமையான மற்றும் தூய்மையான நீரூற்று காலத்தின் தொங்கு பாலத்தை ஊட்டம் செய்கிறது - எமது கம்போங் ரத்தா (Kampung Rata) நினைவுகள்
இந்த உயர் தொழில்நுட்ப யுகத்தில், குறிப்பிட்ட சுற்றுலாத் தலங்களுக்குக் குழுக்களாகச் செல்வதைத் தவிர, வேறு யாரால் ஒரு தொங்கு பாலத்தை மிக நெருக்கமாகக் காண முடியும்? ஒருவேளை பிரம்மாண்டமான மலைகளுக்கும் ஆறுகளுக்கும் இடையே அமைந்துள்ள அந்த அழகான தொங்கு பாலங்களால் அனைவரும் கவரப்படலாம், ஆனால் எமது சொந்த ஊரான கம்போங் ரத்தாவில் (பிங் பா கிராமம்) உள்ள பழைய விஷயங்களை யார் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள்?
இருப்பினும், எமது கம்போங் ரத்தா கிராமத்திற்கு அருகில், நூறாண்டு கால வரலாற்றைக் கொண்ட பழைய பாணியிலான மரப்பலகைகளால் ஆன தொங்கு பாலம் இன்றும் உள்ளது.
இந்தத் தொங்கு பாலம் இரும்பு வடங்கள் (iron cables) மற்றும் மரப்பலகைகளால் ஆனது. யாராவது அதன் மேல் நடக்கும்போதோ அல்லது வாகனம் செல்லும்போது அந்த வடங்களும் பலகைகளும் அசைந்து ஆடுவது ஒரு திகிலூட்டும் அனுபவத்தைத் தரும்.
ஒரு நீண்ட தொங்கு பாலம், அகலமான ஆறு, ஆற்றின் மென்மையான ஓட்டம் மற்றும் ஆடும் இரும்பு வடப் பாலம். இது கார்டன் ஹில் (Garden Hill) பகுதியில் கடந்த காலங்களால் விட்டுச் செல்லப்பட்ட காலனித்துவ காலத்தின் ஒரு சின்னம் என்று கூறப்படுகிறது.
இந்தத் தொங்கு பாலம் கிட்டத்தட்ட நூறாண்டு கால வரலாற்றைக் கொண்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. இப்பக்கத்திலுள்ள குடியிருப்பாளர்கள் அப்புறத்திற்குச் செல்லவும், தங்களின் அன்றாட உணவு மற்றும் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யவும் இது கட்டப்பட்டது.
கடந்த காலத்தில், பாலத்திற்கு அப்புறம் இருந்த எண்ணற்ற ரப்பர் காடுகள், தெற்கிலிருந்து வந்து அருகில் குடியேறிய சீனக் குடியேறிகளின் வாரிசுகளை வளர்த்தெடுத்தன.
இதுவே கம்போங் ரத்தாவின் வசீகரமாகும்; நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அந்தத் தொங்கு பாலம் வரலாற்றின் நீரோட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்படாமல் இன்றும் எஞ்சியுள்ளது. இதனை ஒரு சாதனையாகவே கருதலாம்.
கம்போங் ரத்தா நிச்சயம் தனக்கே உரிய தனித்துவத்தைக் கொண்டுள்ளது. எமது முன்னோர்கள் விவசாயம், காய்கறிப் பயிரிடுதல் மற்றும் பன்றி வளர்ப்பு ஆகியவற்றிற்காகவே கம்போங் ரத்தாவில் குடியேறினர். கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வீடும் பகாவு மற்றும் அருகில் உள்ள சந்தைகளுக்கு விநியோகிப்பதற்காக ரெட் புல்லக்ஸ் ஹார்ட் (Red Bullock's Heart), ரெட் டுரியான் (Red Durian) மற்றும் கெடோங்டோங் (Kedongdong) போன்ற பழங்களை நட்டிருந்தனர்.
தைசு (Taisho) மலையிலிருந்து வந்த நீரூற்று கிராமத்திலுள்ள பல தலைமுறை மக்களுக்கு ஊட்டம் அளித்தது. கிராமவாசிகள் அந்த மலை நீரூற்று நீரை அருந்தியது மட்டுமல்லாமல், அதனைப் பயன்படுத்தித் தோஃபு (tofu), உலர்ந்த பீன் தயிர் (dried bean curd) தயாரித்தல், பன்றி வளர்ப்பு மற்றும் மீன் வளர்ப்பு போன்றவற்றிலும் ஈடுபட்டனர். கம்போங் ரத்தா பற்றிப் குறிப்பிடும்போது, தொங்கு பாலத்திற்கு அடுத்தபடியாக இந்த மலை நீரூற்று நீரும் நமது பொதுவான வரலாற்றின் ஒரு முக்கியப் பகுதியாகும்.
சோங் சூயேச்சின் (Zhong Xuexin) என்பவரின் வாய்மொழி வரலாற்றின்படி, அவரது குடும்பம் கம்போங் ரத்தாவில் ஒன்பது ஏக்கர் நிலத்தை வைத்திருந்தது. ரப்பர் மரங்களைத் தவிர, ரெட் புல்லக்ஸ் ஹார்ட், டுரியான், கெடோங்டோங் போன்ற பல்வேறு பழ மரங்களையும் அவர்கள் நட்டிருந்தனர். நிச்சயமாக அவர்களின் பழைய வீட்டில் பன்றிப் பட்டிகளும் இருந்தன, இது கம்போங் ரத்தாவின் ஒரு சிறப்பம்சமாகும். கிராமத்திலுள்ள கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு குடும்பமும் பன்றி வளர்த்தனர்; ஏனெனில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு ஏக்கருக்கும் மேலாக நிலம் இருந்ததால் துர்நாற்றம் அல்லது மாசு பிரச்சினைகள் ஏற்படவில்லை.
சோங் சூயேச்சின் மேலும் கூறுகையில், அவரது வீட்டிற்கு பின்னால் ஒரு இனிமையான நீரூற்று இருந்ததாகவும், அது நேரடியாக அவரது வீட்டிற்குப் பாய்ந்ததாகவும் கூறினார். தண்ணீர் விநியோகம் தடைபடும் போதெல்லாம், அருகில் உள்ள பல குடியிருப்பாளர்கள் அவரது வீட்டிற்குத் தண்ணீர் எடுக்க அல்லது குளிக்க வருவார்கள், இது அவரது வீட்டைப் பரபரப்பாக வைத்திருக்கும்.
நிச்சயமாக, அந்த நாட்களில் கம்போங் ரத்தாவில் பல குடும்பங்கள் ஆழமான கிணறுகளையும் தோண்டியிருந்தனர், அவை பெரிய அளவிலான பன்றி வளர்ப்பு மற்றும் தோஃபு தயாரிப்பிற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டன. கிராமத்தில் ஒரு காலத்தில் தவிடுத் (rice bran) தொழிற்சாலையும் இருந்ததாக அவர் குறிப்பிட்டார். அங்குப் பதப்படுத்தப்பட்ட தவிடு பல்வேறு இடங்களுக்கு விற்பனை செய்யப்பட்டிருக்கலாம்.
தவிடுத் தொழிற்சாலை தவிர, கம்போங் ரத்தாவில் இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட தோஃபு தொழிற்சாலைகள், உலர்ந்த பீன் தயிர் தொழிற்சாலைகள் மற்றும் ஒரு மாடு அறுப்பு நிலையம் ஆகியவை இருந்தன. இவை அனைத்தும் அவரது குழந்தைப் பருவ நினைவுகள்.
கம்போங் ரத்தாவில் இருந்த ஏராளமான தெளிவான ஓடைகளே மிகவும் மறக்க முடியாதவை என்று அவர் கூறினார். அந்தத் தெளிவான ஓடும் நீரில் மீன்கள், இறால்கள் மற்றும் மயில் மீன் (peacock bass), புலி மீன் (tiger fish) போன்ற பல அழகான மீன் இனங்கள் இருந்தன.
தொங்கு பாலத்திற்கு அடியில் ஓடும் ஜெம்போல் (Jempol) ஆற்றைப் பொறுத்தவரை, சிறுவர்களாக இருந்தபோது அவர்கள் ஒன்று கூடி உணவிற்காகப் பெரிய இறால்களையும் மீன்களையும் பிடிப்பார்கள். இது முதியவர்களையும் கவர்ந்தது; அவர்கள் பணத்திற்காக இறால்களைப் பிடிக்க வருவார்கள். இந்தத் தொங்கு பாலம் 1970-களில் திடீரென இடிந்து விழுந்ததால், மிதிவண்டியில் பாலத்தைக் கடக்க முயன்ற சில பெண் தொழிலாளர்கள் ஆற்றில் விழுந்து சிறிய காயமடைந்தனர். நல்வாய்ப்பாக, ஆறு வேகமாகவோ அல்லது ஆழமாகவோ இல்லாததால் பெரும் விபத்து தவிர்க்கப்பட்டது.
நிச்சயமாக, அவரது நினைவில் கம்போங் ரத்தா சமூக நலக் கூடம் (Community Hall) புத்திசாலித்தனமான கிராமத் தலைவரின் தலைமையில் இரவுப் பாட வகுப்புகளையும் நடத்தியது. முதியவர்களுக்குப் படிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக் கொடுத்தனர். இருப்பினும், கல்வி வாய்ப்புகள் அதிகரித்ததால் காலப்போக்கில் இந்த முறைகள் மாறின.
முன்னாள் கிராமத் தலைவர் லிம் மிங்ஜியே (Lin Mingjie) அவர்களின் கூற்றுப்படி, ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் 3 ஆண்டுகள் மற்றும் 8 மாதங்களில், கம்போங் ரத்தாவில் ஒரு ஜப்பானிய கட்டிடம் இருந்தது, அங்குப் பல ஜப்பானிய அதிகாரிகள் வசித்தனர். அங்குப் பல ஆறுதல் பெண்கள் (comfort women) வந்து சென்றனர்.
முன்னாள் கிராமத் தலைவர் மேலும் கூறுகையில், கம்போங் ரத்தாவில் மிகவும் புகழ்பெற்றது அங்கிருக்கும் சீன மயானமாகும். ஒவ்வொரு செங் மிங் (Qingming) பண்டிகையின் போதும், முன்னோர்களை வழிபட வரும் மக்களால் அந்த மலை உச்சி நிரம்பி வழியும், இதனால் கடும் போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்பட்டு கிராமவாசிகளின் நடமாட்டத்திற்கு இடைஞ்சலாக அமையும். அதுதவிர, கம்போங் ரத்தாவில் மறக்க முடியாத மற்றொன்று இந்தியர்களுக்கான திறந்தவெளி மயானமாகும் (crematorium). ஒரு இந்தியப் பிரேதம் கொண்டு வரப்படும் போதெல்லாம், சுமார் 5 முதல் 6 அடி உயரத்திற்கு விறகு அடுக்கி வைக்கப்படும். ஒவ்வொரு தகனமும் அந்தி சாயும் வேளையிலிருந்து விடியற்காலை வரை நீண்ட நேரம் நீடிக்கும்.
"கிராமவாசிகள் அடிக்கடி பேசிக்கொள்ளும் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், பிணங்கள் எரிக்கப்படும்போது பல நேரங்களில் அவை நிமிர்ந்து நேராக அமரும், இது பார்ப்பதற்கு மிகவும் திகிலாக இருக்கும்."
இறுதியாக கிராமத் தலைவர் கூறுகையில், கிராமத்திலுள்ள இந்திய மயானத்தில் இன்றும் பிரேதங்களை எரிக்கும் வசதி இருந்தாலும், இப்போது அது நவீன மயானமாக மாறிவிட்டதால் அத்தகைய திகிலூட்டும் சம்பவங்கள் நிகழ்வதில்லை என்றார்.
காலம் வேகமாக ஓடுகிறது, கம்போங் ரத்தாவில் பெரிய மாற்றங்கள் எதுவும் இல்லை. குடியிருப்பாளர்கள் இன்றும் பெரிய நிலப்பரப்புகளை வைத்துள்ளனர். ஆனால் அந்தத் தெளிவான ஓடைகள் இப்போது இல்லை. நல்வாய்ப்பாக, அந்தப் பழங்காலத் தொங்கு பாலம் இன்றும் இப்பக்கத்திலுள்ள குடியிருப்பாளர்கள் அப்புறம் சென்று விவசாயம், ரப்பர் பால் எடுத்தல் மற்றும் பழம் பறித்தல் போன்ற பணிகளைச் செய்ய உதவி வருகிறது. அவை கடந்து போன காலத்தின் நினைவுகளைப் புதியவர்களுடன் தொடர்ந்து பகிர்ந்து கொள்கின்றன.
நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஆங்கிலேயக் காலனித்துவ அரசாங்கம் இந்த நிலத்தில் ஒரு கைவிடப்பட்ட எரியூட்டியை (incinerator) விட்டுச் சென்றது, அது இப்போது நமது வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகவும் மெளன சாட்சியாகவும் உள்ளது.
கம்போங் ரத்தா மற்றும் ஜெலாய் (Jelai) இடையே, மூன்று பழங்காலப் பகாவு தொங்கு பாலங்கள் 75 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நிற்கின்றன. இந்தப் பாலங்கள் காலத்தின் ஓட்டத்திற்குச் சாட்சியாக இருந்து, ஆங்கிலேயர் காலத்தின் நினைவுகளைப் பாதுகாக்கின்றன. இப்பகுதியில் ஒரு பிரிட்டிஷ் பாணி தனித்த மேலைநாட்டு கட்டிடத்தையும் நீங்கள் காணலாம், இது பழமையான மற்றும் நேர்த்தியான தோற்றத்துடன் அங்கிருக்கும் இயற்கை அழகுடன் இணக்கமாகக் கலந்துள்ளது.
தொங்கு பாலங்கள் முதல் முவார் ஆறு வரை மற்றும் அந்தக் கழிவு எரியூட்டி வரை இங்குள்ள அனைத்தும் இப்பகுதியின் தனித்துவமான கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்திற்குப் பங்களிக்கின்றன.
ஜெலாய் ஆறு ஒரு அழகான ஆறாகும். இது ஜெம்போல் ஆற்றுக்குச் செல்லும் ஒரு பகுதியாகும், பின்னர் முவார் ஆற்றில் கலக்கிறது. ஆற்றின் இந்தப் பகுதி அடர்ந்த காடுகள் மற்றும் அமைதியான கிராமங்கள் வழியாக வளைந்து நெளிந்து செல்லும் அற்புதமானக் காட்சிகளைக் கொண்டுள்ளது.
கம்போங் ரத்தாவின் தொங்கு பாலம் அல்லது எஸ்டேட் தொங்கு பாலம் நமது கிராமத்தின் ஒரு முக்கிய இணைப்பாகும். ஆற்றின் குறுக்கே அமைந்துள்ள இந்த மரக் கட்டுமானம் ஒரு பாலத்திற்கும் மேலாக, ரப்பர் பால் எடுப்பவர்களின் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாகவே மாறிவிட்டது. வானிலை எப்படி இருந்தாலும், கிராமவாசிகள் ஒவ்வொரு நாளும் இந்தப் பாலத்தைக் கடக்கிறார்கள்; இதனைத் தங்களின் வாழ்க்கையில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு பாதையாகவே கருதுகிறார்கள்.