பிரிவு 20: பகாவு திரையரங்குகளின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்

பகாவு திரையரங்குகளின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் (தொடர் 1)

பகாவு திரையரங்குத் துறை 1940-களில் முளைவிட்டு, 1950-களில் வேகம் பெற்று, 1960-களில் வளர்ச்சி கண்டு, 1970-களில் அதன் உச்சத்தை எட்டியது. பின்னர் 1980-களில் சரிவைச் சந்தித்து, 1990-களில் பின்னடைவுகளை எதிர்கொண்டு, இறுதியில் 20-ஆம் நூற்றாண்டில் மறைந்து போனது. இருப்பினும், 2000-ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு, சில உள்நாட்டுத் திரைப்படங்கள் மற்றும் வெளிநாட்டுத் திரைப்படங்களின் உந்துதலால், பகாவு திரையரங்கு ஒரு மாறுபட்ட வடிவில் புத்துயிர் பெற்று, படிப்படியாகத் திரைப்படத் துறையை வளர்த்து வருகிறது.

ஆறு முதல் ஏழு தசாப்த கால எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் திரும்பிப் பார்க்கும்போது பல உணர்வுகள் மேலோங்குகின்றன. அக்காலத்தில் திரைப்படங்கள் ஒரு உயர்தர பொழுதுபோக்காகவும் மக்களின் மகிழ்ச்சியான நேரமாகவும் இருந்ததால், திரையரங்குத் தொழில் மிகவும் இலாபகரமானதாக இருந்தது. ஒரு ரப்பர் தொழிலாளி ஒரு நாளைக்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு மலேசிய டாலர்களை மட்டுமே சம்பாதித்தாலும், அவரிடம் சில காசுகள் இருந்தால் அவர் திரையரங்கிற்கு விரைந்து செல்வார். குறிப்பாக ஒரு நல்ல திரைப்படம் வெளியாகும் போது, திரையரங்கு மக்களால் நிரம்பி வழியும், உரிமையாளர்கள் மகிழ்ச்சியில் திளைப்பார்கள். எனவே, அன்று திரையரங்குத் தொழில் நடத்துவது லாபகரமாக இருந்தது.

“ஹேப்பி தியேட்டர்” (Happy Theater) பகாவூவில் திரையரங்குகளின் அதிகாரப்பூர்வ வருகை 1950-களில் தொடங்கியது. திரையரங்குத் துறையின் வளர்ச்சிக்கு உந்துசக்தியாக இருந்தது 1955-இல் தொடங்கப்பட்ட "ஹேப்பி தியேட்டர்" ஆகும். ஹேப்பி தியேட்டர் பகாவூவின் திரையரங்குத் தொழிலின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தது மற்றும் இது புகழ்பெற்ற டத்தோ தோங் ஹியான் கிம் (Dato Tang Xianqin) குடும்பத்திற்குச் சொந்தமானது. தோங் யிமின் (Tang Yimin) அவர்களின் முயற்சியால் கர்னி சாலையில் (Gurney Road) கட்டப்பட்ட இந்தத் திரையரங்கு அதே ஆண்டு மே 5-ஆம் தேதி அதிகாரப்பூர்வமாகத் திறக்கப்பட்டது. திறப்பு நாளன்று, கோலா பிலா மாவட்ட அதிகாரி பிரம்மாண்டமான திறப்பு விழாவிற்குத் தலைமை தாங்க அழைக்கப்பட்டார், இது அக்கால பகாவூவின் ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகும்.

அந்தக் காலகட்டத்தில், மலாய் தீபகற்பம் ஆங்கிலேயக் காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது, மேலும் மாவட்ட அதிகாரி ஒரு ஆங்கிலேயராக இருந்தார். ஹேப்பி தியேட்டர் திறப்பு விழாவன்று, மாவட்ட அதிகாரியும் மற்ற அதிகாரிகளும் கலந்துகொண்டு விழாவைச் சிறப்பித்தனர். ஹேப்பி தியேட்டர் பகாவூவின் முதல் அதிகாரப்பூர்வ திரையரங்காகும், அதன் பார்வையாளர்கள் நகரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மட்டுமல்லாமல், அருகிலுள்ள தாமான் பெக்காக்கா (Taman Pekaka) பகுதியிலிருந்தும் வந்தனர். அந்த நாட்களில், சமூகக் கட்டமைப்பு ஒப்பீட்டளவில் எளிமையாக இருந்தது மற்றும் பொழுதுபோக்கு இடங்கள் குறைவாக இருந்ததால், திரைப்படம் பார்ப்பது மிகவும் பொதுவான மகிழ்ச்சியாக மாறியது. ஒரு நல்ல திரைப்படம் வெளியாகும் போதோ அல்லது "மழை நாட்களில்" (ரப்பர் தொழிலாளர்கள் வேலை செய்ய முடியாத நாட்கள்) திரையரங்கு எப்போதும் கூட்டத்தால் நிரம்பி வழியும்.

தோங் குடும்பத்தின் வாரிசுகளின்படி, ஹேப்பி தியேட்டரின் பெயரிலுள்ள "மகிழ்ச்சி" (Happy) என்ற சொல் பினாங்கு சுங் லிங் உயர்நிலைப் பள்ளியின் சீன ஆசிரியரான கோங் சியாங்டாய் (Kong Xiangtai) என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த இரண்டு சீன எழுத்துக்களும் திரையரங்கின் கூரையில் பதிக்கப்பட்டு, பல தசாப்தங்களாகப் பகாவு திரையரங்கிற்கு ஒரு நல்ல நற்பெயரை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தன.

நல்ல திரைப்படங்களைத் திரையிடும் உரிமைக்காகப் போராடுதல் அக்காலகட்டத்தில், பல சிறந்த திரைப்படங்கள் ஹேப்பி தியேட்டரில் திரையிடப்பட்டன, அவை பல ரசிகர்களுக்கு இனிமையான நினைவுகளை விட்டுச் சென்றுள்ளன. ஹேப்பி தியேட்டர் இப்போது வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக இருந்தாலும், அது பகாவு மக்களின் கூட்டு நினைவாக இன்றும் உள்ளது.

பகாவு திரையரங்குகளின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் (தொடர் 2)

திரைப்படங்களை முன்பதிவு செய்த பிறகு, அவை திரையிடப்படுவதற்கு முன்பு விநியோகஸ்தர்களிடமிருந்து திரைப்படச் சுருள்களைப் (film reels) பெறுவதற்கு நேரில் கோலாலம்பூருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அக்காலத்தில், பகாவிலிருந்து தலைநகருக்கான பயணம் பெரும் அபாயங்கள் நிறைந்தது. வழியில் ஏதேனும் அசம்பாவிதம் நடந்தால் திரைப்படங்கள் பாதுகாப்பாகக் கொண்டு வரப்படாது. இது நிதி இழப்பை ஏற்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், திரையரங்கின் நற்பெயரையும் கடுமையாகப் பாதிக்கும். இன்று, பகாவிலிருந்து கோலாலம்பூருக்கான பயணம் எல்லாம் சரியாக இருந்தால் இரண்டு மணிநேரம் மட்டுமே எடுக்கும். சொந்தக் கார் இல்லாவிட்டாலும், பேருந்து அல்லது டாக்ஸி மூலம் திரைப்படச் சுருள்களைப் பாதுகாப்பாகக் கொண்டு வர முடியும்.

இருப்பினும், 1950-களில், பினாங்கிற்குப் பயணம் செய்வது கூட எளிதான காரியமாக இருக்கவில்லை. சாலைகள் குறுகலாகவும், மஞ்சள் சேறு நிறைந்ததாகவும், வளைந்து நெளிந்து கரடுமுரடானதாகவும் இருந்தன. பயணத்தின் போது மற்ற வாகனங்களைக் காண்பது அரிது. இடையில் வாகனம் நின்றுவிட்டால், கடவுளைத் தான் வேண்டிக் கொள்ள வேண்டும். அக்காலத்தில் தகவல் தொடர்பு வசதிகள் மிகவும் பின்தங்கியிருந்தன மற்றும் தொலைபேசிகள் ஆடம்பரப் பொருட்களாகக் கருதப்பட்டன. வழியில் வாகனம் பழுதாகி நின்றால், திரைப்படச் சுருள்களைச் சரியான நேரத்தில் பகாவிற்கு விநியோகிக்கும் நம்பிக்கை குறைவாகவே இருந்தது.

தோங் குடும்ப வாரிசுகளின் கூற்றுப்படி, திரைப்படச் சேகரிப்பின் போது எதிர்பாராத சம்பவங்கள் சில சமயங்களில் நிகழ்ந்தன. மற்ற திரையரங்குகளில் திரையிடல் முடிந்த பிறகு ஏற்பட்ட சில சூழல்களால், திரைப்படங்கள் சரியான நேரத்தில் விநியோகஸ்தர்களிடம் திரும்ப வழங்கப்படாமல் போகலாம். அத்தகைய நேரங்களில், பகாவூவில் திரையிட மாற்றுத் திரைப்படங்களை வாடகைக்கு எடுக்க வேண்டியிருந்தது. இதன் விளைவாக, பார்வையாளர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட திரைப்படத்திற்கான விளம்பரங்களைப் பார்த்திருப்பார்கள், ஆனால் திரையிடலின் போது வேறொரு திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் சூழல் அடிக்கடி நிகழ்ந்தது.

திரைப்படச் சுருள்கள் கொண்டு வரப்பட்டவுடன் அவற்றை உடனடியாகத் திரையிட முடியாது. ஒவ்வொரு சுருளையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும். மற்ற திரையரங்குகளில் திரையிடப்பட்ட போது அவை சேதமடைந்திருக்கலாம் என்பதால், திரையிடலின் போது இடையில் திரைப்படம் துண்டிக்கப்படாமல் இருக்க அவற்றை கவனமாகப் பழுதுபார்க்க வேண்டும். அக்காலப் பார்வையாளர்கள் திரையில் திடீரென எரிந்த அடையாளங்கள் அல்லது வேகம் குறைவதைக் கண்டிருப்பார்கள், இது திரைப்படச் சுருள்களில் எடுக்கப்பட்ட முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளின் குறைபாட்டைக் காட்டுகிறது. சில நேரங்களில் நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருக்கும், திரைப்படச் சுருள் துண்டிக்கப்பட்டு அதை மீண்டும் இணைப்பது கடினமாக இருக்கும். அத்தகைய நேரங்களில், திரையிடுபவர் திரையரங்க விளக்குகளைப் போட்டு, இசையை ஒலிக்கச் செய்து, திரைப்படச் சுருள்கள் பழுதுபார்க்கப்படும் வரை காத்திருந்து பின்னர் திரையிடலைத் தொடங்குவார்.

சில நேரங்களில் பழுதுபார்க்கும் பணி அதிக நேரம் எடுத்தால், பார்வையாளர்கள் பொறுமையிழந்து விசிலடித்தும் நாற்காலிகளைத் தட்டியும் தங்களின் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துவார்கள். திரைப்படம் முடிவடைந்ததும், அதை விநியோகஸ்தர்களிடம் சரியான நேரத்தில் திருப்பி அளிக்க வேண்டும். எனவே, திரைப்படச் சுருள்களைத் திருப்பி அனுப்பும் பணியும் அவற்றைக் கொண்டு வரும்போது இருந்ததைப் போலவே பெரும் மன அழுத்தத்தைத் தருவதாக இருந்தது.

உண்மையில், விநியோகஸ்தர்களுடன் திரைப்பட வாடகை குறித்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்கு ஒரு தனித் திறமை தேவைப்பட்டது, திரையரங்கின் லாபம் இந்த முக்கியமான அம்சத்தையே நம்பியிருந்தது. சிறந்த திரைப்படங்கள் பார்வையாளர்களை ஈர்த்து லாபத்தைத் தந்தாலும், விலையேற்றம் காரணமாக வாடகைக் கட்டணம் மிகவும் அதிகமாக இருந்தது. மேலும், பல திரையரங்குகள் திரைப்படங்களை வாடகைக்கு எடுக்கப் போட்டியிட்டன. இத்தகைய சூழலில், வாடகை விதிமுறைகள் மற்றும் விலைகள் குறித்த பேச்சுவார்த்தைத் திறமையே திரையரங்கின் லாபத்தைத் தீர்மானிக்கும் முக்கியக் காரணியாக இருந்தது. ஹேப்பி தியேட்டரில் நல்ல திரைப்படம் திரையிடப்படும் போது, சில சமயங்களில் நள்ளிரவுக் காட்சிகளும் (midnight shows) நடத்தப்பட்டன. படம் தொடங்குவதற்கு முன், பார்வையாளர்கள் அருகில் உள்ள கடைகளில் தின்பண்டங்களை வாங்கித் திரையரங்கிற்குள் அமர்ந்து ரசிப்பார்கள்.

பகாவு திரையரங்குகளின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் (தொடர் 3)

ஹேப்பி தியேட்டர் (Happy Theatre) மற்றும் ஜெம் தியேட்டர் (Gem Theatre) ஆகிய இரண்டுமே பகாவு குடியிருப்பாளர்களுக்கு, அவர்கள் தியோச்சுவாக இருந்தாலும் அல்லது கான்டனீஸாக இருந்தாலும், குறிப்பிடத்தக்க கலாச்சார முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன. இந்த இரண்டு திரையரங்குகளும் பகாவு மக்களின் நினைவுகளில் ஆழமாக வேரூன்றி, கடந்த காலத்தின் ஏக்கமான இடங்களாகத் திகழ்கின்றன. இருப்பினும், இரண்டு திரையரங்குகளும் வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் மறைந்து போய்விட்டன.

ஹேப்பி தியேட்டர் தியோச்சு பின்னணியைக் கொண்ட தோங் (Tang) குடும்பத்தால் நடத்தப்பட்ட ஒரு குடும்ப வணிகமாகும். அந்த யுகத்தில், இது தியோச்சு மக்களின் பகுதியாகவே பார்க்கப்பட்டது. மறுபுறம், ஜெம் தியேட்டர் (Gem Stone Theatre) ஹோக்கியன் மற்றும் கான்டனீஸ் உள்ளிட்ட பல உள்ளூர் பிரமுகர்களால் தொடங்கப்பட்ட ஒரு கூட்டு முயற்சியாகும். இந்த இரண்டு திரையரங்குகளும் வணிக ரீதியாகப் போட்டியிட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், உள்ளூர் குழுக்களுக்கிடையேயான போட்டியாகவும் பார்க்கப்பட்டன. அதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த இரண்டு திரையரங்குகளும் வெவ்வேறு விநியோகஸ்தர்களிடமிருந்து திரைப்படங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தன, ஒவ்வொன்றும் தமக்கெனத் தனித்துவமான ரசிகர் பட்டாளத்தைக் கொண்டிருந்தன. கடுமையான போட்டி இருந்தபோதிலும், அவை பல ஆண்டுகளாக அமைதியாகவே இயங்கின.

திரைப்படத் தேர்வினைப் பொறுத்தவரை, ஹேப்பி தியேட்டர் முக்கியமாக ஷா பிரதர்ஸ் (Shaw Brothers) மற்றும் ஜேம்ஸ் பாண்ட் தொடர் போன்ற மேற்கத்தியத் திரைப்படங்களைத் திரையிட்டது. மறுபுறம், ஜெம் தியேட்டர் கதே (Cathay) மற்றும் குவோதாய் (Guotai) நிறுவனங்களின் திரைப்படங்களையும், பல தைவான் மெலோடிராமா திரைப்படங்களையும் திரையிட்டு, ஒரு சமநிலையை உருவாக்கியது.

1960-கள் பகாவு வளர்ச்சி காணத் தொடங்கிய காலமாகும். எஸ்டேட்களில் ரப்பர் தொழில் அதன் உச்சத்தில் இருந்தது, சந்தை செழிப்பாக இருந்தது மற்றும் மக்கள் வெளியேறும் பிரச்சினை இருக்கவில்லை. அக்காலத்தில் பகாவூவில் மெயின் ஸ்ட்ரீட் (Main Street) மற்றும் கர்னி ரோடு (Gurney Road) என இரண்டு தெருக்கள் மட்டுமே இருந்தன. ஒரு நல்ல திரைப்படம் வெளியாகும் போதெல்லாம், அந்தத் தெரு முழுவதும் மக்களால் நிரம்பி வழியும். சமூகம் செழிப்படைந்ததால், திரைப்படங்களும் பன்முகத்தன்மை கொண்டதாக மாறின.

அக்காலத்தில் திரையரங்குகளுக்கு அடிக்கடி சென்ற 'கம் சி' (Gan Zi - ஒரு புனைப்பெயர்) நினைவுகூர்ந்தபடி, தைவான் மெலோடிராமாவின் நான்கு பெரிய நட்சத்திரங்களான சின் ஹான் (Qin Han), சின் சியாங்லின் (Qin Xianglin), லின் சிங்ஸியா (Lin Qingxia) மற்றும் லின் ஃபெங்ஜியாவ் (Lin Fengjiao) ஆகியோரின் திரைப்படங்கள் பகாவிற்கு வரும்போது, திரையரங்குகள் மட்டுமல்லாமல் சலூன்களும் (barbershops) செழிப்படைந்தன! மெலோடிராமா திரைப்படங்களுக்கும் சலூன்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

ஜெம் தியேட்டரில் இந்த நான்கு நட்சத்திரங்களின் திரைப்படங்கள் திரையிடப்படும் போது, இளைஞர்கள் பெல்-பாட்டம் (bell-bottom) பேண்ட்களையும் பூ வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சட்டைகளையும் அணிந்து, "ஃபிளவர் ஹெட்" (flower head) எனப்படும் சிகையலங்காரத்தைச் செய்துகொண்டு திரையரங்கு படிக்கட்டுகளில் நின்று பெண்களைக் கவர முயல்வார்கள். அந்தச் சிகையலங்காரம் ஒரு பூ பந்து போல இருந்ததால் அவ்வாறு அழைக்கப்பட்டது. சலூன்களில் வியாபாரம் குறைவாக இருந்தால், திரையரங்கிலிருந்து இந்த நட்சத்திரங்களின் படங்களை வாங்கித் திரையிட்டாலே போதும், சலூன் உரிமையாளர்களுக்கு உடனடியாக வியாபாரம் பெருகும் என்ற ஒரு நகைச்சுவையும் அக்காலத்தில் இருந்தது.

பகாவு திரையரங்குகளின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் (தொடர் 4)

ஹேப்பி தியேட்டரில் சினிமா டிக்கெட்டுகள் மூன்று நிலைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. முதலாம் வகுப்பு 1.25 ரிங்கிட், இரண்டாம் வகுப்பு 1 ரிங்கிட் மற்றும் மூன்றாம் வகுப்பு 0.65 ரிங்கிட். ஜெம் தியேட்டரும் இதே விலைப் பட்டியலையே பின்பற்றியது, ஆனால் அதன் முதலாம் வகுப்பு இருக்கைகள் திரைக்குப் பின்னால் ஒரு மேடையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன, இது ஒரு மேன்மையான அனுபவத்தைத் தந்தது. பொதுவாகப் பார்வையாளர்கள் எளிதாக டிக்கெட் வாங்கித் திரையரங்கிற்குள் நுழைய முடியும். இருப்பினும், ஒரு பிரபலமான படம் வெளியாகும் போது, அனைவருக்கும் டிக்கெட் கிடைப்பது எளிதல்ல. அப்போதுதான் "மஞ்சள் மாடு கட்சி" எனப்படும் கறுப்புச் சந்தை வியாபாரிகள் (scalpers) தோன்றுவார்கள். அவர்கள் உங்களிடம் வந்து "நண்பா, டிக்கெட் வேண்டுமா? என்னிடம் உள்ளது" என்று கேட்பார்கள். கறுப்புச் சந்தை டிக்கெட்டுகளின் விலை படத்தின் புகழைப் பொறுத்து இருக்கும், சில நேரங்களில் அது இரண்டு மடங்கு அதிகமாகக்கூட இருக்கும்.

இந்தக் கறுப்புச் சந்தை வியாபாரிகள் பொதுவாகச் சிறிய குழுக்களாகச் செயல்படுவார்கள், இதனால் அவர்கள் வெற்றிகரமாக டிக்கெட்டுகளைக் கைப்பற்ற முடியும். பிரபலமான படங்கள் வெளியாகும் போது, திரையரங்குகள் ஒருவர் இவ்வளவு டிக்கெட்டுகள் தான் வாங்க முடியும் என்று கட்டுப்பாடு விதிக்கும். ஆனால் இவர்கள் ஏணிகளைப் பயன்படுத்தித் திரையரங்கிற்குள் ஏறுவது போன்ற தந்திரங்களைக் கையாண்டு அதிக டிக்கெட்டுகளை வாங்குவார்கள். மற்றொரு வழி என்னவென்றால், கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும்போது தங்களின் கூட்டாளிகளைத் தூக்கி மேலே பிடித்து டிக்கெட்டுகளைச் சீக்கிரம் வாங்குவார்கள். இத்தகைய சமூக நிகழ்வுகள் இன்றைய கால மக்களுக்கு அரிதான ஒன்றாகும்.

உள்ளூர்வாசியான குவோசியாங் (Guoqiang) என்பவரின் கூற்றுப்படி, திரையரங்கிற்குள் வேறு வழிகளிலும் நுழைந்து விடலாம். நுழைவாயிலில் அமர்ந்திருக்கும் ஊழியரைச் சரிக்கட்டினால் சில நன்மைகள் கிடைக்கும். படம் தொடங்குவதற்குச் சற்று முன்பு ஊழியர் இருக்கைகளைக் காட்ட உள்ளே செல்லும்போது, உடனடியாக நுழைவாயிலில் அமர்ந்து டிக்கெட் இல்லாதவர்களை உள்ளே அனுமதித்து, அதற்கு ஈடாகத் திரையரங்கு கழிவறையில் வைத்து "நுழைவுக் கட்டணம்" வசூலிப்பார்கள்.

பகாவு திரையரங்கின் ஆயுட்காலம் அதன் தொடக்கத்திலிருந்து வீழ்ச்சி வரை சுமார் 30 முதல் 40 ஆண்டுகள் ஆகும். ஹேப்பி தியேட்டர் சுமார் 1985-இல் அதன் செயல்பாட்டை நிறுத்தியது, அதே நேரத்தில் ஒப்பீட்டளவில் புதியதான ஜெம் தியேட்டர் சுமார் 1997-இல் மூடப்பட்டது. இந்தத் திரையரங்குகள் போராடிக்கொண்டிருந்த காலத்தில், இரண்டு சிறிய ரகத் திரையரங்குகள் (mini-cinemas) முயற்சி செய்தன, ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அவையும் மூடப்பட்டன.

முதல் மினி-சினிமா கர்னி சாலையில் தற்போதைய சுயசேவை சலவை நிலையத்திலுள்ள கட்டிடத்தில் அமைக்கப்பட்டது. சுமார் 1987-இல், உரிமையாளர் ஒரு மினி-சினிமாவை நிறுவினார். அதன் உட்புறம் எளிமையாக இருந்தது, ஒரு 60 அங்குல அகலத் திரை தொலைக்காட்சி முன்புறம் வைக்கப்பட்டிருந்தது மற்றும் பின்னால் நாற்காலிகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. விடியோ ரெக்கார்டர் (video recorder) மூலம் திரைப்படங்கள் திரையிடப்பட்டன. இதற்கு நுழைவுக் கட்டணம் 1 ரிங்கிட் மட்டுமே, அத்துடன் இலவசமாக ஒரு குடிநீர் பாக்கெட் வழங்கப்பட்டது. ஆனால் ஆறு மாதங்களுக்குள் மக்கள் ஆர்வம் குறைந்ததால் அது மூடப்பட்டது.

சுமார் 1993-இல், இரண்டாவது மினி-சினிமா தற்போதைய ஈகோன்சேவ் (Econsave) பல்பொருள் அங்காடிக்கு மேல் தளத்தில் உள்ள ஒரு கடையில் நிறுவப்பட்டது. இது குளிர்சாதன வசதியைக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் இதுவும் தொடங்கப்பட்ட ஒரு ஆண்டிற்குள்ளேயே மூடப்பட்டது.

பகாவு திரையரங்குகளின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் (தொடர் 5)

பகாவு திரையரங்குகள் மூடப்பட்டதற்கு முக்கியக் காரணம் 1980-களில் ஹாங்காங் தொலைக்காட்சித் தொடர்களின் வளர்ச்சி என்று பான் குவோசியாங் (Pan Guoqiang) கருதுகிறார். இந்தத் தொடர்கள் மலேசிய சந்தையில் ஊடுருவி ரசிகர்களைக் கவர்ந்தன, இது திரைப்படத் துறைக்கு ஒரு பெரிய அடியாக அமைந்தது. தொலைக்காட்சித் தொடர்களின் புகழால் விடியோ ரெக்கார்டர்களின் பயன்பாடு அதிகரித்தது, இதனால் திரையரங்குகளை விட விடியோ வாடகை மையங்கள் அதிகமாயின. பல புதிய படங்களை விடியோ வாடகை மையங்களில் எளிதாகக் காண முடிந்தது. மேலும், ஒரு விடியோ டேப்பை வாடகைக்கு எடுத்து வந்து குடும்பத்துடன் அமர்ந்து தேநீர் அருந்திக் கொண்டே படங்களைப் பார்ப்பதன் மூலம் மக்கள் திரையரங்கு டிக்கெட் செலவைச் சேமித்தனர். திரையரங்குகள் விடியோ ரெக்கார்டர்களால் வீழ்த்தப்பட்டதாகச் சிலர் விவரித்தனர்.

பல ரசிகர்கள் இன்னும் பெரிய திரையில் தெளிவான காட்சிகள் மற்றும் சிறந்த ஒலிக் கருவிகளுடன் படம் பார்ப்பதை விரும்பினாலும், சில படங்கள் அருகிலுள்ள கோலா பிலா அல்லது சிரம்பான் திரையரங்குகளில் முதலில் வெளியாகின. பல ரசிகர்கள் அங்கேயே சென்று படத்தைப் பார்த்துவிடுவதால், அவை பகாவிற்கு வரும்போது அவற்றின் மீதான ஆர்வம் குறைந்திருந்தது. நவீன திரையரங்குகள் டிஜிட்டல் முறையைப் பயன்படுத்துகின்றன, ஆனால் பழைய தலைமுறையினருக்குத் தங்களின் நீண்ட கால வாழ்க்கையில் துணையாக இருந்த பாரம்பரியத் திரையரங்குகள் மீதே அதிக ஏக்கம் உள்ளது. திரைப்படங்கள் திரையிடப்படும் போது இடையில் ஏற்படும் தடங்கல்கள் கூட அவர்களுக்கு அழகான நினைவுகளாகவே எஞ்சியுள்ளன.